Artykuł 29

1. Państwa członkowskie zapewniają, by ogólnokrajowe telefony zaufania były dostępne nieodpłatnie siedem dni w tygodniu przez 24 godziny na dobę w celu udzielania ofiarom informacji i porad.

Telefony zaufania, o których mowa w akapicie pierwszym mogą być obsługiwane przez specjalistyczne służby wsparcia, zgodnie z praktyką krajową.

Informacje i porady, o których mowa w akapicie pierwszym udzielane są z zachowaniem poufności lub z należytym uwzględnieniem anonimowości ofiary.

Zachęca się państwa członkowskie do udostępniania telefonów zaufania, o których mowa w akapicie pierwszym również za pośrednictwem innych bezpiecznych i dostępnych ICT, w tym aplikacji internetowych.

2. Państwa członkowskie przyjmują odpowiednie środki w celu zapewnienia, by usługi, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, były dostępne dla użytkowników końcowych z niepełnosprawnościami, w tym poprzez udzielanie wsparcia w języku łatwym do zrozumienia. Usługi te muszą być dostępne zgodnie z wymogami dostępności usług łączności elektronicznej określonymi w załączniku I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/882 (19).

3. Państwa członkowskie dokładają starań w celu zapewnienia świadczenia usług, o których mowa w ust. 1, w języku zrozumiałym dla ofiar, np. za pomocą tłumaczenia ustnego przez telefon.

4. Art. 25 ust. 3 i 7 ma zastosowanie do zapewniania telefonów zaufania i wsparcia za pomocą ICT na podstawie niniejszego artykułu.

5. Zachęca się państwa członkowskie do zapewnienia, by usługi dla ofiar przemocy wobec kobiet, o których mowa w ust. 1, były dostępne pod tym samym numerem w całej UE – tj. „116 016” – oprócz tego, że mogą być dostępne pod wszelkimi istniejącymi numerami krajowymi.

6. Państwa członkowskie zapewniają, aby użytkownicy końcowi byli odpowiednio informowani – między innymi za pośrednictwem regularnych kampanii uświadamiających – o istnieniu telefonów zaufania i o ich odpowiednich numerach.