Artykuł 25

1. Państwa członkowskie zapewniają dostępność specjalistycznych służb wsparcia, o których mowa w art. 8 ust. 3 i art. 9 ust. 3 dyrektywy 2012/29/UE, dla ofiar, bez względu na to, czy złożyły formalną skargę.

W przypadku gdy usługi specjalistycznych służb wsparcia, o których mowa w akapicie pierwszym nie są świadczone jako integralna część ogólnych usług świadczonych przez służby wsparcia ofiar, koordynuje się ogólne i specjalistyczne usługi służb wsparcia.

Specjalistyczne służby wsparcia, o których mowa w akapicie pierwszym zapewniają:

a) informacje i wsparcie co do wszelkich istotnych kwestii praktycznych wynikających z przestępstwa, w tym na temat dostępu do mieszkania, edukacji, opieki nad dziećmi, szkolenia, wsparcia finansowego i pomocy w utrzymaniu lub w znalezieniu zatrudnienia;

b) informacje na temat dostępu do porady prawnej, w tym możliwości uzyskania pomocy prawnej, gdy jest ona dostępna;

c) informacje na temat służb zapewniających badania lekarskie i obdukcję oraz, w stosownych przypadkach, kierowanie do tych służb, przy czym mogą to być służby świadczące kompleksowe usługi opieki zdrowotnej, a także informacje na temat doradztwa psychospołecznego, w tym opieki pourazowej, oraz, w stosownych przypadkach, kierowanie do tych służb;

d) wsparcie dla ofiar cyberprzestępstw, o których mowa w art. 5–8, w tym informowanie o sposobach dokumentowania cyberprzestępstw, oraz informacje w zakresie środków zaskarżenia i środków umożliwiających usunięcie treści internetowych związanych z przestępstwem;

e) informacje na temat służb wsparcia dla kobiet, centrów interwencji kryzysowej dla ofiar gwałtu, schronisk i ośrodków wsparcia dla ofiar przemocy seksualnej oraz, w stosownych przypadkach, kierowanie ich do tych służb lub placówek; oraz

f) informacje na temat specjalistycznych służb wsparcia dla ofiar narażonych na zwiększone ryzyko przemocy oraz, w stosownych przypadkach, kierowanie ich do tych służb, przy czym służby te mogą także świadczyć usługi rehabilitacji i integracji społeczno-ekonomicznej po wykorzystaniu seksualnym.

2. Usługi specjalistycznych służb wsparcia, o których mowa w ust. 1, są świadczone osobiście, są dostosowane do potrzeb ofiar oraz łatwo i szybko dostępne, w tym drogą internetową lub za pomocą innych odpowiednich środków, takich jak ICT.

3. Państwa członkowskie zapewniają wystarczające zasoby ludzkie i finansowe do świadczenia usług przez specjalistyczne służby wsparcia, o których mowa w ust. 1.

W przypadku gdy usługi specjalistycznych służb wsparcia, o których mowa w ust. 1 są świadczone przez organizacje pozarządowe, państwa członkowskie zapewniają tym organizacjom odpowiednie finansowanie, z uwzględnieniem tego, jaki odsetek specjalistycznych usług wsparcia, zapewniają już organy publiczne.

4. Państwa członkowskie świadczą usługi w zakresie ochrony i specjalistyczne usługi wsparcia niezbędne do kompleksowego zaspokojenia wielorakich potrzeb ofiar w tej samej placówce, zapewniając te usługi, łącznie z tymi, które są świadczone przez organizacje pozarządowe, a także koordynując takie usługi za pośrednictwem punktu kontaktowego lub ułatwiając dostęp do takich usług za pomocą kompleksowego dostępu online.

Usługi, o których mowa w akapicie pierwszym, obejmują co najmniej opiekę medyczną w zakresie pierwszej pomocy i kierowanie do dalszej opieki medycznej, zgodnie z krajowym systemem opieki zdrowotnej, a także usługi opieki społecznej, wsparcie psychospołeczne i prawne oraz pomoc służb policyjnych lub informacje na temat takich służb oraz kierowanie do nich.

5. Państwa członkowskie zapewniają, by wydawano wytyczne i protokoły dla pracowników opieki zdrowotnej i opieki społecznej dotyczące identyfikowania ofiar oraz udzielania im odpowiedniego wsparcia, w tym dotyczące kierowania ofiar do odpowiednich usług wsparcia i unikania wtórnej wiktymizacji.

W wytycznych i protokołach, o których mowa w akapicie pierwszym wskazuje się, w jaki sposób należy zaspokajać szczególne potrzeby ofiar, które są narażone na zwiększone ryzyko wystąpienia takiej przemocy w wyniku doświadczania dyskryminacji ze względu na płeć w połączeniu z jakąkolwiek inną przyczyną lub przyczynami dyskryminacji.

Wytyczne i protokoły, o których mowa w akapicie pierwszym są opracowywane w sposób uwzględniający płeć, doznane urazy oraz w sposób dostosowany do dziecka, we współpracy ze podmiotami świadczącymi specjalistyczne usługi wsparcia, oraz są poddawane przeglądowi i, w stosownych przypadkach, aktualizowane w celu odzwierciedlenia zmian w prawie i praktyce.

6. Państwa członkowskie zapewniają, by dla służb opieki zdrowotnej świadczących opiekę medyczną w zakresie pierwszej pomocy wydawano wytyczne i protokoły dotyczące identyfikacji ofiar i udzielania im odpowiedniego wsparcia.

Wytyczne i protokoły, o których mowa w akapicie pierwszym obejmują zabezpieczanie i dokumentowanie dowodów oraz ich dalsze przekazywanie właściwym ośrodkom medycyny sądowej zgodnie z prawem krajowym.

7. Państwa członkowskie dążą do zapewnienia, by specjalistyczne służby wsparcia, o których mowa w ust. 1 pozostawały w pełnej gotowości do działania na rzecz ofiar w czasach kryzysu, na przykład kryzysów zdrowotnych lub innych stanów nadzwyczajnych.

8. Państwa członkowskie zapewniają ofiarom dostęp do specjalistycznych służb wsparcia, o których mowa w ust. 1 przed rozpoczęciem postępowania karnego, w jego trakcie i przez odpowiedni czas po jego zakończeniu.