Załącznik III

A. Minimalna liczba punktów pomiarowych do pomiarów stałych w celu oceny zgodności z wartościami dopuszczalnymi i wartościami docelowymi na potrzeby ochrony zdrowia ludzkiego, wartościami docelowymi ozonu, celami długoterminowymi, progami alarmowymi i progami informowania.

1. Źródła rozproszone

Tabela 1 – Minimalna liczba punktów pomiarowych do pomiarów stałych w celu oceny zgodności z wartościami dopuszczalnymi i wartościami docelowymi na potrzeby ochrony zdrowia ludzkiego, celami długoterminowymi oraz progami alarmowymi i progami informowania (dla wszystkich zanieczyszczeń z wyjątkiem ozonu)

Liczba mieszkańców strefy

(w tysiącach)

Minimalna liczba punktów pomiarowych,

jeżeli stężenia przekraczają próg oszacowania

NO2, SO2, CO, benzen

PM10

PM2,5

Pb, Cd, As, Ni

w PM10

Benzo(a)piren w PM10

0–249

2

2

2

1

1

250–499

2

2

2

1

1

500–749

2

2

2

1

1

750–999

3

2

2

2

2

1 000 –1 499

4

3

3

2

2

1 500 –1 999

5

3

4

2

2

2 000 –2 749

6

4

4

2

3

2 750 –3 749

7

5

5

2

3

3 750 –4 749

8

5

6

3

4

4 750 –5 999

9

6

7

4

5

6 000 +

10

7

8

5

5

Tabela 2 – Minimalna liczba punktów pomiarowych do pomiarów stałych w celu oceny zgodności z wartościami docelowymi ozonu, celami długoterminowymi oraz z progami alarmowymi i progami informowania (wyłącznie dla ozonu)

Liczba mieszkańców strefy

(w tysiącach)

Minimalna liczba punktów pomiarowych (1)

< 250

1

< 500

2

< 1 000

2

< 1 500

3

< 2 000

4

< 2 750

5

< 3 750

6

≥ 3 750

1 dodatkowy punkt pomiarowy na 2 miliony mieszkańców

Tabela 3 – Minimalna liczba punktów pomiarowych do pomiarów stałych w celu oceny zgodności z wartościami dopuszczalnymi i wartościami docelowymi na potrzeby ochrony zdrowia ludzkiego oraz progami alarmowymi i progami informowania w strefach, w których stosuje się ograniczenie tych pomiarów o 50 % (dla wszystkich zanieczyszczeń z wyjątkiem ozonu)

Liczba mieszkańców strefy

(w tysiącach)

Minimalna liczba punktów pomiarowych,

jeżeli liczbę punktów pomiarowych zmniejsza się o maksymalnie 50 %

NO2, SO2, CO, benzen

PM10

PM2,5

Pb, Cd, As, Ni

w PM10

Benzo(a)piren w PM10

0–249

1

1

1

1

1

250–499

1

1

1

1

1

500–749

1

1

1

1

1

750–999

2

1

1

1

1

1 000 –1 499

2

1

2

1

1

1 500 –1 999

3

2

2

1

1

2 000 –2 749

3

2

2

1

2

2 750 –3 749

4

2

3

1

2

3 750 –4 749

4

3

3

2

2

4 750 –5 999

5

3

4

2

3

6 000 +

5

4

4

3

3

Tabela 4 – Minimalna liczba punktów pomiarowych do pomiarów stałych w celu oceny zgodności z wartościami docelowymi ozonu, celami długoterminowymi oraz progami alarmowymi i progami informowania w strefach, w których stosuje się ograniczenie tych pomiarów o 50 % (wyłącznie dla ozonu)

Liczba mieszkańców strefy

(w tysiącach)

Minimalna liczba punktów pomiarowych, jeżeli liczbę punktów pomiarowych zmniejsza się o maksymalnie 50 % (2)

< 250

1

< 500

1

< 1 000

1

< 1 500

2

< 2 000

2

< 2 750

3

< 3 750

3

≥ 3 750

1 dodatkowy punkt pomiarowy na 4 miliony mieszkańców

Dla każdej strefy minimalna liczba punktów pomiarowych do pomiarów stałych określona w tabelach 1–4 w niniejszym punkcie obejmuje co najmniej jeden punkt pomiarowy na obszarze tła i jeden punkt pomiarowy w obszarze wysokich stężeń zanieczyszczenia powietrza zgodnie z załącznikiem IV pkt B, pod warunkiem że nie zwiększa to liczby punktów pomiarowych. W przypadku dwutlenku azotu, pyłu zawieszonego, benzenu i tlenku węgla obejmuje to co najmniej jeden punkt pomiarowy skupiający się na pomiarze udziału emisji pochodzących z transportu. Jednak w przypadkach, w których wymagany jest tylko jeden punkt pomiarowy, musi on znajdować się w obszarze wysokich stężeń zanieczyszczenia powietrza.

Dla każdej strefy, w przypadku dwutlenku azotu, pyłu zawieszonego, benzenu i tlenku węgla, całkowita liczba punktów pomiarowych na obszarach tła miejskiego oraz całkowita liczba punktów pomiarowych wymaganych w obszarze wysokich stężeń zanieczyszczenia powietrza nie może się różnić od siebie o więcej niż 2. Liczba punktów pomiarowych dla PM2,5 i dwutlenku azotu na obszarach tła miejskiego musi spełniać wymogi określone w pkt B.

2. Źródła punktowe

Na potrzeby oceny zanieczyszczenia w pobliżu źródeł punktowych liczbę punktów pomiarowych do pomiarów stałych oblicza się z uwzględnieniem zagęszczenia emisji, prawdopodobnej struktury rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń powietrza oraz potencjalnego narażenia ludności. Lokalizacje takich punktów pomiarowych można wybierać w taki sposób, aby możliwe było monitorowanie stosowania najlepszych dostępnych technik (BAT) w rozumieniu dyrektywy 2010/75/UE.

B. Minimalna liczba punktów pomiarowych do pomiarów stałych w celu oceny zgodności z wymogami redukcji średniego narażenia na potrzeby ochrony zdrowia ludzkiego dla PM2,5 i NO2

Dla każdego PM2,5 i dla NO2 musi działać co najmniej po jednym punkcie pomiarowym na jednostkę terytorialną średniego narażenia oraz co najmniej po jednym punkcie pomiarowym na milion mieszkańców, przy czym na potrzeby obliczania tej wartości bierze się pod uwagę obszary miejskie o liczbie mieszkańców przekraczającej 100 000. Powyższe punkty pomiarowe mogą pokrywać się z punktami pomiarowymi na potrzeby pkt A.

C. Minimalna liczba punktów pomiarowych do pomiarów stałych w celu oceny zgodności z poziomami krytycznymi SO2 i NOX oraz z celami długoterminowymi dla ozonu

1. Poziomy krytyczne na potrzeby ochrony roślinności i ekosystemów naturalnych

Jeżeli maksymalne stężenia przekraczają poziomy krytyczne

jeden punkt pomiarowy na każde 20 000 km2

Jeżeli maksymalne stężenia przekraczają próg oszacowania

jeden punkt pomiarowy na każde 40 000 km2

Dla stref na wyspach liczbę punktów pomiarowych do pomiarów stałych oblicza się z uwzględnieniem prawdopodobnego schematu rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń powietrza i potencjalnego narażenia roślinności.

2. Cel długoterminowy na potrzeby ochrony zdrowia ludzkiego i roślinności dla ozonu

W przypadku pomiarów tła pozamiejskiego państwa członkowskie zapewniają, by zagęszczenie punktów pomiarowych uśrednione dla wszystkich stref w danym kraju wynosiło co najmniej jeden punkt pomiarowy na 50 000 km2. W przypadku obszarów o złożonym ukształtowaniu terenu zaleca się jeden punkt pomiarowy na 25 000 km2.

D. Minimalna liczba punktów pomiarowych do stałych pomiarów cząstek ultradrobnych na obszarach, na których istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia wysokich stężeń

Pomiarów cząstek ultradrobnych dokonuje się w wybranych miejscach dodatkowo w stosunku do monitoringu innych zanieczyszczeń powietrza. Punkty pomiarowe do prowadzenia pomiarów cząstek ultradrobnych pokrywają się, w stosownych przypadkach, z punktami pomiarowymi dla pyłu zawieszonego lub dwutlenku azotu, o których mowa w pkt A niniejszego załącznika, a ich lokalizacje dobiera się zgodnie z załącznikiem VII sekcja 4. W tym celu ustanawia się co najmniej jeden punkt pomiarowy na 5 mln mieszkańców w miejscu, w którym prawdopodobne jest wystąpienie wysokich stężeń UFP. Państwa członkowskie, które mają mniej niż 5 mln mieszkańców, ustanawiają co najmniej jeden punkt pomiarowy do pomiarów stałych w miejscu, w którym prawdopodobne jest wystąpienie wysokich stężeń UFP.

W przypadku państw członkowskich, które mają więcej niż dwa miliony mieszkańców, superstacji monitoringu na obszarach tła miejskiego lub obszarach tła pozamiejskiego ustanowionych zgodnie z art. 10 nie uwzględnia się na potrzeby spełnienia określonych tutaj wymogów w zakresie minimalnej liczby punktów pomiarowych dla UFP.

(1) Co najmniej jeden punkt pomiarowy na obszarach, na których prawdopodobne jest narażenie ludności na najwyższe stężenia ozonu. W aglomeracjach co najmniej 50 % punktów pomiarowych musi znajdować się na obszarach podmiejskich.

(2) Co najmniej jeden punkt pomiarowy na obszarach, na których prawdopodobne jest narażenie ludności na najwyższe stężenia ozonu. W aglomeracjach co najmniej 50 % punktów pomiarowych musi znajdować się na obszarach podmiejskich.