Artykuł 23

1. W odniesieniu do osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, które są zobowiązane przebywać na ich terytorium zgodnie z art. 17 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2024/1351, państwa członkowskie mogą ograniczyć lub cofnąć świadczenie na codzienne wydatki.

Jeżeli jest to należycie uzasadnione i proporcjonalne, państwa członkowskie mogą także:

a) ograniczyć inne świadczenia materialne w ramach przyjmowania; lub

b) w przypadku gdy zastosowanie ma ust. 2 lit. e) – cofnąć inne świadczenia materialne w ramach przyjmowania.

2. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję zgodnie z ust. 1, w przypadku gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową:

a) opuszcza bez zezwolenia obszar geograficzny, na którym może swobodnie poruszać się zgodnie z art. 8, lub miejsce pobytu w określonym miejscu wyznaczonym przez właściwy organ zgodnie z art. 9, lub ucieka;

b) nie współpracuje z właściwymi organami lub nie spełnia ustanowionych przez nie wymogów proceduralnych;

c) złożyła kolejny wniosek w rozumieniu art. 3 pkt 19 rozporządzenia (UE) 2024/1348;

d) zataiła zasoby finansowe, a zatem bezzasadnie skorzystała ze świadczeń materialnych w ramach przyjmowania;

e) poważnie lub wielokrotnie naruszyła regulamin ośrodka dla cudzoziemców lub zachowała się w sposób agresywny lub stwarzający zagrożenie w ośrodku dla cudzoziemców; lub

f) nie uczestniczy w obowiązkowych środkach integracyjnych, w przypadku gdy są one zapewniane lub ułatwiane przez państwo członkowskie, chyba że istnieją okoliczności, które są poza kontrolą osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową.

3. W przypadku gdy państwo członkowskie podjęło decyzję w sytuacji, o której mowa w ust. 2 lit. a), b) lub f), a okoliczności, na których ta decyzja była oparta przestały istnieć, rozważa ono czy niektóre lub wszystkie ograniczone lub cofnięte świadczenia materialne w ramach przyjmowania mogą zostać przywrócone. W przypadku gdy nie przywraca się wszystkich świadczeń materialnych w ramach przyjmowania, państwo członkowskie podejmuje należycie uzasadnioną decyzję oraz powiadamia o niej osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową.

4. Decyzje zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu podejmuje się obiektywnie i bezstronnie na podstawie oceny co do istoty sprawy w indywidualnym przypadku oraz podaje się uzasadnienie. Decyzje muszą opierać się na konkretnej sytuacji danej osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, szczególnie w odniesieniu do osób ubiegających się o ochronę międzynarodową o szczególnych potrzebach w zakresie przyjmowania, z uwzględnieniem zasady proporcjonalności. Państwa członkowskie zapewniają wszystkim osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową dostęp do opieki zdrowotnej zgodnie z art. 22 oraz zapewniają poziom życia zgodny z prawem Unii, w tym z Kartą, a także z zobowiązaniami międzynarodowymi.

5. Państwa członkowskie zapewniają, aby świadczenia materialne w ramach przyjmowania nie zostały cofnięte ani ograniczane przed wydaniem decyzji w sytuacji, o której mowa w ust. 2.