Artykuł 8

1. W przypadkach, gdy wymagane jest zezwolenie, takie jak licencja, pozwolenie, koncesja, zgoda lub zatwierdzenie, na budowę lub eksploatację instalacji gazu ziemnego, instalacji wytwarzania wodoru i infrastruktury systemu wodorowego, państwa członkowskie lub jakikolwiek wyznaczony przez nie właściwy organ udzielają zezwoleń na budowę lub eksploatację na swoim terytorium takich instalacji, infrastruktury, gazociągów lub związanych z nimi urządzeń, zgodnie z ust. 2–11. Państwa członkowskie lub jakikolwiek właściwy organ przez nie wyznaczony mogą również na tej samej podstawie udzielać zezwoleń na dostawę gazu ziemnego i wodoru oraz zezwoleń dla odbiorców hurtowych.

2. W przypadku, gdy w państwach członkowskich istnieje system zezwoleń, określają one obiektywne i niedyskryminacyjne kryteria oraz przejrzyste procedury, które powinny być spełnione, w przypadku gdy przedsiębiorstwo występuje o zezwolenie na dostawę gazu ziemnego i wodoru lub budowę lub eksploatację instalacji gazu ziemnego, instalacji wytwarzania wodoru lub infrastruktury systemu wodorowego. Kryteria i procedury udzielania zezwoleń podawane są do wiadomości publicznej. Państwa członkowskie zapewniają, aby procedury udzielania zezwoleń na takie instalacje, infrastrukturę, gazociągi lub związane z nimi urządzenia uwzględniały w stosownych przypadkach znaczenie projektu dla rynków wewnętrznych gazu ziemnego i wodoru. Państwa członkowskie zapewniają spójność systemu zezwoleń na infrastrukturę systemu wodorowego z planami rozwoju sieci przesyłowych i sieci dystrybucyjnych wodorowych, przyjętymi na podstawie art. 55 i 56.

3. W przypadku dostawców gazu ziemnego państwa członkowskie mogą ocenić kondycję finansową i możliwości techniczne wnioskodawców jako kryterium udzielenia zezwolenia. Takie kryterium jest w pełni przejrzyste i niedyskryminacyjne.

4. Państwa członkowskie zapewniają, aby wszelkie przepisy krajowe dotyczące procedury udzielania zezwoleń, o której mowa w niniejszym artykule, były proporcjonalne, niezbędne i przyczyniały się do wdrożenia ogólnych zasad organizacji rynków gazu ziemnego i wodoru oraz dostępu do infrastruktury, zasady „efektywność energetyczna przede wszystkim”, osiągnięcia unijnych celów w zakresie klimatu i energii oraz do realizacji zintegrowanych krajowych planów w dziedzinie energii i klimatu państw członkowskich, a także ich długoterminowych strategii przyjętych na podstawie rozporządzenia (UE) 2018/1999.

5. Procedury udzielania zezwoleń na działalność, o której mowa w ust. 1, nie mogą trwać dłużej niż dwa lata, z uwzględnieniem wszystkich odpowiednich procedur właściwych organów. Jeżeli jest to należycie uzasadnione ze względu na wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności, można przedłużyć ten okres dwóch lat maksymalnie o jeden rok.

6. Państwa członkowskie oceniają, które krajowe środki ustawodawcze i nieustawodawcze są niezbędne do usprawnienia procedur wydawania zezwoleń, z uwzględnieniem i bez utrudniania wszelkich etapów procedur związanych z procedurami oceny oddziaływania na środowisko i konsultacji publicznych. Państwa członkowskie przekazują Komisji wyniki takich ocen w ramach swoich zintegrowanych krajowych planów w dziedzinie energii i klimatu, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (UE) 2018/1999 i zgodnie z procedurą określoną w art. 7–12 tego rozporządzenia, a także w ramach zintegrowanych krajowych sprawozdań w dziedzinie energii i klimatu na podstawie art. 17 tego rozporządzenia.

7. Terminy ustanowione w ust. 5 niniejszego artykułu stosuje się bez uszczerbku dla obowiązków wynikających z mającego zastosowanie prawa Unii w dziedzinie środowiska i energii, w tym dyrektywy (UE) 2018/2001, oraz dla odwołań sądowych, środków zaskarżenia i innych postępowań przed sądem lub trybunałem oraz alternatywnych mechanizmów rozstrzygania sporów, w tym procedur rozpatrywania skarg, pozasądowych odwołań i środków zaskarżenia; terminy te mogą być przedłużone na okres trwania takich procedur.

8. Państwa członkowskie tworzą lub wyznaczają co najmniej jeden punkt kontaktowy. Taki punkt kontaktowy, na żądanie wnioskodawcy i nieodpłatnie, zapewnia wnioskodawcy pomoc w przejściu przez procedurę udzielania zezwoleń i ułatwia jej przeprowadzenie w zakresie działalności, o której mowa w ust. 1, aż do momentu wydania zezwolenia przez odpowiedzialne organy na zakończenie procedury. Podczas całej procedury administracyjnej nie należy zmuszać wnioskodawcy do kontaktowania się z więcej niż z jednym punktem kontaktowym podczas całej procedury administracyjnej.

9. Państwa członkowskie zapewniają, aby zezwolenia wydawane na mocy prawa krajowego na budowę i eksploatację infrastruktury dla systemu gazu ziemnego miały zastosowanie również do infrastruktury systemu wodorowego. Pozostaje to bez uszczerbku dla prawa państw członkowskich do cofnięcia tych zezwoleń, jeżeli infrastruktura wodoru nie spełnia określonych w prawie unijnym lub krajowym przepisów bezpieczeństwa technicznego dla infrastruktury systemu wodorowego.

10. Państwa członkowskie zapewniają, aby istniejące prawa użytkowania gruntów w zakresie budowy i eksploatacji gazociągów i innych aktywów sieci były stosowane również do rurociągów i innych aktywów sieci na potrzeby transportu wodoru.

11. W przypadku przeniesienia własności infrastruktury w ramach tego samego przedsiębiorstwa w celu spełnienia wymogów art. 69, zezwolenia i prawa użytkowania gruntów dotyczące tej infrastruktury są również przenoszone na nowego właściciela.

12. Państwa członkowskie zapewniają, aby przyczyny każdej odmowy udzielenia zezwolenia były obiektywne i niedyskryminacyjne oraz, aby zostały one przedstawione wnioskodawcy. Przyczyny takich odmów są zgłaszane Komisji. Państwa członkowskie ustanawiają procedurę umożliwiającą wnioskodawcy odwoływanie się od takich odmów.

13. Mając na uwadze rozwój nowych obszarów zaopatrywanych w gaz i ogólną skuteczność działań, oraz bez uszczerbku dla art. 34, państwa członkowskie mogą odmówić udzielenia kolejnego zezwolenia na budowę lub eksploatację systemu gazociągów dystrybucyjnych gazu ziemnego na określonym obszarze, jeżeli systemy gazociągowe zostały już zbudowane lub jest zatwierdzona ich budowa na tym obszarze oraz gdy istniejąca lub proponowana zdolność nie jest w pełni wykorzystana.

14. Państwa członkowskie odmawiają udzielenia zezwolenia na budowę i eksploatację infrastruktury przesyłowej lub dystrybucyjnej gazu ziemnego na obszarach, na których plan rozwoju sieci na podstawie art. 55 przewiduje wycofanie z eksploatacji systemu przesyłowego lub jego odpowiednich części lub plan wycofania z eksploatacji sieci dystrybucyjnej został zatwierdzony na podstawie art. 57.

15. W przypadku, gdy zezwolenie w rozumieniu ust. 1 niniejszego artykułu wchodzi w zakres stosowania art. 15 i art. 15b–17 dyrektywy (UE) 2018/2001, zastosowanie mają wyłącznie te przepisy.