Artykuł 10

1. Państwa członkowskie nie mogą umieszczać osoby w detencji wyłącznie ze względu na fakt, że osoba ta jest osobą ubiegającą się o ochronę międzynarodową lub na podstawie obywatelstwa tej osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową. Detencja może opierać się wyłącznie na jednej lub większej liczbie przesłanek zastosowania detencji określonych w ust. 4. Detencja nie może mieć charakteru kary.

2. W razie potrzeby państwa członkowskie mogą, po indywidualnej ocenie każdej sprawy, umieścić w detencji osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową, jeżeli nie można skutecznie zastosować innych łagodniejszych środków alternatywnych.

3. W przypadku umieszczenia w detencji osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową państwa członkowskie biorą pod uwagę wszelkie widoczne oznaki, oświadczenia lub zachowania wskazujące, że osoba ta ma szczególne potrzeby w zakresie przyjmowania. W przypadku gdy ocena przewidziana w art. 25 nie została zakończona, musi zostać zakończona bez zbędnej zwłoki, a jej wyniki uwzględnia się przy podejmowaniu decyzji o przedłużeniu detencję lub dostosowaniu warunków detencji.

4. Osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową można umieścić w detencji wyłącznie na podstawie jednej lub większej liczby następujących przesłanek:

a) w celu ustalenia lub weryfikacji jej tożsamości lub obywatelstwa;

b) w celu ustalenia elementów, na których opiera się wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, a których uzyskanie bez umieszczenia w detencji byłoby niemożliwe, w szczególności gdy istnieje ryzyko ucieczki;

c) w celu zapewnienia przestrzegania obowiązków prawnych nałożonych na osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową w drodze indywidualnej decyzji zgodnie z art. 9 ust. 1, w przypadkach gdy osoba ta nie dopełniła takich obowiązków oraz gdy w dalszym ciągu istnieje ryzyko ucieczki;

d) w celu podjęcia decyzji, w kontekście procedury granicznej zgodnie z art. 43 rozporządzenia (UE) 2024/1348, dotyczącej prawa osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową do przybycia na terytorium danego państwa członkowskiego;

e) gdy detencja osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową wiąże się z procedurą powrotu na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE (

1

) i ma służyć przygotowaniu powrotu lub przeprowadzeniu procesu wydalenia, a dane państwo członkowskie może uzasadnić na podstawie obiektywnych kryteriów, w tym, że osoba ta miała już możliwość skorzystania z procedury udzielania ochrony międzynarodowej, istnienie uzasadnionych podstaw, aby sądzić, że osoba ta wystąpiła z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej jedynie w celu opóźnienia lub uniemożliwienia wykonania decyzji o zobowiązaniu do powrotu;

f) gdy wymaga tego bezpieczeństwo narodowe lub porządek publiczny;

g) zgodnie z art. 44 rozporządzenia (UE) 2024/1351.

Przesłanki zastosowania detencji, o których mowa w akapicie pierwszym, określa się w prawie krajowym.

5. Państwa członkowskie zapewniają określenie w prawie krajowym alternatyw dla detencji, takich jak regularne zgłaszanie się do organów, złożenie poręczenia majątkowego lub obowiązek pozostawania w wyznaczonym miejscu.