Artykuł 34

1. Państwa członkowskie podejmują odpowiednie środki w celu zapobiegania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej i przyjmują w tym celu kompleksowe, wieloaspektowe podejście.

2. Środki zapobiegawcze obejmują prowadzenie lub wspieranie ukierunkowanych kampanii podnoszących świadomość lub programów adresowanych do osób począwszy od najmłodszego pokolenia.

Kampanie lub programy, o których mowa w akapicie pierwszym mogą obejmować programy badawcze i edukacyjne mające na celu zwiększenie świadomości i zrozumienia wśród ogółu społeczeństwa różnych przejawów i podstawowych przyczyn wszelkich form przemocy wobec kobiet i przemocy domowej, a także zrozumienie potrzeby zapobiegania im oraz, w stosownych przypadkach, zrozumienie konsekwencji takiej przemocy, w szczególności w odniesieniu do dzieci.

W stosownych przypadkach programy, o których mowa w akapicie pierwszym mogą być opracowywane we współpracy z odpowiednimi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, specjalistycznymi służbami, partnerami społecznymi, społecznościami dotkniętymi problemem i innymi zainteresowanymi stronami.

3. Państwa członkowskie udostępniają ogółowi społeczeństwa – w łatwo dostępny sposób –informacje na temat środków zapobiegawczych, praw ofiar, dostępu do wymiaru sprawiedliwości i do adwokata oraz dostępnych środków ochrony i wsparcia, w tym leczenia, mając przy tym na uwadze, jakie języki są najpowszechniej używane na ich terytorium.

4. Ukierunkowane środki koncentrują się na grupach narażonych na zwiększone ryzyko przemocy, takich jak te, o których mowa w art. 33 ust. 1.

Informacje dla dzieci muszą być sformułowane w sposób przyjazny dziecku lub dostosowane, by były przyjazne dziecku. Informacje są prezentowane w formatach dostępnych dla osób z niepełnosprawnościami.

5. Środki zapobiegawcze muszą mieć na celu w szczególności zwalczanie szkodliwych stereotypów płci, wspieranie równości płci, wzajemnego szacunku i prawa do integralności osoby, a także zachęcać wszystkich, zwłaszcza mężczyzn i chłopców, do dawania pozytywnego przykładu, by wspierać odpowiednie zmiany zachowań w całym społeczeństwie zgodnie z celami niniejszej dyrektywy.

6. Środki zapobiegawcze są ukierunkowane na zmniejszenie popytu na ofiary wykorzystywania seksualnego.

7. Środki zapobiegawcze muszą rozwijać lub zwiększać wrażliwość na szkodliwą praktykę okaleczania żeńskich narządów płciowych i przymusowych małżeństw, z uwzględnieniem liczby osób zagrożonych tymi praktykami lub nimi dotkniętych w danym państwie członkowskim.

8. Środki zapobiegawcze muszą w konkretny sposób odnosić się do cyberprzestępstw, o których mowa w art. 5–8. Państwa członkowskie zapewniają w szczególności, aby takie środki zapobiegawcze obejmowały rozwój umiejętności cyfrowych, w tym krytycznego zaangażowania w świecie cyfrowym i krytycznego myślenia, tak by umożliwić użytkownikom identyfikowanie przypadków cyberprzemocy i reagowanie na nie, a także szukanie wsparcia i zapobieganie popełnianiu takich czynów.

Państwa członkowskie wspierają współpracę multidyscyplinarną i z udziałem zainteresowanych stron, w tym współpracę właściwych dostawców usług pośrednich i właściwych organów, w celu opracowania i wdrożenia środków służących zwalczaniu cyberprzestępstw, o których mowa w art. 5–8.

9. Nie naruszając art. 26 dyrektywy 2006/54/WE, państwa członkowskie przyjmują adekwatne i odpowiednie środki, by podjąć w stosownych politykach krajowych problem molestowania seksualnego w miejscu pracy, gdy stanowi ono przestępstwo na mocy prawa krajowego. W ramach tych polityk krajowych można określać i ustanawiać ukierunkowane środki, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, w odniesieniu do sektorów, w których pracownicy są najbardziej narażeni na ten problem.