Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/977 z dnia 10 maja 2023 r. w sprawie wymiany informacji między organami ścigania państw członkowskich i uchylająca decyzję ramową Rady 2006/960/WSiSW

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

1. Niniejsza dyrektywa ustanawia zharmonizowane zasady odpowiedniej i szybkiej wymiany informacji między właściwymi organami ścigania do celów zapobiegania przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie.

W szczególności niniejsza dyrektywa ustanawia zasady dotyczące:

a) wniosków o informacje składanych do pojedynczych punktów kontaktowych ustanowionych lub wyznaczonych przez państwa członkowskie, w szczególności dotyczące treści takich wniosków, udzielania informacji na podstawie takich wniosków, języków roboczych pojedynczych punktów kontaktowych, obowiązkowych terminów na dostarczenie informacji, których dotyczy wniosek, i powodów odmowy w odniesieniu do takich wniosków;

b) udzielania przez państwo członkowskie, z własnej inicjatywy, istotnych informacji pojedynczym punktom kontaktowym lub właściwym organom ścigania innych państw członkowskich, w szczególności sytuacji, w jakich udziela się takich informacji, oraz sposobu ich udzielania;

c) domyślnego kanału komunikacji, który ma być wykorzystywany do wszelkiej wymiany informacji na podstawie niniejszej dyrektywy, oraz informacji udzielanych pojedynczym punktom kontaktowym w związku z wymianą informacji bezpośrednio między właściwymi organami ścigania;

d) ustanowienia lub wyznaczenia i organizacji, zadań, składu i zdolności pojedynczego punktu kontaktowego każdego państwa członkowskiego, w tym w zakresie wdrażania i stosowania jednolitego elektronicznego systemu zarządzania sprawami, do celów wykonywania ich zadań na podstawie niniejszej dyrektywy.

2. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do wymiany informacji między właściwymi organami ścigania do celów zapobiegania przestępstwom, które są szczegółowo regulowane innymi aktami prawnymi Unii, wykrywania tych przestępstw lub prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie. Bez uszczerbku dla swoich obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy i innych aktów prawnych Unii państwa członkowskie mogą przyjmować lub utrzymywać przepisy w większym stopniu ułatwiające wymianę informacji z właściwymi organami ścigania w innych państwach członkowskich do celów zapobiegania przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie, w tym w drodze dwustronnych lub wielostronnych porozumień.

3. Niniejsza dyrektywa nie zobowiązuje w żaden sposób państw członkowskich do:

a) uzyskiwania informacji za pomocą środków przymusu;

b) przechowywania informacji wyłącznie w celu udzielania ich właściwym organom ścigania innych państw członkowskich;

c) udzielania informacji właściwym organom ścigania innych państw członkowskich w celu wykorzystania tych informacji jako dowodów w postępowaniu sądowym.

4. Niniejsza dyrektywa nie ustanawia prawa do wykorzystywania informacji udzielonych zgodnie z niniejszą dyrektywą jako dowodów w postępowaniu sądowym. Państwo członkowskie udzielające informacji może wyrazić zgodę na ich wykorzystanie jako dowodu w postępowaniu sądowym.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy:

1) „właściwy organ ścigania” oznacza każdy organ policyjny, celny lub inny organ państw członkowskich właściwy na mocy prawa krajowego do wykonywania władzy i stosowania środków przymusu w celu zapobiegania przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie, lub każdy organ, który uczestniczy we wspólnych podmiotach utworzonych przez co najmniej dwa państwa członkowskie w celu zapobiegania przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie, jednakże z wyłączeniem agencji lub jednostek zajmujących się głównie kwestiami bezpieczeństwa narodowego i oficerów łącznikowych oddelegowanych zgodnie z art. 47 konwencji wykonawczej do układu z Schengen;

2) „wyznaczony organ ścigania” oznacza właściwy organ ścigania, który jest upoważniony do składania wniosków o informacje do pojedynczych punktów kontaktowych innych państw członkowskich zgodnie z art. 4 ust. 1;

3) „poważne przestępstwo” oznacza jedno z poniższych:

a) przestępstwo, o którym mowa w art. 2 ust. 2 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW (

1

);

b) przestępstwo, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lub 2 rozporządzenia (UE) 2016/794;

4) „informacje” oznaczają wszelkie treści dotyczące co najmniej jednej osoby fizycznej lub prawnej, faktów lub okoliczności istotnych dla właściwych organów ścigania do celów wykonywania przez nie zadań wynikających z prawa krajowego w zakresie zapobiegania przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie, w tym dane wywiadowcze dotyczące przestępstw;

5) „informacje dostępne” oznaczają informacje dostępne bezpośrednio oraz informacje dostępne pośrednio;

6) „informacje dostępne bezpośrednio” oznaczają informacje przechowywane w bazie danych, do których dostęp może uzyskać pojedynczy punkt kontaktowy lub właściwy organ ścigania państwa członkowskiego, do którego zwrócono się o informacje;

7) „informacje dostępne pośrednio” oznaczają informacje, które pojedynczy punkt kontaktowy lub właściwy organ ścigania państwa członkowskiego, do którego zwrócono się o informacje, mogą uzyskać od innych organów publicznych lub podmiotów prywatnych mających siedzibę w tym państwie członkowskim, jeżeli jest to dozwolone na mocy prawa krajowego i zgodne z tym prawem, bez zastosowania środków przymusu;

8) „dane osobowe” oznaczają dane osobowe zdefiniowane w art. 3 pkt 1 dyrektywy (UE) 2016/680.

Artykuł 3

Zasady dotyczące wymiany informacji

W odniesieniu do wszelkiej wymiany informacji na podstawie niniejszej dyrektywy każde państwo członkowskie zapewnia, aby:

a) informacje dostępne mogły być udzielane pojedynczemu punktowi kontaktowemu lub właściwym organom ścigania innych państw członkowskich („zasada dostępności”);

b) warunki zwracania się o informacje do pojedynczych punktów kontaktowych i właściwych organów ścigania innych państw członkowskich oraz udzielania im informacji były równoważne warunkom mającym zastosowanie do zwracania się o podobne informacje i udzielania takich informacji w tym państwie członkowskim („zasada równoważnego dostępu”);

c) informacje przekazane jego pojedynczemu punktowi kontaktowemu lub właściwym organom ścigania, oznaczone jako poufne były chronione zgodnie z wymogami określonymi w jego prawie krajowym zapewniającymi podobny poziom poufności jak w prawie krajowym państwa członkowskiego, które przekazało informacje („zasada poufności”);

d) w przypadku gdy informacje, których dotyczy wniosek, zostały pierwotnie uzyskane od innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, udzielało ono takich informacji innemu państwu członkowskiemu lub Europolowi wyłącznie za zgodą państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, które początkowo udzieliły tych informacji, i przestrzegając warunków regulujących ich wykorzystanie nałożonych przez te państwa („zasada własności danych”).

e) dane osobowe wymieniane na podstawie niniejszej dyrektywy, które okazały się niedokładne, niekompletne lub nieaktualne, zostały usunięte lub sprostowane lub aby ich przetwarzanie było ograniczone, stosownie do przypadku, oraz aby każdy odbiorca był niezwłocznie powiadamiany („zasada wiarygodności danych”).

Artykuł 4

Wnioski o informacje składane do pojedynczych punktów kontaktowych

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby wnioski o informacje składane przez ich pojedynczy punkt kontaktowy oraz – w przypadkach przewidzianych w ich prawie krajowym – wyznaczone organy ścigania do pojedynczego punktu kontaktowego innego państwa członkowskiego były zgodne z wymogami określonymi w ust. 2–6.

Państwa członkowskie przedkładają Komisji wykaz wyznaczonych przez siebie organów ścigania. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o zmianach w tym wykazie. Komisja publikuje wykazy i wszelkie ich aktualizacje w internecie.

Państwa członkowskie zapewniają, aby w sytuacji gdy, wyznaczone przez nie organy ścigania przedkładają wnioski o informacje do pojedynczego punktu kontaktowego innego państwa członkowskiego przesyłały jednocześnie kopie tych wniosków do swojego pojedynczego punktu kontaktowego.

2. Państwa członkowskie mogą zezwolić wyznaczonym przez siebie organom ścigania na nieprzesyłanie, w indywidualnych przypadkach, kopii wniosku o informacje do swojego pojedynczego punktu kontaktowego w tym samym czasie, w którym jest on przedkładany pojedynczemu punktowi kontaktowemu innego państwa członkowskiego zgodnie z ust. 1, jeżeli zagrażałoby to co najmniej jednemu z poniższych:

a) prowadzonemu postępowaniu przygotowawczemu w bardzo wrażliwej sprawie, w przypadku którego przetwarzanie informacji wymaga odpowiedniego poziomu poufności;

b) przypadkom związanym z terroryzmem, które nie obejmują sytuacji zarządzania sytuacjami wyjątkowymi ani sytuacji zarządzania kryzysowego;

c) bezpieczeństwu osoby fizycznej.

3. Państwa członkowskie zapewniają, aby wnioski o informacje były składane do pojedynczego punktu kontaktowego innego państwa członkowskiego wyłącznie w przypadku, gdy istnieją obiektywne powody, by sądzić, że:

a) informacje, których dotyczy wniosek, są niezbędne i proporcjonalne do osiągnięcia celu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 akapit pierwszy; oraz

b) informacje, których dotyczy wniosek, są dostępne dla tego innego państwa członkowskiego.

4. Państwa członkowskie zapewniają, aby w każdym wniosku o informacje składanym do pojedynczego punktu kontaktowego innego państwa członkowskiego określano, czy jest on pilny, a jeśli tak, aby podawano powody pilnego charakteru. Takie wnioski o informacje uznaje się za pilne, jeżeli biorąc pod uwagę wszystkie istotne fakty i okoliczności danej sprawy, istnieją obiektywne powody, by sądzić, że informacja, której dotyczy wniosek, spełnia co najmniej jeden z następujących warunków:

a) ma zasadnicze znaczenie dla zapobieżenia bezpośredniemu i poważnemu zagrożeniu dla bezpieczeństwa publicznego państwa członkowskiego;

b) jest niezbędna, aby zapobiec bezpośredniemu zagrożeniu życia lub integralności cielesnej osoby;

c) jest niezbędna do przyjęcia decyzji, która może wiązać się z utrzymaniem środków ograniczających polegających na pozbawieniu wolności;

d) istnieje w odniesieniu do niej bezpośrednie ryzyko, że utraci znaczenie, jeżeli nie zostanie udzielona w trybie pilnym, i uznaje się ją za istotną do celów zapobiegania przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie.

5. Państwa członkowskie zapewniają, aby wnioski o informacje składane do pojedynczego punktu kontaktowego innego państwa członkowskiego zawierały wszelkie niezbędne dane umożliwiające ich odpowiednie i szybkie rozpatrywanie zgodnie z niniejszą dyrektywą, w tym co najmniej następujące elementy:

a) specyfikację informacji, których dotyczy wniosek, tak szczegółową, jak to racjonalnie możliwe w danych okolicznościach;

b) opis celu, w którym składa się wniosek o informacje, w tym opis faktów i wskazanie przestępstwa będącego podstawą wniosku;

c) obiektywne powody, dla których sądzi się, że informacje, których dotyczy wniosek, są dostępne państwu członkowskiemu, do którego skierowano wniosek;

d) wyjaśnienie związku między celem, dla którego żąda się informacji, a osobą fizyczną lub prawną lub podmiotem, których dotyczą te informacje, w stosownych przypadkach;

e) powody, dla których wniosek uznaje się za pilny, w stosownych przypadkach, zgodnie z ust. 4;

f) ograniczenia dotyczące wykorzystania informacji, których dotyczy wniosek, do celów innych niż te, dla których wystąpiono o nie.

6. Państwa członkowskie zapewniają, aby wnioski o informacje były składane do pojedynczego punktu kontaktowego innego państwa członkowskiego w jednym z języków wymienionych w wykazie ustanowionym przez to inne państwo członkowskie zgodnie z art. 11.

Artykuł 5

Udzielanie informacji na podstawie wniosków składanych do pojedynczych punktów kontaktowych

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby ich pojedynczy punkt kontaktowy udzielał informacji, o które wnioskuje się zgodnie z art. 4, jak najszybciej, a w każdym razie w następujących terminach, w stosownych przypadkach:

a) osiem godzin – w przypadku pilnych wniosków dotyczących informacji dostępnych bezpośrednio;

b) trzy dni kalendarzowe – w przypadku pilnych wniosków dotyczących informacji dostępnych pośrednio;

c) siedem dni kalendarzowych – w przypadku wszystkich innych wniosków.

Bieg terminów określonych w akapicie pierwszym rozpoczyna się w momencie otrzymania wniosku o informacje.

2. W przypadku gdy na podstawie prawa krajowego zgodnie z art. 9 państwo członkowskie może udzielić informacji, których dotyczy wniosek, dopiero po uzyskaniu zgody organu sądowego, to państwo członkowskie może odstąpić od terminów określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, o ile jest to konieczne do uzyskania takiej zgody. W takich przypadkach państwa członkowskie zapewniają, aby ich pojedynczy punkt kontaktowy wykonał obie poniższe czynności:

a) niezwłocznie poinformował pojedynczy punkt kontaktowy lub, w stosownych przypadkach, wyznaczony organ ścigania wnioskującego państwa członkowskiego o spodziewanym opóźnieniu, określając długość spodziewanego opóźnienia i jego powody;

b) następnie informował pojedynczy punkt kontaktowy lub, w stosownych przypadkach, wyznaczony organ ścigania wnioskującego państwa członkowskiego na bieżąco i udzielił informacji, których dotyczy wniosek, jak najszybciej po uzyskaniu zgody organu sądowego.

3. Państwa członkowskie zapewniają, aby ich pojedynczy punkt kontaktowy udzielał informacji, o które wnioskuje się zgodnie z art. 4, pojedynczemu punktowi kontaktowemu lub, w stosownych przypadkach, wyznaczonemu organowi ścigania wnioskującego państwa członkowskiego w języku, w którym złożono dany wniosek o informacje, zgodnie z art. 4 ust. 6.

Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy ich pojedynczy punkt kontaktowy przekazuje informacje, których dotyczy wniosek, wyznaczonemu organowi ścigania wnioskującego państwa członkowskiego, przesyłał on równocześnie kopię tych informacji pojedynczemu punktowi kontaktowemu tego państwa członkowskiego.

Państwa członkowskie mogą zezwolić swojemu pojedynczemu punktowi kontaktowemu na nieprzesyłanie kopii informacji pojedynczemu punktowi kontaktowemu innego państwa członkowskiego w momencie udzielania tych informacji wyznaczonym organom ścigania tego innego państwa członkowskiego zgodnie z niniejszym artykułem, jeżeli zagrażałoby to co najmniej jednemu z poniższych:

a) trwającemu postępowaniu przygotowawczemu w bardzo wrażliwej sprawie, w przypadku którego przetwarzanie informacji wymaga odpowiedniego poziomu poufności;

b) przypadkom związanym z terroryzmem, które nie obejmują sytuacji zarządzania sytuacjami wyjątkowymi ani sytuacji zarządzania kryzysowego;

c) bezpieczeństwu osoby fizycznej.

Artykuł 6

Odmowa w odniesieniu do wniosków o informacje

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby ich pojedynczy punkt kontaktowy odmawiał udzielenia informacji, o które wnioskuje się zgodnie z art. 4, wyłącznie w przypadku gdy zastosowanie ma którykolwiek z następujących powodów:

a) informacje, których dotyczy wniosek, nie są dostępne pojedynczemu punktowi kontaktowemu ani właściwym organom ścigania państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek;

b) wniosek o informacje nie spełnia wymogów określonych w art. 4;

c) odmówiono wydania zgody organu sądowego wymaganej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek, zgodnie z art. 9;

d) informacje, których dotyczy wniosek, stanowią dane osobowe inne niż dane należące do kategorii danych osobowych, o których mowa w art. 10 lit. b);

e) uznano, że informacje, których dotyczy wniosek, są niedokładne, niekompletne lub nieaktualne i nie mogą zostać przekazane zgodnie z art. 7 ust. 2 dyrektywy (UE) 2016/680;

f) istnieją obiektywne powody, by sądzić, że udzielenie informacji, których dotyczy wniosek:

(i) byłoby sprzeczne z podstawowymi interesami bezpieczeństwa narodowego państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek, lub naruszałoby te interesy;

(ii) zagrażałoby powodzeniu trwającego postępowania przygotowawczego w sprawie przestępstwa lub bezpieczeństwu osoby fizycznej;

(iii) spowodowałoby nadmierną szkodę dla chronionych ważnych interesów osoby prawnej;

g) wniosek dotyczy:

(i) przestępstwa zagrożonego zgodnie z prawem państwa członkowskiego, do którego skierowany jest wniosek, karą pozbawienia wolności na maksymalny okres nie dłuższy niż jeden rok, lub

(ii) sprawy, która w świetle prawa państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek, nie stanowi przestępstwa;

h) informacje, których dotyczy wniosek, początkowo uzyskano od innego państwa członkowskiego lub od państwa trzeciego i to państwo członkowskie lub państwo trzecie nie wyraziły zgody na ich udzielenie.

Państwa członkowskie z należytą starannością oceniają, czy wniosek o informacje przedłożony ich pojedynczemu punktowi kontaktowemu jest zgodny z wymogami określonymi w art. 4, w szczególności w odniesieniu do tego, czy doszło do oczywistego naruszenia praw podstawowych.

Odrzucenie wniosku o informacje może dotyczyć wyłącznie tej części informacji, których dotyczy wniosek, do której odnoszą się powody określone w akapicie pierwszym, i w stosownych przypadkach nie może wpływać na obowiązek udzielenia pozostałych części informacji zgodnie z niniejszą dyrektywą.

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby ich pojedynczy punkt kontaktowy informował o odrzuceniu wniosku o informacje pojedynczy punkt kontaktowy lub, w stosownych przypadkach, wyznaczony organ ścigania wnioskującego państwa członkowskiego, podając powody odmowy, w terminach przewidzianych w art. 5 ust. 1.

3. W stosownych przypadkach państwa członkowskie zapewniają, aby ich pojedynczy punkt kontaktowy niezwłocznie zwracał się do pojedynczego punktu kontaktowego lub, w stosownych przypadkach, do wyznaczonego organu ścigania wnioskującego państwa członkowskiego o wyjaśnienia lub uściślenia niezbędne do rozpatrzenia wniosku o informacje, w odniesieniu do którego w przeciwnym razie musiałaby nastąpić odmowa.

Bieg terminów określonych w art. 5 ust. 1, zawiesza się od momentu otrzymania przez pojedynczy punkt kontaktowy lub, w stosownych przypadkach, wyznaczony organ ścigania wnioskującego państwa członkowskiego wniosku o wyjaśnienia lub uściślenia do momentu dostarczenia wyjaśnień lub uściśleń, o które się zwrócono.

4. Odmowy w odniesieniu do wniosków o informacje, powody odmowy, wnioski o wyjaśnienia lub uściślenia i wyjaśnienia lub uściślenia, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, jak również wszelką inną komunikację dotyczącą wniosków o informacje składanych do pojedynczego punktu kontaktowego innego państwa członkowskiego przekazuje się w języku, w którym złożono dany wniosek, zgodnie z art. 4 ust. 6.

Artykuł 7

Udzielanie informacji z własnej inicjatywy

1. Państwa członkowskie mogą z własnej inicjatywy, za pośrednictwem swojego pojedynczego punktu kontaktowego lub swoich właściwych organów ścigania, przekazywać dostępne im informacje pojedynczym punktom kontaktowym lub właściwym organom ścigania innych państw członkowskich, jeżeli istnieją obiektywne powody, by sądzić, że takie informacje mogą być istotne dla tych innych państw członkowskich do celów zapobiegania przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie.

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby ich pojedynczy punkt kontaktowy lub ich właściwe organy ścigania udzielały, z własnej inicjatywy, dostępnych im informacji pojedynczym punktom kontaktowym lub właściwym organom ścigania innych państw członkowskich, jeżeli istnieją obiektywne powody, by sądzić, że takie informacje mogą być istotne dla tych innych państw członkowskich do celów zapobiegania poważnym przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie. Obowiązek taki jednak nie istnieje, o ile do takich informacji mają zastosowanie powody, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. c) lub f).

3. Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy ich pojedynczy punkt kontaktowy lub ich właściwe organy ścigania udzielają z własnej inicjatywy informacji pojedynczemu punktowi kontaktowemu innego państwa członkowskiego zgodnie z ust. 1 lub 2, czyniły to w jednym z języków wymienionych w wykazie ustanowionym przez to inne państwo członkowskie zgodnie z art. 11.

Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy ich pojedynczy punkt kontaktowy udziela z własnej inicjatywy informacji właściwemu organowi ścigania innego państwa członkowskiego, przesyłał on równocześnie kopię tych informacji pojedynczemu punktowi kontaktowemu tego innego państwa członkowskiego.

Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy ich właściwe organy ścigania udzielają z własnej inicjatywy informacji innemu państwu członkowskiemu, przesyłały one równocześnie kopię tych informacji pojedynczemu punktowi kontaktowemu ich państwa członkowskiego oraz, w stosownych przypadkach, pojedynczemu punktowi kontaktowemu tego innego państwa członkowskiego.

4. Państwa członkowskie mogą zezwolić swoim właściwym organom ścigania na nieprzesyłanie kopii informacji pojedynczemu punktowi kontaktowemu ich państwa członkowskiego lub pojedynczemu punktowi kontaktowemu innego państwa członkowskiego w momencie udzielania tych informacji pojedynczemu punktowi kontaktowemu lub właściwym organom ścigania tego innego państwa członkowskiego zgodnie z niniejszym artykułem, jeżeli zagrażałoby to co najmniej jednemu z poniższych:

a) prowadzonemu postępowaniu przygotowawczemu w bardzo wrażliwej sprawie, w przypadku którego przetwarzanie informacji wymaga odpowiedniego poziomu poufności;

b) przypadkom związanym z terroryzmem, które nie obejmują sytuacji zarządzania sytuacjami wyjątkowymi ani sytuacji zarządzania kryzysowego;

c) bezpieczeństwu osoby fizycznej.

Artykuł 8

Wymiana informacji w odpowiedzi na wnioski składane bezpośrednio do właściwych organów ścigania

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy ich pojedynczy punkt kontaktowy składa wniosek o informacje bezpośrednio do właściwego organu ścigania innego państwa członkowskiego, przesyłał on równocześnie kopię tego wniosku pojedynczemu punktowi kontaktowemu tego innego państwa członkowskiego. Państwa członkowskie zapewniają, by w przypadku gdy jeden z ich właściwych organów ścigania udziela informacji na podstawie takiego wniosku, przesyłał on równocześnie kopię tych informacji pojedynczemu punktowi kontaktowemu swojego państwa członkowskiego.

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy jeden z ich właściwych organów ścigania składa wniosek o informacje lub udziela informacji na podstawie takiego wniosku bezpośrednio właściwemu organowi ścigania innego państwa członkowskiego, przesyłał równocześnie kopię tego wniosku lub tych informacji pojedynczemu punktowi kontaktowemu swojego państwa członkowskiego i pojedynczemu punktowi kontaktowemu tego innego państwa członkowskiego.

3. Państwa członkowskie mogą zezwolić swoim pojedynczym punktom kontaktowym lub właściwym organom ścigania na nieprzesyłanie kopii wniosków lub informacji, o których mowa w ust. 1 lub 2, jeżeli zagrażałoby to co najmniej jednemu z poniższych:

a) prowadzonemu postępowaniu przygotowawczemu w bardzo wrażliwej sprawie, w przypadku którego przetwarzanie informacji wymaga odpowiedniego poziomu poufności;

b) przypadkom związanym z terroryzmem, które nie obejmują sytuacji zarządzania sytuacjami wyjątkowymi ani sytuacji zarządzania kryzysowego;

c) bezpieczeństwu osoby fizycznej.

Artykuł 9

Zgoda organu sądowego

1. Państwo członkowskie nie wymaga zgody organu sądowego w celu udzielenia informacji pojedynczemu punktowi kontaktowemu lub właściwym organom ścigania innych państw członkowskich na podstawie rozdziału II lub III, jeżeli jego prawo krajowe nie wymaga takiej zgody organu sądowego do udzielania podobnych informacji w tym państwie członkowskim.

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy ich prawo krajowe wymaga zgody organu sądowego na udzielanie informacji pojedynczemu punktowi kontaktowemu lub właściwym organom ścigania innego państwa członkowskiego na podstawie rozdziału II lub III, ich pojedynczy punkt kontaktowy lub ich właściwe organy ścigania niezwłocznie podejmowały wszelkie niezbędne kroki zgodnie ze swoim prawem krajowym w celu jak najszybszego uzyskania takiej zgody organu sądowego.

3. Wnioski o zgodę organu sądowego, o której mowa w ust. 2, są oceniane i rozstrzygane zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskiego właściwego organu sądowego.

Artykuł 10

Dodatkowe zasady dotyczące informacji stanowiących dane osobowe

Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy ich pojedynczy punkt kontaktowy lub ich właściwe organy ścigania udzielają na podstawie rozdziału II lub III informacji, które stanowią dane osobowe:

a) dane osobowe były dokładne, kompletne i aktualne zgodnie z art. 7 ust. 2 dyrektywy (UE) 2016/680;

b) kategorie danych osobowych przekazywanych w podziale na kategorie osób, których dane dotyczą, były ograniczone do kategorii wymienionych w sekcji B załącznika II do rozporządzenia (UE) 2016/794 oraz były niezbędne i proporcjonalne do osiągnięcia celu wniosku;

c) ich pojedynczy punkt kontaktowy lub ich właściwe organy ścigania przekazywały także – równocześnie i w miarę możliwości – niezbędne elementy umożliwiające pojedynczemu punktowi kontaktowemu lub właściwemu organowi ścigania innego państwa członkowskiego ocenę dokładności, kompletności i wiarygodności danych osobowych, jak również stopnia aktualności tych danych.

Artykuł 11

Wykaz języków

1. Państwa członkowskie ustanawiają i aktualizują wykaz zawierający co najmniej jeden język, w którym ich pojedynczy punkt kontaktowy jest w stanie wymieniać informacje. Wykaz ten musi obejmować język angielski.

2. Państwa członkowskie przekazują Komisji wykaz, o którym mowa w ust. 1, oraz wszelkie jego aktualizacje. Komisja publikuje w internecie zestawienie tych wykazów i aktualizuje je.

Artykuł 12

Udzielanie informacji Europolowi

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy ich pojedynczy punkt kontaktowy lub ich właściwe organy ścigania wysyłają wnioski o informacje, udzielają informacji na podstawie takich wniosków lub udzielają informacji z własnej inicjatywy na podstawie rozdziału II lub III niniejszej dyrektywy, personel ich pojedynczego punktu kontaktowego lub właściwych organów ścigania oceniał również, indywidualnie dla każdego przypadku i z zastrzeżeniem art. 7 ust. 7 rozporządzenia (UE) 2016/794, czy konieczne jest równoczesne przesłanie kopii wniosku o informacje lub udzielonych informacji Europolowi, o ile informacje, których dotyczy komunikacja, dotyczą przestępstw wchodzących w zakres celów Europolu zgodnie z art. 3 rozporządzenia (UE) 2016/794.

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku przesłania Europolowi kopii wniosku o informacje lub kopii informacji zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu Europol był należycie informowany o celach przetwarzania tych informacji oraz o wszelkich możliwych ograniczeniach tego przetwarzania zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) 2016/794. Państwa członkowskie zapewniają, aby informacje pierwotnie uzyskane od innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego były przesyłane do Europolu zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu tylko wtedy, gdy to inne państwo członkowskie lub to państwo trzecie wyraziło na to zgodę.

Artykuł 13

Bezpieczny kanał komunikacji

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby ich pojedynczy punkt kontaktowy lub ich właściwe organy ścigania korzystały z aplikacji sieci bezpiecznej wymiany informacji (SIENA) Europolu w celu wysyłania wniosków o informacje, udzielania informacji na podstawie takich wniosków lub udzielania informacji z własnej inicjatywy na podstawie rozdziału II lub III lub art. 12.

2. Państwa członkowskie mogą zezwolić swojemu pojedynczemu punktowi kontaktowemu lub swoim właściwym organom ścigania na niekorzystanie z aplikacji SIENA w celu wysyłania wniosków o udzielenie informacji, udzielania informacji na podstawie takich wniosków lub udzielania informacji z własnej inicjatywy na podstawie rozdziału II lub III lub art. 12 w co najmniej jednym z następujących przypadków:

a) wymiana informacji wymaga zaangażowania państw trzecich lub organizacji międzynarodowych lub istnieją obiektywne powody, by sądzić, że konieczne będzie zaangażowanie państw trzecich lub organizacji międzynarodowych na późniejszym etapie, w tym za pośrednictwem kanału komunikacyjnego Interpolu;

b) pilny charakter wniosku o informacje wymaga tymczasowego wykorzystania innego kanału komunikacji;

c) nieoczekiwany incydent techniczny lub operacyjny uniemożliwia ich pojedynczym punktom kontaktowym lub ich właściwym organom ścigania wykorzystanie aplikacji SIENA do wymiany informacji.

3. Państwa członkowskie zapewniają, aby ich pojedynczy punkt kontaktowy i wszystkie ich właściwe organy ścigania, które mogą być zaangażowane w wymianę informacji na podstawie niniejszej dyrektywy, były bezpośrednio połączone z aplikacją SIENA, w tym, w stosownych przypadkach, za pośrednictwem urządzeń mobilnych.

Artykuł 14

Ustanowienie lub wyznaczenie oraz zadania i zdolności pojedynczych punktów kontaktowych

1. Każde państwo członkowskie ustanawia lub wyznacza pojedynczy punkt kontaktowy. Pojedynczy punkt kontaktowy jest centralnym podmiotem odpowiedzialnym za koordynację i ułatwianie wymiany informacji na podstawie niniejszej dyrektywy.

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby ich pojedynczy punkt kontaktowy był wyposażony i uprawniony do wykonywania co najmniej wszystkich następujących zadań:

a) przyjmowania i oceny wniosków o informacje składanych zgodnie z art. 4 w językach zgłoszonych zgodnie z art. 11 ust. 2;

b) kierowania wniosków o informacje do odpowiednich właściwych organów ścigania oraz, w razie potrzeby, koordynowania między nimi rozpatrywania takich wniosków i udzielania informacji w odpowiedzi na takie wnioski;

c) koordynowania analizy i struktury informacji w celu przekazania ich pojedynczym punktom kontaktowym oraz, w stosownych przypadkach, właściwym organom ścigania innych państw członkowskich;

d) udzielania informacji, w odpowiedzi na wniosek lub z własnej inicjatywy, innym państwom członkowskim zgodnie z art. 5 i 7;

e) odmawiania udzielenia informacji zgodnie z art. 6 oraz, w razie potrzeby, zwracania się o wyjaśnienia lub uściślenia zgodnie z art. 6 ust. 3;

f) wysyłania wniosków o informacje do pojedynczych punktów kontaktowych innych państw członkowskich zgodnie z art. 4 oraz, w razie potrzeby, udzielania wyjaśnień lub uściśleń zgodnie z art. 6 ust. 3.

3. Państwa członkowskie zapewniają, aby:

a) ich pojedynczy punkt kontaktowy

(i) miał dostęp do wszystkich informacji dostępnych ich właściwym organom ścigania, o ile jest to niezbędne do wykonywania jego zadań wynikających z niniejszej dyrektywy;

(ii) wykonywał swoje zadania przez całą dobę 7 dni w tygodniu;

(iii) dysponował wykwalifikowanym personelem, odpowiednim sprzętem, zasobami technicznymi i finansowymi, infrastrukturą i zdolnościami, w tym w zakresie tłumaczeń pisemnych, niezbędnymi do należytego, skutecznego i sprawnego wykonywania zadań zgodnie z niniejszą dyrektywą, w tym, w stosownych przypadkach, z dotrzymaniem terminów określonych w art. 5 ust. 1;

b) organy sądowe właściwe do wydawania zgody organu sądowego, wymaganej na mocy prawa krajowego zgodnie z art. 9, były dostępne na wezwanie dla pojedynczego punktu kontaktowego przez całą dobę 7 dni w tygodniu.

4. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję w terminie jednego miesiąca od ustanowienia lub wyznaczenia swojego pojedynczego punktu kontaktowego. Informują one Komisję o zmianach dotyczących ich pojedynczego punktu kontaktowego.

Komisja publikuje te powiadomienia, jak również wszelkie ich aktualizacje, w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 15

Organizacja, skład i szkolenia

1. Państwa członkowskie określają organizację i skład swojego pojedynczego punktu kontaktowego w taki sposób, aby mógł on wykonywać swoje zadania wynikające z niniejszej dyrektywy w sposób efektywny i skuteczny.

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby w skład ich pojedynczego punktu kontaktowego wchodzili pracownicy ich właściwych organów ścigania, których zaangażowanie jest niezbędne do odpowiedniej i szybkiej wymiany informacji na podstawie niniejszej dyrektywy, w tym pracownicy co najmniej następujących podmiotów, o ile dane państwo członkowskie jest zobowiązane zgodnie z odpowiednimi przepisami ustawowymi lub umowami międzynarodowymi do ustanowienia lub wyznaczenia takich jednostek lub biur:

a) jednostki krajowej Europolu ustanowionej na podstawie art. 7 rozporządzenia (UE) 2016/794;

b) biura SIRENE ustanowionego na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2018/1862;

c) krajowego biura Interpolu ustanowionego na podstawie art. 32 Statutu Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnej – Interpol.

3. Państwa członkowskie zapewniają, aby personel ich pojedynczego punktu kontaktowego posiadał odpowiednie kwalifikacje do wykonywania swoich zadań zgodnie z niniejszą dyrektywą. W tym celu państwa członkowskie zapewniają personelowi swojego pojedynczego punktu kontaktowego dostęp do odpowiednich i regularnych szkoleń, w szczególności w zakresie:

a) korzystania z narzędzi przetwarzania danych wykorzystywanych w pojedynczym punkcie kontaktowym, w szczególności aplikacji SIENA i systemu zarządzania sprawami;

b) stosowania prawa Unii i prawa krajowego istotnych dla działalności pojedynczego punktu kontaktowego na podstawie niniejszej dyrektywy, w szczególności w zakresie ochrony danych osobowych, w tym dyrektywy (UE) 2016/680, w zakresie współpracy transgranicznej między organami ścigania, w tym niniejszej dyrektywy i rozporządzenia (UE) 2016/794, oraz w zakresie postępowania z informacjami poufnymi;

c) posługiwania się językami ujętymi w wykazie ustanowionym przez dane państwo członkowskie zgodnie z art. 11.

Artykuł 16

System zarządzania sprawami

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby ich pojedynczy punkt kontaktowy wdrożył i obsługiwał jednolity elektroniczny system zarządzania sprawami jako repozytorium, które umożliwia pojedynczemu punktowi kontaktowemu wykonywanie zadań wynikających z niniejszej dyrektywy. System zarządzania sprawami musi mieć co najmniej wszystkie następujące funkcje i zdolności:

a) rejestrowanie przychodzących i wychodzących wniosków o informacje, o których mowa w art. 5 i 8, a także wszelkiej innej komunikacji w odniesieniu do takich wniosków prowadzonej z pojedynczymi punktami kontaktowymi oraz, w stosownych przypadkach, z właściwymi organami ścigania innych państw członkowskich, w tym informacji o odmowie rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji oraz wniosków o wyjaśnienia lub uściślenia i udzielenia wyjaśnień lub uściśleń, o których mowa odpowiednio w art. 6 ust. 2 i 3;

b) rejestrowanie komunikacji między pojedynczym punktem kontaktowym a właściwymi organami ścigania zgodnie z art. 14 ust. 2 lit. b);

c) rejestrowanie udzielania informacji pojedynczemu punktowi kontaktowemu oraz, w stosownych przypadkach, właściwym organom ścigania innych państw członkowskich zgodnie z art. 5, 7 i 8;

d) kontrolę krzyżową przychodzących wniosków o informacje, o których mowa w art. 5 i 8, z informacjami dostępnymi pojedynczemu punktowi kontaktowemu, w tym informacjami udzielonymi zgodnie z art. 5 ust. 3 akapit drugi i art. 7 ust. 3 akapit drugi oraz innymi istotnymi informacjami zapisanymi w systemie zarządzania sprawami;

e) zapewnienie odpowiednich i szybkich działań następczych w związku z przychodzącymi wnioskami o informacje, o których mowa w art. 4, w szczególności w celu dotrzymania określonych w art. 5 terminów udzielania informacji, których dotyczy wniosek;

f) interoperacyjność z aplikacją SIENA, zapewniając w szczególności możliwość bezpośredniego rejestrowania w systemie zarządzania sprawami przychodzącej komunikacji za pośrednictwem aplikacji SIENA oraz możliwość bezpośredniego wysyłania z systemu zarządzania sprawami wychodzącej komunikacji za pośrednictwem aplikacji SIENA;

g) tworzenie statystyk dotyczących wymiany informacji na podstawie niniejszej dyrektywy do celów oceny i monitorowania, w szczególności do celów art. 18;

h) rejestrowanie dostępu i innych operacji przetwarzania w związku z informacjami zawartymi w systemie zarządzania sprawami do celów rozliczalności i cyberbezpieczeństwa, zgodnie z art. 25 dyrektywy (UE) 2016/680.

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby wszelkim ryzykiem w cyberprzestrzeni związanym z systemem zarządzania sprawami, w szczególności w odniesieniu do jego struktury, zarządzania nim i kontroli nad nim, zarządzano oraz zaradzano mu w sposób rozważny i skuteczny oraz aby przewidziane były odpowiednie zabezpieczenia przed nieuprawnionym dostępem i nadużyciami.

3. Państwa członkowskie zapewniają, aby system zarządzania sprawami zawierał dane osobowe jedynie tak długo, jak długo jest to konieczne i proporcjonalne, aby pojedynczy punkt kontaktowy wykonywał zadania powierzone mu na podstawie niniejszej dyrektywy, oraz aby zawarte w nim dane osobowe były następnie nieodwracalnie usuwane.

4. Państwa członkowskie zapewniają, aby ich pojedynczy punkt kontaktowy sprawdzał zgodność z ust. 3 po raz pierwszy nie później niż sześć miesięcy po zakończeniu wymiany informacji, a następnie regularnie.

Artykuł 17

Współpraca między pojedynczymi punktami kontaktowymi

1. Państwa członkowskie zachęcają do praktycznej współpracy między swoimi pojedynczymi punktami kontaktowymi a właściwymi organami ścigania do celów niniejszej dyrektywy.

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby szefowie pojedynczych punktów kontaktowych spotykali się co najmniej raz w roku w celu oceny jakości współpracy między ich służbami, omówienia środków technicznych lub organizacyjnych niezbędnych w przypadku potencjalnych trudności oraz, w razie potrzeby, wyjaśnienia procedur.

Artykuł 18

Statystyki

1. Do dnia 1 marca każdego roku każde państwo członkowskie przekazuje Komisji statystyki dotyczące wymiany informacji z innymi państwami członkowskimi, która miała miejsce w poprzednim roku kalendarzowym, na podstawie niniejszej dyrektywy.

2. Każde państwo członkowskie zapewnia, aby statystyki, o których mowa w ust. 1, obejmowały co najmniej:

a) liczbę wniosków o informacje złożonych przez ich pojedynczy punkt kontaktowy i, w stosownych przypadkach, przez ich właściwe organy ścigania;

b) liczbę wniosków o informacje otrzymanych przez ich pojedynczy punkt kontaktowy i ich właściwe organy ścigania oraz liczbę wniosków o informacje, na które udzieliły one odpowiedzi, w podziale na pilne i niepilne wnioski oraz państwa członkowskie, które otrzymały informacje;

c) liczbę wniosków o informacje rozpatrzonych odmownie na podstawie art. 6, w podziale na wnioskujące państwa członkowskie i podstawy odmowy;

d) liczbę przypadków, w których nastąpiło przekroczenie terminów, określonych w art. 5 ust. 1, ponieważ konieczne było uzyskanie zgody organu sądowego zgodnie z art. 5 ust. 2, w podziale na państwa członkowskie, które złożyły odnośne wnioski o informacje.

3. Komisja opracowuje minimalne statystyki przekazane przez państwa członkowskie zgodnie z ust. 2 i udostępnia je Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Artykuł 19

Sprawozdania

1. Do dnia 12 czerwca 2026 r. i co pięć lat od dnia 12 czerwca 2027 r. Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w którym ocenia wykonanie niniejszej dyrektywy i zamieszcza szczegółowe informacje na temat sposobu, w jaki każde państwo członkowskie wdrożyło niniejszą dyrektywę. Przy sporządzaniu tego sprawozdania Komisja zwraca szczególną uwagę na skuteczność wymiany informacji między właściwymi organami ścigania, powody, dla których wnioski o udzielenie informacji zostały odrzucone, w szczególności w przypadku gdy wnioski wykraczają poza zakres celów niniejszej dyrektywy, oraz na zgodność z przepisami dotyczącymi ochrony danych i przekazywania informacji Europolowi.

2. Do dnia 12 czerwca 2027 r., a następnie co pięć lat Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w którym ocenia skuteczność niniejszej dyrektywy, w szczególności jej wpływ na współpracę organów ścigania, obowiązki określone w art. 14 ust. 3 lit. a) ppkt (iii) oraz ochronę danych osobowych. Komisja uwzględnia informacje przekazane przez państwa członkowskie oraz wszelkie inne istotne informacje związane z transpozycją i wykonaniem niniejszej dyrektywy, w tym, w stosownych przypadkach, praktyczne przeszkody utrudniające jej skuteczne wdrożenie. Na podstawie tej oceny Komisja podejmuje decyzję o odpowiednich działaniach następczych, w tym w stosownych przypadkach o wniosku ustawodawczym.

Artykuł 20

Zmiany w konwencji wykonawczej do układu z Schengen

Od dnia 12 grudnia 2024 r. części art. 39 i 46 konwencji wykonawczej do układu z Schengen, które nie zostały zastąpione decyzją ramową 2006/960/WSiSW, zastępuje się niniejszą dyrektywą w zakresie, w jakim artykuły te odnoszą się do wymiany informacji objętej zakresem stosowania niniejszej dyrektywy.

Artykuł 21

Uchylenie

Decyzja ramowa 2006/960/WSiSW traci moc z dniem 12 grudnia 2024 r.

Odesłania do tej decyzji ramowej traktuje się jako odesłania do niniejszej dyrektywy zgodnie z tabelą korelacji znajdującą się w załączniku.

Artykuł 22

Transpozycja

1. Państwa członkowskie przyjmują i publikują do dnia 12 grudnia 2024 r., przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego, państwa członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 13 do dnia 12 czerwca 2027 r. Niezwłocznie przekazują one Komisji tekst tych przepisów.

Przepisy, o których mowa w akapicie pierwszym i drugim przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Sposób dokonywania takiego odniesienia określany jest przez państwa członkowskie.

2. Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 23

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 24

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z Traktatami.

Załącznik

TABELA KORELACJI

Decyzja ramowa

Rady 2006/960/WSiSW

Niniejsza dyrektywa

art. 1

art. 1

art. 2

art. 2

art. 3

art. 3 i 9

art. 4

art. 5

art. 5

art. 4

art. 6

art. 11, 12 i 13

art. 7

art. 7 i 8

art. 8

art. 10

art. 9

art. 3

art. 10

art. 6

art. 11

art. 21

art. 12

art. 19

art. 13

art. 22

(

1

) Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190 z 18.7.2002, s. 1).