Artykuł 9

1. Gaz odnawialny certyfikuje się zgodnie z art. 29, 29a i 30 dyrektywy (UE) 2018/2001. Paliwa niskoemisyjne certyfikuje się zgodnie z niniejszym artykułem.

2. W celu zapewnienia, aby ograniczenia emisji gazów cieplarnianych spowodowane wykorzystaniem paliw niskoemisyjnych wyniosły co najmniej 70 %, państwa członkowskie nakładają na podmioty gospodarcze obowiązek wykazania, że przedmiotowy próg oraz wymogi określone w metodologii, o której mowa w ust. 5 niniejszego artykułu, zostały spełnione. Do tych celów nakładają one na podmioty gospodarcze obowiązek stosowania systemu bilansu masy zgodnie z art. 30 ust. 1 i 2 dyrektywy (UE) 2018/2001.

3. Państwa członkowskie zapewniają, aby podmioty gospodarcze przekazywały wiarygodne informacje dotyczące przestrzegania ograniczenia emisji gazów cieplarnianych wynoszącego 70 %, o którym mowa w ust. 2, i zgodności z metodologią, o której mowa w ust. 5, oraz aby podmioty gospodarcze udostępniały właściwemu państwu członkowskiemu, na żądanie, dane wykorzystane do przekazania tych informacji. Państwa członkowskie wymagają od podmiotów gospodarczych wprowadzenia odpowiedniego standardu niezależnego audytu przedłożonych informacji oraz dostarczenia dowodów przeprowadzenia go. Audyt kontroluje, czy systemy stosowane przez podmioty gospodarcze są dokładne, wiarygodne i zabezpieczone przed nadużyciami.

4. Obowiązki określone w ust. 2 mają zastosowanie bez względu na to, czy paliwa niskoemisyjne są wytwarzane w Unii, czy też importowane. Informacje dotyczące pochodzenia geograficznego i rodzaju surowców przeznaczonych na paliwa niskoemisyjne lub wodór niskoemisyjny w podziale na dostawców paliw udostępnia się konsumentom na stronach internetowych operatorów, dostawców lub odpowiednich właściwych organów i co roku aktualizuje.

5. Do dnia 5 sierpnia 2025 r. Komisja przyjmie akty delegowane zgodnie z art. 90 w celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez określenie metodologii oceny ograniczenia emisji gazów cieplarnianych dzięki paliwom niskoemisyjnym. Metodologia ta zapewnia, że uprawnienia z uniknięte emisje uniknięte nie są przyznawane w odniesieniu do dwutlenku węgla ze źródeł kopalnych, którego wychwycenie otrzymało już uprawnienia do emisji na podstawie innych przepisów prawa, oraz obejmuje cykl życia emisji gazów cieplarnianych i uwzględnia emisje pośrednie wynikające z przekierowania sztywnych materiałów wsadowych. Metodologia ta jest spójną z metodologią oceny ograniczenia emisji gazów cieplarnianych z odnawialnych ciekłych i gazowych paliw transportowych pochodzenia niebiologicznego oraz pochodzących z recyklingu paliw węglowych, w tym traktowania emisji spowodowanych wyciekiem wodoru, oraz uwzględnia emisje poprzedzające metanu i rzeczywiste wskaźniki wychwytywania dwutlenku węgla.

6. W stosownych przypadkach Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w którym ocenia wycieki wodoru, w tym zagrożenia dla środowiska i klimatu, specyfikę techniczną i odpowiednie maksymalne poziomy wycieków wodoru. Na podstawie tego sprawozdania Komisja w stosownych przypadkach przedkłada wniosek ustawodawczy dotyczący wprowadzenia środków mających zminimalizować ewentualne ryzyko wycieku wodoru oraz ustalić maksymalne poziomy wycieku wodoru i ustanowić mechanizmy zgodności. Odpowiednie maksymalne poziomy wycieku wodoru uwzględnia się w metodologii, o której mowa w ust. 5.

7. Komisja może przyjmować decyzje uznające, że dobrowolne systemy krajowe lub międzynarodowe określające standardy dotyczące wytwarzania paliw niskoemisyjnych lub wodoru niskoemisyjnego przekazują dokładne dane dotyczące ograniczenia emisji gazów cieplarnianych na potrzeby niniejszego artykułu, a także wykazują zgodność z metodologią, o której mowa w ust. 5 niniejszego artykułu. Komisja przyjmuje takie decyzje, tylko jeżeli dany system spełnia odpowiednie normy wiarygodności, przejrzystości i niezależnego audytu zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu wykonawczego Komisji (UE) 2022/996 (42) w odniesieniu do certyfikacji paliw odnawialnych.

8. Jeżeli podmiot gospodarczy przedstawia dowód lub dane uzyskane w ramach systemu będącego przedmiotem uznania zgodnie z ust. 7, państwo członkowskie nie wymaga od podmiotu gospodarczego przedstawiania dalszego dowodu zgodności systemu z kryteriami, na podstawie których Komisja uznała ten system.

9. Właściwe organy państw członkowskich nadzorują działania jednostek certyfikujących, które prowadzą niezależny audyt w ramach dobrowolnego systemu. Jednostki certyfikujące przedkładają na żądanie właściwych organów wszystkie istotne informacje niezbędne do nadzorowania audytów, w tym dokładną datę, czas i miejsce audytów. W przypadku gdy państwa członkowskie stwierdzą przypadki braku zgodności, informują niezwłocznie dany dobrowolny system.

10. Na wniosek państwa członkowskiego, którego podstawę może stanowić wniosek podmiotu gospodarczego, na podstawie wszystkich dostępnych materiałów dowodowych Komisja bada, czy kryteria ograniczenia emisji gazów cieplarnianych określone w niniejszym artykule, metodologia opracowana zgodnie z ust. 5 niniejszego artykułu i progi ograniczenia emisji gazów cieplarnianych wskazane w art. 2 pkt 11, 12 i 13 zostały osiągnięte. W terminie sześciu miesięcy od otrzymania takiego wniosku Komisja podejmuje decyzję, czy zainteresowane państwo członkowskie może:

a) zaakceptować już przekazane materiały dowodowe w celu wykazania spełnienia kryteriów ograniczenia emisji gazów cieplarnianych dla paliw niskoemisyjnych; lub

b) na zasadzie odstępstwa od ust. 8 nałożyć na dostawców paliw niskoemisyjnych obowiązek przekazania dodatkowych materiałów dowodowych dotyczących spełnienia kryteriów dotyczących ograniczenia emisji gazów cieplarnianych i przestrzegania progu 70 % ograniczenia emisji gazów cieplarnianych.

11. Państwa członkowskie nakładają również na odpowiednie podmioty gospodarcze obowiązek wprowadzenia – do unijnej bazy danych ustanowionej na podstawie art. 31a ust. 1 dyrektywy (UE) 2018/2001 lub do krajowych baz danych połączonych z unijną bazą danych, zgodnie z art. 31a ust. 2 tej dyrektywy – informacji o przeprowadzonych transakcjach i o dotyczących zrównoważonego rozwoju właściwościach gazu odnawialnego i paliw niskoemisyjnych zgodnie z wymogami dla paliw odnawialnych ustanowionymi w art. 31a tej dyrektywy. W przypadku gdy w odniesieniu do produkcji partii gazu niskoemisyjnego wydano gwarancje pochodzenia, podlegają one tym samym przepisom, które zostały określone w tym artykule w odniesieniu do gwarancji pochodzenia wydawanych dla produkcji gazu odnawialnego.

12. Komisja przyjmuje w drodze aktów wykonawczych decyzje w sprawie uznania na podstawie ust. 7 niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 91 ust. 3. Takie decyzje mają ograniczony okres ważności nieprzekraczający pięciu lat.