Artykuł 6

1. Pula co najmniej 100 potencjalnie sekurytyzowanych ekspozycji, z których mają zostać losowo wybrane zatrzymane ekspozycje niesekurytyzowane i sekurytyzowane, o czym jest mowa w art. 6 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/2402, musi być wystarczająco różnorodna, aby uniknąć nadmiernej koncentracji zatrzymanego udziału.

2. Wybierając ekspozycje, o których mowa w ust. 1, podmioty zatrzymujące biorą pod uwagę czynniki ilościowe i jakościowe odpowiednie dla danego rodzaju sekurytyzowanych ekspozycji w celu zapewnienia, aby rozróżnienie między zatrzymanymi ekspozycjami niesekurytyzowanymi i sekurytyzowanymi było losowe. W tym celu oraz w stosownych przypadkach przy wyborze ekspozycji podmioty zatrzymujące uwzględniają następujące czynniki:

a) czas inicjowania kredytu (rok emisji);

b) rodzaj sekurytyzowanych ekspozycji;

c) położenie geograficzne;

d) datę inicjowania;

e) termin zapadalności;

f) współczynnik pokrycia należności zabezpieczeniem;

g) rodzaj zabezpieczenia;

h) sektor przemysłu;

i) saldo niespłaconych kredytów;

j) wszelkie inne czynniki, które podmiot zatrzymujący uzna za istotne.

3. Podmiot zatrzymujący nie wybiera różnych pojedynczych ekspozycji w momentach rozłożonych w czasie, z wyjątkiem sytuacji, w których może to być niezbędne do spełnienia wymogu zatrzymania w stosunku do sekurytyzacji, w której sekurytyzowane ekspozycje ulegają wahaniom w czasie z powodu dodawania nowych ekspozycji do sekurytyzacji albo z powodu zmian poziomu indywidualnych sekurytyzowanych ekspozycji.

4. W przypadku gdy podmiot zatrzymujący jest jednostką obsługującą sekurytyzację, wybór dokonany zgodnie z niniejszym artykułem nie może prowadzić do pogorszenia standardów obsługi stosowanych przez podmiot zatrzymujący wobec przeniesionych ekspozycji w porównaniu z zachowanymi ekspozycjami.