Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1799 z dnia 13 czerwca 2024 r. w sprawie wspólnych zasad promujących naprawę towarów oraz zmiany rozporządzenia (UE) 2017/2394 oraz dyrektyw (UE) 2019/771 i (UE) 2020/1828

Artykuł 1

Przedmiot, cel i zakres stosowania

1. W niniejszej dyrektywie ustanawia się wspólne zasady wzmacniające przepisy odnoszące się do naprawy towarów, tak aby przyczynić się do prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego, przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony konsumentów i środowiska.

2. Niniejsza dyrektywa stosuje się do naprawy nabytych przez konsumentów towarów w przypadku wystąpienia lub ujawnienia się wady nieobjętej odpowiedzialnością sprzedawcy na podstawie art. 10 dyrektywy (UE) 2019/771.

3. Art. 5 i 6 stosują się wyłącznie do towarów, w odniesieniu do których wymogi dotyczące możliwości naprawy są przewidziane w aktach prawnych Unii wymienionych w załączniku II, i w zakresie, w jakim wymogi te określono.

4. Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla dyrektywy (UE) 2018/958.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

1) „konsument” oznacza konsumenta zdefiniowanego w art. 2 pkt 2 dyrektywy (UE) 2019/771;

2) „podmiot zajmujący się naprawą” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, świadczącą usługi naprawy w związku ze swoją działalnością handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub zawodową, w tym producentów i sprzedawców, którzy świadczą usługi naprawy, oraz podmioty świadczące usługi naprawy, niezależnie od tego, czy podmioty te są niezależne, czy też powiązane z takimi producentami lub sprzedawcami;

3) „naprawa” oznacza „naprawę” zdefiniowaną w art. 2 pkt 20 rozporządzenia (UE) 2024/1781;

4) „sprzedawca” oznacza „sprzedawcę” zdefiniowanego w art. 2 pkt 3 dyrektywy (UE) 2019/771;

5) „producent” oznacza „producenta” zdefiniowanego w art. 2 pkt 42 rozporządzenia (UE) 2024/1781;

6) „upoważniony przedstawiciel” oznacza „upoważnionego przedstawiciela” zdefiniowanego w art. 2 pkt 43 rozporządzenia (UE) 2024/1781;

7) „importer” oznacza „importera” zdefiniowanego w art. 2 pkt 44 rozporządzenia (UE) 2024/1781;

8) „dystrybutor” oznacza „dystrybutora” zdefiniowanego w art. 2 pkt 45 rozporządzenia (UE) 2024/1781;

9) „towary” oznaczają „towary” zdefiniowane w art. 2 pkt 5 dyrektywy (UE) 2019/771, z wyjątkiem wody, gazu i energii elektrycznej;

10) „odnowienie” oznacza „odnowienie” zdefiniowane w art. 2 pkt 18 rozporządzenia (UE) 2024/1781;

11) „wymogi dotyczące możliwości naprawy” oznaczają wymogi określone w aktach prawnych Unii wymienionych w załączniku II umożliwiające naprawę towaru, w tym wymogi mające na celu ułatwienie demontażu i wymogi dotyczące dostępu do części zamiennych, informacji i narzędzi związanych z naprawą, mające zastosowanie do towarów lub określonych komponentów towarów;

12) „trwały nośnik” oznacza „trwały nośnik” zdefiniowany w art. 2 pkt 11 dyrektywy (UE) 2019/771.

Artykuł 3

Poziom harmonizacji

Państwa członkowskie nie mogą utrzymywać w swoim prawie krajowym ani wprowadzać do niego przepisów odbiegających od tych, które ustanowiono w niniejszej dyrektywie.

Artykuł 4

Europejski formularz informacji o naprawie

1. Podmioty zajmujące się naprawą mogą przekazać konsumentowi europejski formularz informacji o naprawie określony w załączniku I. Europejski formularz informacji o naprawie przekazuje się na trwałym nośniku oraz w rozsądnym okresie po otrzymaniu wniosku i przed związaniem konsumenta umową o świadczenie usług naprawy.

2. Europejski formularz informacji o naprawie przekazuje się nieodpłatnie.

3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2, w przypadku gdy usługa diagnostyczna, w tym badanie fizyczne lub zdalne, jest potrzebna do określenia charakteru wady, rodzaju naprawy oraz oszacowania ceny naprawy, podmiot zajmujący się naprawą może zażądać od konsumenta pokrycia niezbędnych kosztów tej usługi.

Bez uszczerbku dla dyrektywy 2011/83/UE podmiot zajmujący się naprawą informuje konsumenta o kosztach usługi diagnostycznej.

4. W europejskim formularzu informacji o naprawie przedstawia się następujące informacje o warunkach naprawy w jasny i zrozumiały sposób:

a) dane służące identyfikacji podmiotu zajmującego się naprawą;

b) pełny adres siedziby podmiotu zajmującego się naprawą, jego numer telefonu, adres poczty elektronicznej oraz, jeżeli są dostępne, inne środki komunikacji online, umożliwiające konsumentowi skontaktowanie się i porozumiewanie się z podmiotem zajmującym się naprawą w szybki, efektywny i dostępny sposób;

c) towar, który ma zostać naprawiony;

d) charakter wady i sugerowany rodzaj naprawy;

e) cena lub – jeżeli nie można jej w sposób racjonalny obliczyć z wyprzedzeniem – sposób, w jaki ma ona zostać obliczona, oraz maksymalna cena naprawy;

f) czas potrzebny na dokonanie naprawy;

g) dostępność tymczasowych towarów zamiennych na czas naprawy oraz ich ewentualne koszty ponoszone przez konsumenta;

h) miejsce dostarczenia przez konsumenta towaru przeznaczonego do naprawy;

i) w stosownych przypadkach, dostępność usług dodatkowych oferowanych przez podmiot zajmujący się naprawą, takich jak usunięcie, instalacja i transport, a także ewentualne szczegółowe koszty takich usług ponoszone przez konsumenta;

j) okres ważności europejskiego formularza informacji o naprawie;

k) w stosownych przypadkach, dodatkowe informacje.

5. Podmiot zajmujący się naprawą nie może zmienić warunków naprawy określonych w europejskim formularzu informacji o naprawie przez okres 30 dni kalendarzowych od dnia przekazania tego formularza konsumentowi. Podmiot zajmujący się naprawą i konsument mogą uzgodnić dłuższy okres ważności europejskiego formularza informacji o naprawie. W przypadku gdy konsument akceptuje – w okresie ważności – warunki określone w europejskim formularzu informacji o naprawie, podmiot zajmujący się naprawą jest zobowiązany do wykonania usługi naprawy na tych warunkach.

6. W przypadku gdy podmiot zajmujący się naprawą przekazał konsumentowi kompletny europejski formularz informacji o naprawie zawierający dokładne informacje, przyjmuje się, że przy sporządzaniu tego formularza przestrzegał wymogów informacyjnych dotyczących:

a) głównych cech usługi naprawy, które to wymogi ustanowiono w art. 5 ust. 1 lit. a) i art. 6 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/83/UE oraz art. 22 ust. 1 lit. j) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/123/WE (

1

);

b) danych identyfikujących podmiot zajmujący się naprawą i jego danych kontaktowych, które to wymogi ustanowiono w art. 5 ust. 1 lit. b) i art. 6 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy 2011/83/UE, art. 22 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/123/WE oraz art. 5 ust. 1 lit. a), b) i c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/31/WE (

2

);

c) ceny, które to wymogi ustanowiono w art. 5 ust. 1 lit. c) i art. 6 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2011/83/UE oraz art. 22 ust. 1 lit. i) i ust. 3 lit. a) dyrektywy 2006/123/WE;

d) warunków i terminu wykonania usług naprawy, które to wymogi ustanowiono w art. 5 ust. 1 lit. d) i art. 6 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2011/83/UE.

Artykuł 5

Obowiązek naprawy

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby na wniosek konsumenta producent naprawiał towary, w odniesieniu do których w aktach prawnych Unii wymienionych w załączniku II określono wymogi dotyczące możliwości naprawy, w zakresie określonym w tych wymogach. Producent nie jest zobowiązany do naprawienia takich towarów, w przypadku gdy ich naprawa jest niemożliwa. Aby spełnić spoczywający na nim obowiązek naprawy, producent może zlecić jej wykonanie podwykonawcy.

2. Naprawa, o której mowa w ust. 1, odbywa się zgodnie z następującymi warunkami:

a) wykonuje się ją nieodpłatnie lub za rozsądną cenę;

b) naprawę wykonuje się w rozsądnym terminie od momentu, w którym producent wszedł w fizyczne posiadanie towaru lub otrzymał towar od konsumenta, lub od momentu, w którym konsument zapewnił producentowi dostęp do towaru;

c) na czas naprawy producent może nieodpłatnie lub za rozsądną opłatą użyczyć konsumentowi towaru zamiennego; oraz

d) w przypadku gdy naprawa jest niemożliwa, producent może zaoferować konsumentowi towar odnowiony.

3. W przypadku gdy producent, na którym na podstawie ust. 1 spoczywa obowiązek naprawy, ma siedzibę poza Unią obowiązek producenta realizowany jest przez jego upoważnionego przedstawiciela w Unii. W przypadku gdy producent nie ma upoważnionego przedstawiciela w Unii obowiązek producenta realizowany jest przez importera danego towaru. W przypadku braku importera obowiązek producenta realizowany jest przez dystrybutora danego towaru. Aby spełnić spoczywający na nich obowiązek naprawy, upoważniony przedstawiciel, importer i dystrybutor mogą zlecić jej wykonanie podwykonawcy.

4. Producenci, którzy udostępniają części zamienne i narzędzia w odniesieniu do towarów objętych aktami prawnymi Unii wymienionymi w załączniku II, oferują te części zamienne i narzędzia w rozsądnej cenie, która nie zniechęca do naprawy.

5. Producenci lub, w stosownych przypadkach, upoważnieni przedstawiciele, importerzy lub dystrybutorzy, na których spoczywa obowiązek naprawy na podstawie niniejszego artykułu, zapewniają konsumentom dostęp, za pośrednictwem ogólnodostępnej strony internetowej, do informacji na temat orientacyjnych cen opłat pobieranych za typową naprawę towarów objętych aktami prawnymi Unii wymienionymi w załączniku II.

6. Producenci nie mogą stosować żadnych postanowień umownych, sprzętu ani technik oprogramowania, które utrudniają naprawę towarów objętych aktami prawnymi Unii wymienionymi w załączniku II, chyba że jest to poparte uzasadnionymi i obiektywnymi czynnikami, w tym ochroną praw własności intelektualnej na podstawie prawa Unii i prawa krajowego. Producenci nie utrudniają w szczególności wykorzystywania przez niezależne podmioty zajmujące się naprawą oryginalnych lub używanych części zamiennych, kompatybilnych części zamiennych i części zamiennych pozyskanych metodą druku 3D, gdy są one zgodne z wymogami wynikającymi z prawa Unii lub prawa krajowego, takimi jak wymogi dotyczące bezpieczeństwa produktu, lub zgodne z prawem własności intelektualnej. Niniejszy ustęp pozostaje bez uszczerbku dla szczególnych wymogów aktów prawnych Unii wymienionych w załączniku II i bez uszczerbku dla prawa Unii i prawa krajowego przewidującego ochronę praw własności intelektualnej.

7. Producenci nie mogą odmówić naprawy towarów objętych aktami prawnymi Unii wymienionymi w załączniku II wyłącznie z tego powodu, że poprzednia naprawa została wykonana przez inne podmioty zajmujące się naprawą lub przez inne osoby.

8. Bez uszczerbku dla obowiązku naprawy wynikającego z niniejszego artykułu konsumenci mogą zwrócić się o naprawę do dowolnego wybranego przez siebie podmiotu zajmującego się naprawą.

9. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 20 w celu wprowadzania zmian w załączniku II poprzez aktualizowanie – w świetle zmian regulacyjnych – wykazu aktów prawnych Unii określających wymogi dotyczące możliwości naprawy. Komisja przyjmuje takie akty delegowane bez zbędnej zwłoki po opublikowaniu odpowiedniego aktu prawnego Unii i nie później niż 12 miesięcy po takiej publikacji.

Artykuł 6

Informowanie o obowiązku naprawy

Państwa członkowskie zapewniają, aby producent lub, w stosownych przypadkach, upoważniony przedstawiciel, importer lub dystrybutor nieodpłatnie udostępniali informacje na temat ich usług naprawy, w łatwo dostępny, jasny i zrozumiały sposób, co najmniej przez cały okres trwania obowiązku naprawy na podstawie art. 5.

Artykuł 7

Europejska platforma internetowa napraw

1. Ustanawia się europejską platformę internetową napraw(zwaną dalej „europejską platformą internetową”), aby umożliwić konsumentom znalezienie podmiotów zajmujących się naprawą oraz, w stosownych przypadkach, sprzedawców odnowionych towarów, nabywców wadliwych towarów w celu odnowienia lub inicjatyw naprawczych kierowanych przez społeczność. Europejska platforma internetowa składa się z sekcji krajowych, które korzystają ze wspólnego interfejsu internetowego, i zawiera linki do krajowych internetowych platform naprawczych, o których mowa w ust. 3 (zwanych dalej „krajowymi platformami internetowymi”).

2. Do dnia 31 lipca 2027 r. Komisja opracowuje wspólny interfejs internetowy dla europejskiej platformy. Ten wspólny interfejs internetowy spełnia wymogi określone w ust. 6 i jest dostępny we wszystkich językach urzędowych Unii. Następnie Komisja zapewnia obsługę techniczną wspólnego interfejsu internetowego.

3. Do celów swoich sekcji krajowych państwa członkowskie wykorzystują wspólny interfejs internetowy, o którym mowa w ust. 2. Państwa członkowskie, które posiadają co najmniej jedną krajową platformę internetową, niezależnie czy jest ona publiczna lub prywatna, która obejmuje całe ich terytorium i jest zgodna z przepisami określonymi w ust. 6, nie mają obowiązku utworzenia sekcji krajowej na europejskiej platformie internetowej. Zamiast tego europejska platforma internetowa zawiera linki do takich krajowych platform internetowych. Państwa członkowskie zapewniają, aby ich krajowe platformy internetowe zaczęły być operacyjne do dnia 31 lipca 2027 r.

4. Państwa członkowskie mogą rozszerzyć zakres swojej sekcji krajowej na europejskiej platformie internetowej lub, w stosownych przypadkach, na ich krajowej platformie internetowej w celu objęcia nim nie tylko podmiotów zajmujących się naprawą, ale również sprzedawców towarów, które zostały poddane odnowieniu, nabywców wadliwych towarów w celu odnowienia lub inicjatywy naprawcze prowadzone przez społeczność.

5. Korzystanie z sekcji krajowych i krajowych platform internetowych na europejskiej platformie internetowej jest nieodpłatne dla konsumentów. Rejestracja jest dobrowolna dla podmiotów zajmujących się naprawą i, w stosownych przypadkach, sprzedawców towarów, które zostały poddane odnowieniu, oraz nabywców wadliwych towarów w celu odnowienia lub inicjatyw naprawczych kierowanych przez społeczność.

6. Sekcje krajowe korzystające ze wspólnego interfejsu internetowego i krajowe platformy internetowe:

a) zawierają funkcję wyszukiwania pod kątem towarów, lokalizacji usług naprawy, łącznie z funkcją mapy, transgranicznego świadczenia usług, warunków naprawy, takich jak czas potrzebny na jej dokonanie, dostępność tymczasowych towarów zamiennych oraz miejsce dostarczenia przez konsumenta towarów przeznaczonych do naprawy, pod kątem dostępności i warunków świadczenia oferowanych przez podmioty zajmujące się naprawą usług dodatkowych, takich jak usunięcie, instalacja i transport, a także pod kątem mających zastosowanie europejskich lub krajowych norm jakości dotyczących naprawy;

b) w stosownych przypadkach, zawierają funkcję wyszukiwania w celu znalezienia sprzedawców towarów, które zostały poddane odnowieniu, nabywców wadliwych towarów w celu odnowienia lub inicjatyw naprawczych kierowanych przez społeczność;

c) umożliwiają konsumentom złożenie wniosku o wydanie europejskiego formularza informacji o naprawie od podmiotów zajmujących się naprawą, które go oferują;

d) umożliwiają regularne aktualizowanie danych kontaktowych podmiotów zajmujących się naprawą oraz informacji o usługach świadczonych przez te podmioty;

e) umożliwiają podmiotom zajmującym się naprawą wykazanie, że oferowane przez nie usługi są zgodne z mającymi zastosowanie unijnymi lub krajowymi normami jakości;

f) są dostępne za pośrednictwem krajowych stron internetowych połączonych z jednolitym portalem cyfrowym ustanowionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1724 (

3

);

g) są dostępne dla osób z niepełnosprawnościami; oraz

h) przekazują użytkownikom formularze kontaktowe w celu zgłaszania problemów technicznych związanych z funkcjonowaniem europejskiej platformy internetowej, a także nieścisłości dotyczących informacji udzielanych przez podmioty zajmujące się naprawą oraz, w stosownych przypadkach, przez sprzedawców towarów, które zostały poddane odnowieniu, nabywców wadliwych towarów w celu odnowienia lub inicjatywy naprawcze kierowane przez społeczność.

7. Europejska platforma internetowa umożliwia gromadzenie danych nieosobowych dotyczących funkcjonowania sekcji krajowych.

8. Państwa członkowskie i Komisja podejmują odpowiednie środki w celu informowania konsumentów, odpowiednich podmiotów gospodarczych i sprzedawców o dostępności europejskiej platformy internetowej.

Artykuł 8

Grupa ekspertów

Komisja ustanawia grupę ekspertów składającą się z przedstawicieli wszystkich państw członkowskich, której przewodniczy przedstawiciel Komisji. Zadaniem grupy ekspertów jest doradzanie Komisji w zakresie projektowania i funkcjonowania europejskiej platformy internetowej i jej sekcji krajowych.

Artykuł 9

Krajowe punkty kontaktowe

1. Do dnia 31 lipca 2026 r. państwa członkowskie informują Komisję o:

a) krajowym punkcie kontaktowym, który wyznaczyły do celów europejskiej platformy internetowej; lub

b) krajowych platformach internetowych, które ustanowiły lub ustanowią zgodnie z art. 7 ust. 3.

2. Do dnia 31 lipca 2026 r. państwa członkowskie korzystające z sekcji krajowych europejskiej platformy internetowej mogą przyjąć warunki, zgodnie z prawem Unii, dotyczące dostępu do ich sekcji krajowej do celów rejestracji dla podmiotów zajmujących się naprawą oraz, w stosownych przypadkach, sprzedawców towarów, które zostały poddane odnowieniu, nabywców wadliwych towarów w celu odnowienia i inicjatyw naprawczych kierowanych przez społeczność. Takie warunki mogą w szczególności przewidywać uprzednie zatwierdzenie rejestracji w sekcji krajowej przez krajowy punkt kontaktowy lub wymogi dotyczące kwalifikacji zawodowych. Do tego dnia takie państwa członkowskie informują Komisję o wszelkich przyjętych warunkach dostępu.

3. Państwa członkowskie korzystające z sekcji krajowych europejskiej platformy internetowej i stosujące warunki, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, zapewniają, aby ich sekcja krajowa była operacyjna w terminie 6 miesięcy od daty dostarczenia przez Komisję wspólnego interfejsu internetowego przewidzianego w art. 7 ust. 2.

4. Krajowy punkt kontaktowy odpowiada za realizację następujących zadań:

a) zapewnienie dostępu do ich sekcji krajowej do celu rejestracji dla podmiotów zajmujących się naprawą i, w stosownych przypadkach, sprzedawców towarów, które zostały poddane odnowieniu, nabywców wadliwych towarów w celu odnowienia i inicjatyw naprawczych kierowanych przez społeczność;

b) zapewnienie zgodności z wszelkimi warunkami dostępu określonymi przez państwa członkowskie na podstawie ust. 2; oraz

c) wspieranie Komisji w obsłudze sekcji krajowych europejskiej platformy internetowej.

Artykuł 10

Środki na rzecz mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw

W stosownych przypadkach Komisja przyjmuje wytyczne w celu wsparcia, w szczególności, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw w spełnianiu wymogów i obowiązków określonych w niniejszej dyrektywie.

Artykuł 11

Egzekwowanie przepisów

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby przyjęto odpowiednie i skuteczne środki zapewniające przestrzeganie niniejszej dyrektywy.

2. Środki, o których mowa w ust. 1, obejmują przepisy umożliwiające co najmniej jednemu spośród wymienionych poniżej organów, zgodnie z prawem krajowym, wszczęcie postępowania na mocy prawa krajowego przed sądami lub właściwymi organami administracyjnymi państwa członkowskiego, aby zapewnić stosowanie przepisów krajowych transponujących niniejszą dyrektywę:

a) instytucje publiczne lub ich przedstawiciele;

b) organizacje mające uzasadniony interes w ochronie konsumentów lub środowiska;

c) organizacje zawodowe mające uzasadniony interes w podejmowaniu działań.

Artykuł 12

Informowanie konsumentów

Państwa członkowskie podejmują odpowiednie działania w celu zapewnienia konsumentom dostępu do informacji o prawach przysługujących im na podstawie niniejszej dyrektywy oraz o środkach ich egzekwowania, w tym za pośrednictwem krajowych stron internetowych połączonych z jednolitym portalem cyfrowym ustanowionym na mocy rozporządzenia (UE) 2018/1724.

Artykuł 13

Środki stosowane przez państwa członkowskie w celu promowania naprawy

1. Państwa członkowskie podejmują co najmniej jeden środek w celu promowania naprawy.

2. Do dnia 31 lipca 2029 r. państwa członkowskie powiadamiają Komisję o środku lub środkach podjętych na podstawie ust. 1. Komisja podaje do wiadomości publicznej informacje na temat środków, o których powiadomiły państwa członkowskie.

Artykuł 14

Charakter obowiązkowy

1. Jeżeli dyrektywa nie stanowi inaczej, żadne ustalenie umowne – które ze szkodą dla konsumenta wyłącza stosowanie krajowych środków transponujących niniejszą dyrektywę, stanowi od nich odstępstwo lub zmienia ich skutki – nie jest wiążące dla konsumenta.

2. Niniejsza dyrektywa nie uniemożliwia podmiotom zajmującym się naprawą oferowania konsumentom ustaleń umownych wykraczających poza zakres ochrony przewidziany w niniejszej dyrektywie.

Artykuł 15

Kary

Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące kar mających zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów krajowych przyjętych na podstawie art. 4, 5 i 6 i podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich wykonywania. Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie do dnia 31 lipca 2026 r. powiadamiają Komisję o tych przepisach i środkach, a także powiadamiają ją niezwłocznie o wszelkich późniejszych zmianach, które ich dotyczą.

Artykuł 16

Zmiana w dyrektywie (UE) 2019/771

W dyrektywie (UE) 2019/771 wprowadza się następujące zmiany:

1) art. 7 ust. 1 lit. d) otrzymuje brzmienie:

„d)

występują w takiej ilości i mają takie cechy i inne funkcje, w tym w odniesieniu do trwałości, możliwości naprawy, funkcjonalności, kompatybilności i bezpieczeństwa, jakie są typowe dla towarów tego samego rodzaju i których konsument może zasadnie oczekiwać, biorąc pod uwagę specyfikę towarów oraz oświadczenia publiczne składane przez sprzedawcę lub inne osoby na wcześniejszych etapach łańcucha transakcji, w tym przez producenta, albo w imieniu sprzedawcy lub takich innych osób, w szczególności w reklamach lub na etykiecie.”

;

2) w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:

a) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„2a.

W przypadku gdy, zgodnie z art. 13 ust. 2, naprawa ma miejsce jako środek ochrony prawnej mający na celu doprowadzenie towarów do zgodności z umową, okres odpowiedzialności przedłuża się jednokrotnie o dwanaście miesięcy.”

;

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.

Państwa członkowskie mogą utrzymać lub wprowadzić dłuższe okresy niż te, o których mowa w ust. 1, 2 i 2a.”

;

c) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„5a.

Państwa członkowskie, które zgodnie z ust. 3 lub ust. 5 nie przewidują określonych terminów odpowiedzialności sprzedawcy lub przewidują jedynie termin przedawnienia środków ochrony prawnej, mogą odstąpić od ust. 2a, pod warunkiem że zapewnią, aby okres odpowiedzialności sprzedawcy lub termin przedawnienia środków ochrony prawnej w przypadku naprawy wynosiły co najmniej trzy lata.”

;

3) w art. 13 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„2a.

Zanim sprzedawca zapewni środek ochrony prawnej w celu doprowadzenia towarów do zgodności z umową, informuje konsumenta o przysługującym mu prawie do wyboru między naprawą a wymianą, a także o możliwym przedłużeniu okresu odpowiedzialności przewidzianym w art. 10 ust. 2a.”

;

4) art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.

Naprawy lub wymiany dokonuje się:

a) nieodpłatnie;

b) w rozsądnym czasie od momentu, w którym sprzedawca został poinformowany przez konsumenta o braku zgodności z umową;

c) bez istotnych niedogodności dla konsumenta, uwzględniając specyfikę towarów oraz cel, w jakim konsument nabył te towary.

Podczas naprawy, w zależności od specyfiki danej kategorii towarów, w szczególności od potrzeby stałej dostępności takich towarów dla konsumenta, sprzedawca może nieodpłatnie użyczyć konsumentowi towaru zamiennego, w tym towaru odnowionego.

Sprzedawca może dostarczyć, na wyraźny wniosek konsumenta, towar odnowiony w celu spełnienia obowiązku wymiany towaru.”.

Artykuł 17

Zmiana w dyrektywie (UE) 2020/1828

W załączniku I do dyrektywy (UE) 2020/1828 dodaje się punkt w brzmieniu:

„70) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1799 z dnia 13 czerwca 2024 r. w sprawie wspólnych zasad promujących naprawę towarów oraz zmiany rozporządzenia (UE) 2017/2394 oraz dyrektyw (UE) 2019/771 i (UE) 2020/1828 (Dz.U. L, 2024/1799, 10.7.2024, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2024/1799/oj).”

Artykuł 18

Zmiana w rozporządzeniu (UE) 2017/2394

W załączniku do rozporządzenia (UE) 2017/2394 dodaje się punkt w brzmieniu:

„29. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1799 z dnia 13 czerwca 2024 r. w sprawie wspólnych zasad promujących naprawę towarów oraz zmiany rozporządzenia (UE) 2017/2394 oraz dyrektyw (UE) 2019/771 i (UE) 2020/1828 (Dz.U. L, 2024/1799, 10.7.2024, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2024/1799/oj).”.

Artykuł 19

Obowiązek sprawozdawczy Komisji i przegląd

1. Do dnia 31 lipca 2031 r. Komisja przedstawi sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszej dyrektywy. W sprawozdaniu ocenia się wkład niniejszej dyrektywy, a w szczególności jej art. 5 i 16, w promowanie naprawy na rynku wewnętrznym, w tym naprawy towarów podlegających wymogom dotyczącym możliwości naprawy poza ramami rękojmi, a także podejmowanie przez konsumentów decyzji o dokonaniu naprawy w ramach rękojmi, a także jej wpływ na przedsiębiorstwa i konsumentów.

2. W sprawozdaniu ocenia się również skuteczność zachęt do podejmowania decyzji o naprawie, w tym przedłużenia rękojmi, oraz potrzebę promowania gwarancji handlowych w odniesieniu do usług naprawy i przyjęcia przepisów dotyczących odpowiedzialności podmiotów zajmujących się naprawą za dokonywane przez nie naprawy.

3. W odniesieniu do art. 7 w sprawozdaniu znajduje się ocena skuteczności europejskiej platformy internetowej na podstawie informacji na temat liczby aktywnych podmiotów świadczących usługi naprawy oraz liczby konsumentów, którzy uzyskali dostęp do europejskiej platformy internetowej.

4. Komisja sporządza sprawozdanie i przedstawia je Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów. Państwa członkowskie przekazują Komisji informacje niezbędne do przygotowania tego sprawozdania. Do sprawozdania Komisja dołącza, w stosownym przypadku, wniosek ustawodawczy.

5. W kontekście przeglądu przewidzianego w art. 25 dyrektywy (UE) 2019/771 ocenia się niezbędny poziom harmonizacji wymagany do zapewnienia przedsiębiorstwom równych warunków działania na rynku wewnętrznym, obejmujący konwergencję i rozbieżności między przepisami krajowymi państw członkowskich transponującymi niniejszą dyrektywę, w szczególności w odniesieniu do okresów odpowiedzialności.

Artykuł 20

Wykonywanie przekazywanych uprawnień

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 5 ust. 9, powierza się Komisji na okres sześciu lat od dnia 31 sierpnia 2024 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu sześciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 5 ust. 9, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.

5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 5 ust. 9 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 21

Przepisy przejściowe

Art. 16 niniejszej dyrektywy nie stosuje się do umów sprzedaży zawartych przed dniem 31 lipca 2026 r.

Artykuł 22

Transpozycja

1. Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 lipca 2026 r. Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Sposób dokonywania takiego odniesienia określany jest przez państwa członkowskie.

Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 31 lipca 2026 r.

2. Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 23

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 24

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Załącznik I

EUROPEJSKI FORMULARZ INFORMACJI O NAPRAWIE

Część I

Dane służące identyfikacji i dane kontaktowe świadczącego usługę podmiotu zajmującego się naprawą

Nazwa podmiotu zajmującego się naprawą

[Dane służące identyfikacji]

Adres

[Adres, z którego ma korzystać konsument]

Nr telefonu

Adres poczty elektronicznej

Ewentualne inne środki komunikacji online, udostępnione przez podmiot zajmujący się naprawą, umożliwiające konsumentowi szybkie i skuteczne skontaktowanie się i porozumiewanie się z tym podmiotem

Część II

Informacje o usłudze naprawy

Towar, który ma zostać naprawiony

[Dane służące identyfikacji towaru]

Charakter wady

[Opis wady]

Sugerowany rodzaj naprawy

[Jakie środki zostaną zastosowane w celu naprawy wady]

Cena naprawy lub, jeżeli nie można jej obliczyć, metoda stosowana do jej obliczenia, oraz maksymalna cena naprawy

[Oznacza to całkowitą kwotę lub, jeżeli nie można jej określić, metodę obliczania i pułap cenowy usługi naprawy w EUR/walucie krajowej]

Czas potrzebny na dokonanie naprawy

[Czas, w którym podmiot zajmujący się naprawą zobowiązuje się do wykonania usługi, podany w dniach]

Dostępność tymczasowych towarów zamiennych

[Tymczasowy towar zamienny oznacza, że na czas naprawy konsument otrzyma do użytku równoważny towar; podmiot zajmujący się naprawą wskazuje „Tak” lub „Nie”]

Jeżeli tymczasowy towar zamienny jest dostępny, należy podać odpowiednie ewentualne koszty:

[W EUR/walucie krajowej]

Miejsce przekazania towarów

[Miejsce dostarczenia przez konsumenta towarów przeznaczonych do naprawy]

W stosownych przypadkach, dostępność usług dodatkowych

[Należy wskazać, czy i w jakim zakresie oferowane są usługi dodatkowe, takie jak usunięcie, instalacja i transport, lub wskazać „Brak”, jeżeli w przypadku danej naprawy nie oferuje się żadnej usługi dodatkowej]

Jeżeli usługi dodatkowe są dostępne, należy podać odpowiednie ewentualne koszty:

[W EUR/walucie krajowej za każdą oferowaną usługę]

Okres ważności europejskiego formularza informacji o naprawie

[Okres ważności wynoszący co najmniej 30 dni]

W stosownych przypadkach, dodatkowe informacje

Objaśnienia w nawiasach kwadratowych przedstawiono na potrzeby podmiotu zajmującego się naprawą i należy je zastąpić odpowiednimi informacjami.

Załącznik II

WYKAZ AKTÓW PRAWNYCH UNII, W KTÓRYCH OKREŚLONO WYMOGI DOTYCZĄCE MOŻLIWOŚCI NAPRAWY

1. W przypadku pralek dla gospodarstw domowych i pralko-suszarek dla gospodarstw domowych – rozporządzenie Komisji (UE) 2019/2023 (

4

)

2. W przypadku zmywarek do naczyń dla gospodarstw domowych – rozporządzenie Komisji (UE) 2019/2022 (

5

)

3. W przypadku urządzeń chłodniczych – rozporządzenie Komisji (UE) 2019/2019 (

6

)

4. W przypadku wyświetlaczy elektronicznych – rozporządzenie Komisji (UE) 2019/2021 (

7

)

5. W przypadku sprzętu do spawania – rozporządzenie Komisji (UE) 2019/1784 (

8

)

6. W przypadku odkurzaczy – rozporządzenie Komisji (UE) nr 666/2013 (

9

)

7. W przypadku serwerów i produktów do przechowywania danych – rozporządzenie Komisji (UE) 2019/424 (

10

)

8. W przypadku telefonów komórkowych, telefonów bezprzewodowych i komputerów typu slate – rozporządzenie Komisji (UE) 2023/1670 (

11

)

9. W przypadku suszarek bębnowych dla gospodarstw domowych – rozporządzenie Komisji (UE) 2023/2533 (

12

)

10. W przypadku towarów zawierających baterie do lekkich środków transportu – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/1542 (

13

)

11. W przypadku miejscowych ogrzewaczy pomieszczeń do użytku domowego – rozporządzenie Komisji (UE) 2024/1103 (

14

).

(

) Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 36).

(

) Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (Dz.U. L 178 z 17.7.2000, s. 1).

(

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1724 z dnia 2 października 2018 r. w sprawie utworzenia jednolitego portalu cyfrowego w celu zapewnienia dostępu do informacji, procedur oraz usług wsparcia i rozwiązywania problemów, a także zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 1).

(

) Rozporządzenie Komisji (UE) 2019/2023 z dnia 1 października 2019 r. ustanawiające wymogi dotyczące ekoprojektu dla pralek dla gospodarstw domowych i pralko-suszarek dla gospodarstw domowych na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE, zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 1275/2008 oraz uchylające rozporządzenie Komisji (UE) nr 1015/2010 (Dz.U. L 315 z 5.12.2019, s. 285).

(

) Rozporządzenie Komisji (UE) 2019/2022 z dnia 1 października 2019 r. ustanawiające wymogi dotyczące ekoprojektu dla zmywarek do naczyń dla gospodarstw domowych na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE, zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 1275/2008 oraz uchylające rozporządzenie Komisji (UE) nr 1016/2010 (Dz.U. L 315 z 5.12.2019, s. 267).

(

) Rozporządzenie Komisji (UE) 2019/2019 z dnia 1 października 2019 r. ustanawiające wymogi dotyczące ekoprojektu dla urządzeń chłodniczych na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE oraz uchylające rozporządzenie Komisji (WE) nr 643/2009 (Dz.U. L 315 z 5.12.2019, s. 187).

(

) Rozporządzenie Komisji (UE) 2019/2021 z dnia 1 października 2019 r. ustanawiające wymogi dotyczące ekoprojektu dla wyświetlaczy elektronicznych zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE, zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 1275/2008 i uchylające rozporządzenie Komisji (WE) nr 642/2009 (Dz.U. L 315 z 5.12.2019, s. 241).

(

) Rozporządzenie Komisji (UE) 2019/1784 z dnia 1 października 2019 r. ustanawiające wymogi dotyczące ekoprojektu dla sprzętu do spawania na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE (Dz.U. L 272 z 25.10.2019, s. 121).

(

) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 666/2013 z dnia 8 lipca 2013 r. w sprawie wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu dla odkurzaczy (Dz.U. L 192 z 13.7.2013, s. 24).

(

) Rozporządzenie Komisji (UE) 2019/424 z dnia 15 marca 2019 r. ustanawiające wymogi dotyczące ekoprojektu dla serwerów i produktów do przechowywania danych zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE oraz zmieniające rozporządzenie Komisji (UE) nr 617/2013 (Dz.U. L 74 z 18.3.2019, s. 46).

(

) Rozporządzenie Komisji (UE) 2023/1670 z dnia 16 czerwca 2023 r. ustanawiające wymogi dotyczące ekoprojektu dla smartfonów, telefonów komórkowych innych niż smartfony, telefonów bezprzewodowych i komputerów typu slate na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE oraz zmieniające rozporządzenie Komisji (UE) 2023/826 (Dz.U. L 214 z 31.8.2023, s. 47).

(

) Rozporządzenie Komisji (UE) 2023/2533 z dnia 17 listopada 2023 r. w sprawie wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu dla suszarek bębnowych dla gospodarstw domowych, zmieniające rozporządzenie Komisji (UE) 2023/826 i uchylające rozporządzenie Komisji (UE) nr 932/2012 (Dz.U. L, 2023/2533, 22.11.2023, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2023/2533/oj).

(

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/1542 z dnia 12 lipca 2023 r. w sprawie baterii i zużytych baterii, zmieniające dyrektywę 2008/98/WE i rozporządzenie (UE) 2019/1020 oraz uchylające dyrektywę 2006/66/WE (Dz.U. L 191 z 28.7.2023, s. 1).

(

1

) Rozporządzenie Komisji (UE) 2024/1103 z dnia 18 kwietnia 2024 r. w sprawie wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu dla miejscowych ogrzewaczy pomieszczeń i oddzielnych powiązanych regulatorów oraz uchylające rozporządzenie Komisji (UE) 2015/1188 (Dz.U. L, 2024/1103, 19.4.2024, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2024/1103/oj).