Artykuł 1

1. Niniejsza dyrektywa ustanawia przepisy dotyczące wskazywania wyznaczonych zakładów i ustanawiania przedstawicieli prawnych przez niektórych usługodawców, którzy oferują usługi w Unii, w celu odbierania, stosowania się do i wykonywania decyzji i nakazów wydawanych przez właściwe organy państw członkowskich w celu gromadzenia dowodów elektronicznych w postępowaniu karnym.

2. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do decyzji i nakazów wydawanych w celu gromadzenia dowodów elektronicznych na podstawie rozporządzenia (UE) 2023/1543, dyrektywy 2014/41/UE oraz Konwencji ustanowionej przez Radę zgodnie z art. 34 Traktatu o Unii Europejskiej o pomocy prawnej w sprawach karnych między państwami członkowskimi Unii Europejskiej. Niniejsza dyrektywa ma również zastosowanie do decyzji i nakazów wydawanych w celu gromadzenia dowodów elektronicznych na podstawie prawa krajowego, kierowanych przez państwo członkowskie do osoby fizycznej lub prawnej działającej w charakterze przedstawiciela prawnego lub wyznaczonego zakładu usługodawcy na terytorium tego państwa członkowskiego.

3. Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla uprawnień przyznanych organom krajowym zgodnie z prawem Unii i prawem krajowym w zakresie bezpośredniego występowania do mających siedzibę na ich terytorium usługodawców w celu gromadzenia dowodów elektronicznych w postępowaniu karnym.

4. Państwa członkowskie nie nakładają na usługodawców dodatkowych obowiązków ponad te wynikające z niniejszej dyrektywy, w szczególności w odniesieniu do wskazywania wyznaczonych zakładów lub ustanawiania przedstawicieli prawnych do celów określonych w ust. 1.

5. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do usługodawców zdefiniowanych w art. 2 pkt 1, którzy oferują swoje usługi w Unii. Nie ma ona zastosowania do usługodawców prowadzących działalność na terytorium jednego państwa członkowskiego i oferujących usługi wyłącznie na jego terytorium.