Załącznik VII

Ramy metodologii porównawczej umożliwiają państwom członkowskim określenie charakterystyki energetycznej i emisyjności budynków i elementów budynków oraz ekonomicznych aspektów środków związanych z charakterystyką energetyczną i emisyjnością, a także ich połączenie w celu określenia poziomu optymalnego pod względem kosztów, tak aby osiągnąć cele zmniejszenia emisji i cele neutralności klimatycznej najpóźniej do 2030 r. oraz bezemisyjne zasoby budowlane najpóźniej do 2050 r.

Ramom metodologii porównawczej towarzyszą wytyczne dotyczące ich stosowania przy obliczaniu optymalnych pod względem kosztów poziomów charakterystyki energetycznej.

Ramy metodologii porównawczej pozwalają uwzględnić profile użytkowania, zewnętrzne warunki klimatyczne i ich przyszłe zmiany zgodnie z najlepszymi dostępnymi prognozami klimatycznymi, w tym fale ciepła i zimna, koszty inwestycyjne, kategorię budynku, koszty utrzymania i eksploatacji (w tym koszty energii i oszczędności energii) oraz – w stosownych przypadkach – zyski z wytworzonej energii, środowiskowe i zdrowotne skutki zużycia energii, i – w stosownych przypadkach – koszty gospodarowania odpadami, a także rozwój technologiczny. Ramy te powinny się opierać na odpowiednich normach europejskich odnoszących się do niniejszej dyrektywy.

Oprócz powyższego Komisja:

— opracowuje wytyczne towarzyszące ramom metodologii porównawczej; wytyczne te umożliwią państwom członkowskim podjęcie poniższych kroków;

— zapewnia informacje na temat szacunkowego rozwoju cen energii w dłuższej perspektywie.

W celu zastosowania ram metodologii porównawczej przez państwa członkowskie warunki ogólne wyrażone parametrami ustala się na poziomie państwa członkowskiego. Komisja w stosownych przypadkach wydaje państwom członkowskim zalecenia dotyczące ich poziomów optymalizacji kosztów.

Ramy metodologii porównawczej wymagają, by państwa członkowskie:

— zdefiniowały budynki referencyjne pod względem ich funkcjonalności i położenia geograficznego, w tym warunków klimatu wewnętrznego i zewnętrznego, oraz reprezentatywnych z tego punktu widzenia. Budynki referencyjne obejmują budynki mieszkalne i niemieszkalne, zarówno nowe, jak i już istniejące;

— zdefiniowały podlegające ocenie środki poprawy efektywności energetycznej dla budynków referencyjnych. Mogą to być środki dla poszczególnych budynków jako całości, dla poszczególnych elementów budynków lub dla połączenia elementów budynków;

— oceniły zapotrzebowanie na energię pierwotną i końcową i wynikające z niego emisje budynków referencyjnych, wobec których zastosowano zdefiniowane środki poprawy efektywności energetycznej;

— obliczyły koszty (tj. obecną wartość netto) środków poprawy efektywności energetycznej (o których mowa w tiret drugim) w trakcie spodziewanego ekonomicznego cyklu życia, stosowanych wobec budynków referencyjnych (o których mowa w tiret pierwszym) przy zastosowaniu zasad ram metodologii porównawczej.

Dokonując obliczenia kosztów środków poprawy efektywności energetycznej w trakcie spodziewanego ekonomicznego cyklu życia, państwa członkowskie oceniają opłacalność ekonomiczną różnych poziomów minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej. Pozwoli to na określenie optymalnych ekonomicznie poziomów wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej.