Załącznik I

(o których mowa w art. 4)

1. Charakterystykę energetyczną budynku określa się na podstawie obliczonego lub opomiarowanego zużycia energii i odzwierciedla ona typowe zużycie energii do zapewnienia ogrzewania pomieszczeń, chłodzenia pomieszczeń, ciepłej wody użytkowej, wentylacji, wbudowanego oświetlenia oraz innych systemów technicznych budynku. Państwa członkowskie zapewniają, aby typowe zużycie energii było reprezentatywne dla rzeczywistych warunków eksploatacji dla każdej odpowiedniej typologii i odzwierciedlało typowe zachowanie użytkowników. W miarę możliwości typowe zużycie energii i typowe zachowania użytkowników opierają się na dostępnych statystykach krajowych, kodeksach budowlanych i danych pomiarowych.

W przypadku gdy opomiarowane zużycie energii stanowi podstawę obliczania charakterystyki energetycznej budynków, metodologia obliczeniowa musi pozwalać na określenie wpływu zachowania użytkowników i lokalnego klimatu, czego nie odzwierciedla wynik obliczeń. Opomiarowane zużycie energii wykorzystywane do celów obliczania charakterystyki energetycznej budynków wymaga odczytów w co najmniej miesięcznych odstępach i musi być uwzględniana z rozróżnieniem na poszczególne nośniki energii.

Państwa członkowskie mogą wykorzystywać opomiarowane zużycie energii w typowych warunkach eksploatacji w celu sprawdzenia prawidłowości obliczonego zużycia energii i umożliwienia porównania obliczonej i rzeczywistej efektywności. Opomiarowane zużycie energii do celów weryfikacji i porównania może opierać się na odczytach miesięcznych.

Charakterystykę energetyczną budynku wyraża się za pomocą liczbowego wskaźnika zużycia energii pierwotnej na jednostkę powierzchni referencyjnej rocznie, wyrażanego w kWh/(m2.rok) na potrzeby zarówno wydawania świadectw charakterystyki energetycznej, jak i zapewnienia zgodności z minimalnymi wymaganiami dotyczącymi charakterystyki energetycznej. Metodologia stosowana w celu określenia charakterystyki energetycznej budynku musi być przejrzysta i otwarta na innowacje.

Państwa członkowskie opisują swoje krajowe metodologie obliczeniowe na podstawie załącznika A do kluczowych europejskich norm dotyczących charakterystyki energetycznej budynków, mianowicie (EN) ISO 52000-1, (EN) ISO 52003-1, (EN) ISO 52010-1, (EN) ISO 52016-1, (EN) ISO 52018-1, (EN) ISO 52120-1, EN 16798-1 i EN 17423 lub zastępujących je dokumentów. Niniejszy przepis nie stanowi prawnej kodyfikacji tych norm.

Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby w przypadku gdy budynki są zasilane przez systemy ciepłownicze lub chłodnicze, korzyści wynikające z takiego zasilania były uznawane i uwzględniane w metodologii obliczeniowej, w szczególności udział energii ze źródeł odnawialnych, za pomocą indywidualnie certyfikowanych lub uznanych współczynników energii pierwotnej.

2. Potrzeby energetyczne i zużycie energii do celów ogrzewania pomieszczeń, chłodzenia pomieszczeń, zapewnienia ciepłej wody użytkowej, wentylacji, oświetlenia i innych systemów technicznych budynku oblicza się z wykorzystaniem miesięcznych, godzinowych lub krótszych przedziałów obliczeniowych w celu uwzględnienia zmiennych warunków, które w dużym stopniu wpływają na eksploatację i efektywność systemu oraz warunki wewnątrz, oraz w celu zoptymalizowania korzyści zdrowotnych, jakości powietrza wewnątrz, w tym poziomu komfortu, określonego przez państwa członkowskie na poziomie krajowym lub regionalnym.

W przypadku gdy przepisy dotyczące poszczególnych produktów związanych z energią przyjęte na podstawie dyrektywy 2009/125/WE zawierają szczegółowe wymogi dotyczące informacji o produkcie do celów obliczania charakterystyki energetycznej i GWP w cyklu życia na podstawie niniejszej dyrektywy, w krajowych metodach obliczeniowych nie wymaga się dodatkowych informacji.

Podstawę obliczenia energii pierwotnej stanowią regularnie aktualizowane i perspektywiczne współczynniki energii pierwotnej (z rozróżnieniem na energię nieodnawialną, odnawialną i całkowitą) lub współczynniki ważenia dla poszczególnych nośników energii, które to współczynniki muszą być uznane przez organy krajowe, i z uwzględnieniem oczekiwanego koszyka energetycznego na podstawie odpowiedniego krajowego planu w dziedzinie energii i klimatu. Te współczynniki energii pierwotnej lub współczynniki ważenia mogą opierać się na krajowych, regionalnych lub lokalnych informacjach. Współczynniki energii pierwotnej lub współczynniki ważenia mogą być ustalane na podstawie rocznych, sezonowych, miesięcznych, dziennych lub godzinowych danych, lub bardziej szczegółowych informacji udostępnianych przez poszczególne systemy lokalne.

Wskaźniki energii pierwotnej lub współczynniki ważenia są określane przez państwa członkowskie. Dokonane wybory i źródła danych należy zgłaszać zgodnie z normą EN 17423 lub wszelkimi dokumentami ją zastępującymi. Państwa członkowskie mogą wybrać średni unijny współczynnik energii pierwotnej dla energii elektrycznej ustalony na podstawie dyrektywy (UE) 2023/1791zamiast współczynnika energii pierwotnej odzwierciedlającego koszyk energetyczny w danym kraju.

3. W celu wyrażenia charakterystyki energetycznej budynku państwa członkowskie określają dodatkowe liczbowe współczynniki całkowitego zużycia energii pierwotnej ze źródeł nieodnawialnych i odnawialnych oraz wytwarzanych operacyjnych emisji gazów cieplarnianych wyrażonych w kg ekwiwalentu CO2/(m2.rok).

4. Metodologia ta jest ustalana przy uwzględnieniu co najmniej następujących aspektów:

a) następującej faktycznej charakterystyki cieplnej budynku, w tym jego ścian wewnętrznych:

(i) pojemności cieplnej;

(ii) izolacji;

(iii) ogrzewania pasywnego;

(iv) elementów chłodzących;

(v) mostków cieplnych;

b) instalacji grzewczej i zaopatrzenia w ciepłą wodę użytkową, włącznie z charakterystyką ich izolacji;

c) zainstalowanej mocy ze źródeł odnawialnych i magazynowania na miejscu;

d) instalacji klimatyzacyjnej;

e) naturalnej i mechanicznej wentylacji, która może obejmować szczelność powietrzną i odzyskiwanie ciepła;

f) wbudowanej instalacji oświetleniowej (głównie w sektorze niemieszkalnym);

g) projektu, położenia i zorientowania budynku, włącznie z klimatem na zewnątrz;

h) pasywnych systemów słonecznych i ochrony przed słońcem;

i) warunków klimatu wewnętrznego, włącznie z projektowanym klimatu wewnętrznego;

j) obciążeń wewnętrznych;

k) systemów automatyki i sterowania budynków i ich zdolności do monitorowania, kontrolowania i optymalizowania charakterystyki energetycznej.

5. Uwzględnia się pozytywny wpływ następujących aspektów:

a) lokalnych warunków nasłonecznienia, aktywnych systemów słonecznych i innych systemów grzewczych i elektrycznych opartych na energii ze źródeł odnawialnych;

b) energii elektrycznej z kogeneracji;

c) lokalnych lub blokowych systemów grzewczych i systemów chłodzenia;

d) naturalnego oświetlenia;

e) systemów magazynowania energii elektrycznej;

f) systemów magazynowania ciepła.

6. Na potrzeby obliczania charakterystyki energetycznej budynków, budynki powinny być odpowiednio sklasyfikowane w następujących kategoriach:

a) domy jednorodzinne różnych rodzajów;

b) budynki mieszkalne wielorodzinne;

c) biura;

d) budynki oświatowe;

e) szpitale;

f) hotele i restauracje;

g) obiekty sportowe;

h) budynki usług handlu hurtowego i detalicznego;

i) inne rodzaje budynków zużywających energię.