Artykuł 11

1. Osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową można umieścić w detencji na jak najkrótszy okres i jedynie tak długo, jak zastosowanie mają przesłanki określone w art. 10 ust. 4.

Postępowania administracyjne istotne z punktu widzenia przesłanek zastosowania detencji, o których mowa w art. 10 ust. 4, przeprowadza się z należytą starannością. Opóźnienia w postępowaniach administracyjnych, których nie można przypisać osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową, nie mogą stanowić uzasadnienia dla przedłużenia detencji.

2. Detencję osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową orzekają na piśmie organy sądowe lub administracyjne. W orzeczeniu o zastosowaniu detencji wskazuje się uzasadnienie faktyczne i prawne dla jego wydania, a także dlaczego nie można skutecznie zastosować łagodniejszych środków alternatywnych.

3. W przypadku orzeczenia detencji przez organy administracyjne państwa członkowskie zapewniają – z urzędu lub na wniosek osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, lub w obu tych przypadkach – szybką sądową kontrolę zgodności z prawem detencji. Kontrolę z urzędu kończy się jak najszybciej, biorąc pod uwagę okoliczności każdego przypadku, i nie później niż 15 dni lub, w wyjątkowych sytuacjach, nie później niż 21 dni od rozpoczęcia detencji. Kontrolę na wniosek osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową kończy się jak najszybciej, biorąc pod uwagę okoliczności każdego przypadku, i nie później niż 15 dni lub, w wyjątkowych sytuacjach, nie później niż 21 dni od wszczęcia odpowiedniego postępowania.

W przypadku gdy kontroli sądowej, o której mowa w akapicie pierwszym, prowadzonej z urzędu nie zakończono w terminie 21 dni od rozpoczęcia detencji lub w przypadku gdy kontroli sądowej prowadzonej na wniosek osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową nie zakończono w terminie 21 dni od wszczęcia odpowiedniego postępowania, natychmiast zwalnia się daną osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową.

4. Osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową umieszczone w detencji natychmiast informuje się na piśmie – w języku, który rozumieją lub co do którego można zasadnie przypuszczać, że go rozumieją – o przesłankach detencji, o określonych w prawie krajowym procedurach zaskarżania orzeczenia o zastosowaniu detencji, a także o możliwości wystąpienia o bezpłatną pomoc prawną i bezpłatne zastępstwo prawne.

5. Detencja podlega kontroli przez organ sądowy w rozsądnych odstępach czasu, z urzędu lub na wniosek danej osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, w szczególności w przypadku dłuższego okresu detencji, zaistnienia istotnych okoliczności lub nowych informacji, które mogą wpływać na zgodność z prawem detencji.

Bez uszczerbku dla akapitu pierwszego detencję małoletnich bez opieki poddaje się regularnie kontroli z urzędu.

W przypadku gdy w wyniku kontroli sądowej detencja została uznana za niezgodną z prawem, natychmiast zwalnia się daną osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową.

6. W przypadku kontroli sądowej orzeczenia o zastosowaniu detencji, przewidzianej w ust. 3 i 5 niniejszego artykułu, państwa członkowskie zapewniają osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową dostęp do bezpłatnej pomocy prawnej i bezpłatnego zastępstwa prawnego na warunkach określonych w art. 29.