Artykuł 5

1. W przypadku potwierdzenia występowania określonego agrofaga dane państwo członkowskie niezwłocznie ustanawia obszar wyznaczony obejmujący:

a) strefę porażenia, obejmującą miejsce z porażonymi roślinami i wszystkimi roślinami, które mogą zostać porażone, w promieniu 100 m od miejsca wykrycia określonego agrofaga; oraz

b) strefę buforową o szerokości co najmniej 5 km i maksymalnie 100 km wokół granic strefy porażenia.

Strefa buforowa może zostać rozszerzona do ponad 100 km, jeżeli państwo członkowskie uzna, że jest to niezbędne do ochrony jego terytorium przed określonym agrofagiem.

2. Przy wytyczaniu obszaru wyznaczonego uwzględnia się podstawy naukowe, biologię określonego agrofaga – w tym dane na temat zdolności migracyjnej, stopień porażenia, cechy geograficzne obszaru, szczególne rozmieszczenie roślin żywicielskich na danym obszarze oraz dowody wskazujące na zadomowienie się określonego agrofaga.

3. W obrębie obszarów wyznaczonych właściwe organy podnoszą świadomość społeczną na temat zagrożeń związanych z określonym agrofagiem oraz środków wprowadzonych w celu zapobiegania jego dalszemu rozprzestrzenianiu się poza te obszary. Zapewniają one, aby ogół społeczeństwa i podmioty profesjonalne wiedziały o wytyczeniu obszarów wyznaczonych.