Artykuł 9

1. W razie potrzeby państwa członkowskie mogą zadecydować, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową może być upoważniona do pobytu wyłącznie w określonym miejscu, które nadaje się do zakwaterowania osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, ze względów porządku publicznego lub w celu skutecznego zapobiegania ucieczce osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, w przypadku gdy istnieje ryzyko ucieczki, w szczególności w odniesieniu do:

a) osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, które są zobowiązane przebywać w innym państwie członkowskim zgodnie z art. 17 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2024/1351; lub

b) osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, które po ucieczce do innego państwa członkowskiego zostały przekazane do państwa członkowskiego, w którym są zobowiązane przebywać zgodnie z art. 17 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2024/1351.

W przypadku gdy osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową zezwolono na pobyt wyłącznie w określonym miejscu zgodnie z niniejszym ustępem, zapewnianie świadczeń materialnych w ramach przyjmowania uzależnione jest od rzeczywistego pobytu danej osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową w tym określonym miejscu.

2. Państwa członkowskie mogą w razie potrzeby zobowiązać osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową do zgłaszania się do właściwych organów w wyznaczonym czasie lub w rozsądnych odstępach czasu, nie naruszając w sposób nieproporcjonalny praw tych osób wynikających z niniejszej dyrektywy.

Taki obowiązek zgłaszania się może zostać nałożony w celu zapewnienia przestrzegania decyzji, o których mowa w ust. 1, lub w celu skutecznego zapobiegania ucieczkom osób ubiegających się o ochronę międzynarodową.

3. Na wniosek osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową państwa członkowskie mogą udzielić tej osobie zezwolenia na tymczasowy pobyt poza określonym miejscem wyznaczonym zgodnie z ust. 1. Decyzje dotyczące takiego zezwolenia podejmuje się obiektywnie i bezstronnie na podstawie oceny co do istoty sprawy w indywidualnym przypadku oraz podaje się uzasadnienie, jeżeli nie udzielono takiego zezwolenia.

Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie musi ubiegać się o zezwolenie na stawienie się przed organami lub sądami, jeżeli obecność tej osoby jest konieczna. Osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową powiadamia właściwe organy o takiej konieczności stawienia się przed organami lub sądami.

4. Decyzje podejmowane zgodnie z ust. 1 i 2 muszą być proporcjonalne oraz muszą uwzględniać odpowiednie aspekty indywidualnej sytuacji danej osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, w tym szczególne potrzeby tej osoby w zakresie przyjmowania.

5. Państwa członkowskie podają uzasadnienie faktyczne, a w stosownych przypadkach uzasadnienie prawne, każdej decyzji podejmowanej zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu w tej decyzji. Osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową informuje się na piśmie o takiej decyzji, a także o procedurach zaskarżenia decyzji zgodnie z art. 29 oraz o skutkach nieprzestrzegania obowiązków nałożonych w decyzji. Państwa członkowskie przekazują takie informacje osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową w języku, który osoby te rozumieją lub co do którego można zasadnie przypuszczać, że go rozumieją, w sposób zwięzły, przejrzysty, czytelny i łatwo dostępny, przy użyciu jasnego i prostego języka. Państwa członkowskie zapewniają, aby decyzje podejmowane zgodnie z niniejszym artykułem podlegały kontroli organu sądowego z urzędu, w przypadku gdy decyzje te są stosowane przez ponad dwa miesiące, lub aby od decyzji tych można było wnieść środek odwoławczy na wniosek danej osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, zgodnie z art. 29.