Artykuł 6

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby ich pojedynczy punkt kontaktowy odmawiał udzielenia informacji, o które wnioskuje się zgodnie z art. 4, wyłącznie w przypadku gdy zastosowanie ma którykolwiek z następujących powodów:

a) informacje, których dotyczy wniosek, nie są dostępne pojedynczemu punktowi kontaktowemu ani właściwym organom ścigania państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek;

b) wniosek o informacje nie spełnia wymogów określonych w art. 4;

c) odmówiono wydania zgody organu sądowego wymaganej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek, zgodnie z art. 9;

d) informacje, których dotyczy wniosek, stanowią dane osobowe inne niż dane należące do kategorii danych osobowych, o których mowa w art. 10 lit. b);

e) uznano, że informacje, których dotyczy wniosek, są niedokładne, niekompletne lub nieaktualne i nie mogą zostać przekazane zgodnie z art. 7 ust. 2 dyrektywy (UE) 2016/680;

f) istnieją obiektywne powody, by sądzić, że udzielenie informacji, których dotyczy wniosek:

(i) byłoby sprzeczne z podstawowymi interesami bezpieczeństwa narodowego państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek, lub naruszałoby te interesy;

(ii) zagrażałoby powodzeniu trwającego postępowania przygotowawczego w sprawie przestępstwa lub bezpieczeństwu osoby fizycznej;

(iii) spowodowałoby nadmierną szkodę dla chronionych ważnych interesów osoby prawnej;

g) wniosek dotyczy:

(i) przestępstwa zagrożonego zgodnie z prawem państwa członkowskiego, do którego skierowany jest wniosek, karą pozbawienia wolności na maksymalny okres nie dłuższy niż jeden rok, lub

(ii) sprawy, która w świetle prawa państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek, nie stanowi przestępstwa;

h) informacje, których dotyczy wniosek, początkowo uzyskano od innego państwa członkowskiego lub od państwa trzeciego i to państwo członkowskie lub państwo trzecie nie wyraziły zgody na ich udzielenie.

Państwa członkowskie z należytą starannością oceniają, czy wniosek o informacje przedłożony ich pojedynczemu punktowi kontaktowemu jest zgodny z wymogami określonymi w art. 4, w szczególności w odniesieniu do tego, czy doszło do oczywistego naruszenia praw podstawowych.

Odrzucenie wniosku o informacje może dotyczyć wyłącznie tej części informacji, których dotyczy wniosek, do której odnoszą się powody określone w akapicie pierwszym, i w stosownych przypadkach nie może wpływać na obowiązek udzielenia pozostałych części informacji zgodnie z niniejszą dyrektywą.

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby ich pojedynczy punkt kontaktowy informował o odrzuceniu wniosku o informacje pojedynczy punkt kontaktowy lub, w stosownych przypadkach, wyznaczony organ ścigania wnioskującego państwa członkowskiego, podając powody odmowy, w terminach przewidzianych w art. 5 ust. 1.

3. W stosownych przypadkach państwa członkowskie zapewniają, aby ich pojedynczy punkt kontaktowy niezwłocznie zwracał się do pojedynczego punktu kontaktowego lub, w stosownych przypadkach, do wyznaczonego organu ścigania wnioskującego państwa członkowskiego o wyjaśnienia lub uściślenia niezbędne do rozpatrzenia wniosku o informacje, w odniesieniu do którego w przeciwnym razie musiałaby nastąpić odmowa.

Bieg terminów określonych w art. 5 ust. 1, zawiesza się od momentu otrzymania przez pojedynczy punkt kontaktowy lub, w stosownych przypadkach, wyznaczony organ ścigania wnioskującego państwa członkowskiego wniosku o wyjaśnienia lub uściślenia do momentu dostarczenia wyjaśnień lub uściśleń, o które się zwrócono.

4. Odmowy w odniesieniu do wniosków o informacje, powody odmowy, wnioski o wyjaśnienia lub uściślenia i wyjaśnienia lub uściślenia, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, jak również wszelką inną komunikację dotyczącą wniosków o informacje składanych do pojedynczego punktu kontaktowego innego państwa członkowskiego przekazuje się w języku, w którym złożono dany wniosek, zgodnie z art. 4 ust. 6.