Załącznik VII

1. Ogólne informacje na temat wspólnej bazy danych dotyczących towarów niebezpiecznych

Wspólna baza danych dotyczących towarów niebezpiecznych musi umożliwiać gromadzenie, przechowywanie, aktualizowanie i udostępniane informacji o towarach niebezpiecznych i zanieczyszczających zgodnie z postanowieniami następujących konwencji i umów, uwzględniając (w stosownych przypadkach) ich dobrowolne wersje:

— Międzynarodowego morskiego kodeksu towarów niebezpiecznych (kodeksu IMDG),

— Międzynarodowego morskiego kodeksu stałych ładunków masowych (kodeksu IMSBC),

— Międzynarodowego kodeksu budowy i wyposażenia statków przewożących skroplone gazy luzem (kodeksu IGC),

— Międzynarodowego kodeksu budowy i wyposażenia statków przewożących niebezpieczne chemikalia luzem (kodeksu IBC),

— Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki (załącznika I do konwencji MARPOL),

— umów trójstronnych (biuletyn MEPC.2).

Aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie i dostępność tych informacji, wspólna baza danych dotyczących towarów niebezpiecznych musi spełniać minimalne wymogi w zakresie wydajności systemu wyszczególnione w pkt 4 oraz być wyposażona w minimalne środki bezpieczeństwa systemowego wyszczególnione w pkt 5.

Komisja, korzystając ze wsparcia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego:

— zapewnia ustanowienie wspólnej bazy danych dotyczących towarów niebezpiecznych oraz jej interfejsów, usług i mechanizmów zarządzania użytkownikami,

— gwarantuje morskim krajowym pojedynczym punktom kontaktowym możliwość nawiązania połączenia ze wspólną bazą danych dotyczących towarów niebezpiecznych,

— koordynuje proces przeprowadzania prób rozruchowych,

— zapewnia udostępnianie dokumentacji operacyjnej i technicznej wspólnej bazy danych dotyczących towarów niebezpiecznych koordynatorom krajowym i dba o aktualność tej dokumentacji.

2. Interfejsy wspólnej bazy danych dotyczących towarów niebezpiecznych

Wspólna baza danych dotyczących towarów niebezpiecznych musi przekazywać informacje o towarach niebezpiecznych i zanieczyszczających za pośrednictwem interfejsu międzysystemowego i interfejsu sieciowego, o których mowa w pkt 2.1 i 2.2.

Komisja, działając w porozumieniu z koordynatorami krajowymi, publikuje przewodnik interfejsu systemowego określający komunikaty międzysystemowe, środki rozruchowe i procedury nawiązywania połączenia ze wspólną bazą danych dotyczących towarów niebezpiecznych, uwzględniając polityki w zakresie praw dostępu przysługujących użytkownikom i przebieg procesu rejestracji użytkowników.

2.1. Interfejs międzysystemowy

Morskim krajowym pojedynczym punktom kontaktowym należy udostępnić interfejs międzysystemowy, aby zapewnić im możliwość wymieniania się informacjami w zautomatyzowany sposób przy wykorzystaniu zbioru opracowanych wcześniej komunikatów. Interfejs międzysystemowy musi zapewniać możliwość skorzystania z usługi przesyłania powiadomień, o której mowa w pkt 2.1.1.

2.1.1. Usługa przesyłania powiadomień

Wspólna baza danych dotyczących towarów niebezpiecznych umożliwia korzystanie z usługi przesyłania powiadomień, aby przekazywać morskim krajowym pojedynczym punktom kontaktowym, które zasubskrybowały wcześniej tę usługę, najnowsze szczegółowe informacje o wszelkich zmianach (utworzenie, aktualizacja lub usunięcie) informacji o towarach niebezpiecznych i zanieczyszczających. Po zasubskrybowaniu tej usługi danemu morskiemu krajowemu pojedynczemu punktowi kontaktowemu należy przekazać pełny wykaz towarów niebezpiecznych i zanieczyszczających.

2.2. Interfejs sieciowy

Uprawnieni użytkownicy muszą dysponować dostępem do interfejsu sieciowego w celu:

— zapoznania się z wykazem towarów niebezpiecznych i zanieczyszczających,

— zapoznania się informacjami dotyczącymi zagrożeń i ryzyka związanych z towarami niebezpiecznymi i zanieczyszczającymi przechowywanymi w bazie danych MAR-CIS,

— pobierania wykazu towarów niebezpiecznych i zanieczyszczających w oparciu o różne kryteria i w różnych formatach.

Koordynatorom krajowym należy udzielić dostępu do interfejsu sieciowego wspólnej bazy danych dotyczących towarów niebezpiecznych po wystąpieniu przez nich ze stosownym wnioskiem.

3. Procedury aktualizowania wspólnej bazy danych dotyczących towarów niebezpiecznych

Wspólna baza danych dotyczących towarów niebezpiecznych musi być aktualizowana poprzez synchronizowanie jej zawartości z:

— najnowszymi wersjami kodeksów i konwencji IMO (kodeksu IMDG, kodeksu IMSBC, kodeksu IGC, kodeksu IBC, załącznika I do konwencji MARPOL) dostępnymi w ramach narzędzia RuleCheck (1),

— najnowszym opublikowanym wykazem umów trójstronnych (biuletyn MEPC.2), pomijając tymczasowe umowy trójstronne.

4. Minimalne wymogi w zakresie wydajności systemu

Czas, w jakim należy udostępnić dane: wspólna baza danych dotyczących towarów niebezpiecznych musi być obsługiwana przez kanały i sieci transmisji danych zapewniające możliwość przesyłania informacji między dwoma systemami w czasie 1 minuty.

Czas, przez jaki należy przechowywać dane: informacje o towarach niebezpiecznych i zanieczyszczających należy udostępniać we wspólnej bazie danych dotyczących towarów niebezpiecznych bez jakichkolwiek ograniczeń czasowych.

Wymagania dotyczące dostępności systemu: Wspólna baza danych dotyczących towarów niebezpiecznych musi być utrzymywana w stanie zapewniającym jej funkcjonalność na poziomie 99 % przez okres jednego roku, przy czym maksymalny dopuszczalny okres przerwy w świadczeniu usług wynosi 12 godzin.

Informacje przechowywane we wspólnej bazie danych dotyczących towarów niebezpiecznych muszą być możliwe do pozyskania w najszerszym dopuszczalnym zakresie po upływie okresu przerwy w dostępie do tej bazy danych.

W przypadku wystąpienia awarii lub planowej przerwy w dostępie do bazy danych państwom członkowskim należy przekazać stosowne powiadomienie.

5. Minimalne środki bezpieczeństwa systemowego

Identyfikacja: należy wdrożyć niezawodny mechanizm identyfikacji umożliwiający jednoznaczne identyfikowanie użytkowników wspólnej bazy danych dotyczących towarów niebezpiecznych za pomocą niepowtarzalnych identyfikatorów użytkownika.

Uwierzytelnianie: procedura uwierzytelniania na potrzeby interfejsu międzysystemowego wspólnej bazy danych dotyczących towarów niebezpiecznych musi bazować na uznanych metodach uwierzytelniania wykorzystujących dwustronny protokół SSL. Jeżeli chodzi o interfejs użytkownika sieci Web, użytkownicy muszą uwierzytelniać się za pomocą zestawu danych uwierzytelniających.

Autoryzacja: użytkowników należy autoryzować, stosując środki kontroli dostępu do interfejsów wspólnej bazy danych dotyczących towarów niebezpiecznych. Każdy przypadek uzyskania dostępu do bazy danych musi zostać zarejestrowany. Należy przeprowadzać regularne przeglądy udzielonych autoryzacji.

Identyfikowalność i rozliczalność: wspólna baza danych dotyczących towarów niebezpiecznych musi zapewniać niezaprzeczalność działań podejmowanych przez użytkowników za pośrednictwem jej interfejsów. W tym celu wspólna baza danych dotyczących towarów niebezpiecznych monitoruje wszelkie przypadki uzyskania dostępu do przechowywanych w niej danych, wszelkie zdarzenia związane z tymi danymi oraz wszelkie przypadki wprowadzenia zmian w tych danych. W odniesieniu do każdego zdarzenia należy zarejestrować numer identyfikacyjny użytkownika, znacznik czasu oraz rodzaj dokonanej czynności.

Integralność: wspólna baza danych dotyczących towarów niebezpiecznych musi przeprowadzać kontrole integralności, aby zapobiegać złośliwym zdarzeniom, które mogłyby narazić na szwank jej funkcjonalności.

(1) http://www.emsa.europa.eu/rulecheck.html