Artykuł 26

1. Państwa członkowskie ustanawiają odpowiednio wyposażone, łatwo dostępne centra interwencji kryzysowej dla ofiar gwałtu lub ośrodki wsparcia dla ofiar przemocy seksualnej – które mogą wchodzić w skład krajowego systemu opieki zdrowotnej – aby zapewnić ofiarom przemocy seksualnej skuteczne wsparcie oraz zapewnić zarządzanie kliniczne w przypadku zgwałcenia, w tym pomoc w bezpiecznym zachowywaniu i dokumentowaniu materiału dowodowego.

Centra i ośrodki, o których mowa w akapicie pierwszym zapewniają – po tym, jak przestępstwo zostało popełnione – wsparcie dla ofiar, ze szczególnym uwzględnieniem doznanych przez nie urazów i, w razie konieczności, kierowanie ich do służb specjalistycznego wsparcia i doradztwa pourazowego.

Państwa członkowskie zapewniają, by ofiary przemocy seksualnej miały dostęp do badań medycznych i obdukcji lekarskiej. Badania te mogą być prowadzone w centrach i ośrodkach, o których mowa w niniejszym ustępie, lub poprzez skierowanie do wyspecjalizowanych ośrodków lub jednostek. Państwa członkowskie zapewniają koordynację pomiędzy ośrodkami wsparcia a właściwymi ośrodkami medycznymi i medycyny sądowej.

Jeżeli ofiarą jest dziecko, usługi, o których mowa w niniejszym ustępie, muszą być świadczone w sposób przyjazny dziecku.

2. Państwa członkowskie zapewniają ofiarom przemocy seksualnej szybki dostęp do usług opieki zdrowotnej, w tym usług opieki zdrowotnej w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego, zgodnie z prawem krajowym.

3. Usługi, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, są nieodpłatne, niezależnie od tych usług, które są świadczone w ramach krajowego systemu opieki zdrowotnej, i dostępne każdego dnia tygodnia. Mogą one stanowić część usług, o których mowa w art. 25.

4. Państwa członkowskie zapewniają wystarczające rozmieszczenie geograficzne i zdolności usług, o których mowa w ust. 1 i 2, na całym swoim terenie.

5. Art. 25 ust. 3 i 7 ma zastosowanie do udzielania wsparcia ofiarom przemocy seksualnej w myśl niniejszego artykułu.