Artykuł 10

1. W ramach metody rezerwowej instytucje określają spadkowy i wzrostowy skalibrowany wstrząs na podstawie szeregów czasowych zwrotów z 10 dni roboczych dla niemożliwego do modelowania czynnika ryzyka, stosując jedną z metod przewidzianych w niniejszym artykule.

2. Jeżeli niemożliwy do modelowania czynnik ryzyka jest równy jednemu z czynników ryzyka zdefiniowanych w części trzeciej tytuł IV rozdział 1a sekcja 3 podsekcja 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, instytucje określają spadkowy i wzrostowy skalibrowany wstrząs, stosując poniższe kroki w następującej kolejności:

a) określają wagę ryzyka przypisaną do tego czynnika ryzyka zgodnie z częścią trzecią tytuł IV rozdział 1a rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

b) mnożą tę wagę ryzyka przez

gdzie:

— LH to horyzont płynnościowy niemożliwego do modelowania czynnika ryzyka, o którym to horyzoncie mowa w art. 325bd rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

c) spadkowy i wzrostowy skalibrowany wstrząs jest wynikiem uzyskanym zgodnie z lit. b).

3. Jeżeli niemożliwy do modelowania czynnik ryzyka jest punktem na krzywej lub powierzchni i różni się od innych czynników ryzyka zdefiniowanych w części trzeciej tytuł IV rozdział 1a sekcja 3 podsekcja 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 jedynie w odniesieniu do wymiaru terminu zapadalności, instytucje określają spadkowe i wzrostowe skalibrowane wstrząsy, stosując poniższe kroki w następującej kolejności:

a) z tych czynników ryzyka zdefiniowanych w części trzeciej tytuł IV rozdział 1a sekcja 3 podsekcja 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, które różnią się od niemożliwego do modelowania czynnika ryzyka wyłącznie w wymiarze terminu zapadalności, wyznaczają czynnik ryzyka, który w wymiarze terminu zapadalności jest najbardziej zbliżony do niemożliwego do modelowania czynnika ryzyka;

b) określają wagę ryzyka przypisaną zgodnie z częścią trzecią tytuł IV rozdział 1a rozporządzenia (UE) nr 575/2013 do czynnika ryzyka wyznaczonego zgodnie z lit. a);

c) mnożą tę wagę ryzyka przez

gdzie:

— LH to horyzont płynnościowy niemożliwego do modelowania czynnika ryzyka, o którym to horyzoncie mowa w art. 325bd rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

d) spadkowy i wzrostowy skalibrowany wstrząs jest wynikiem uzyskanym zgodnie z lit. c).

4. W przypadku gdy niemożliwy do modelowania czynnik ryzyka nie spełnia warunków określonych w ust. 2 i 3, instytucje określają odpowiednie spadkowe i wzrostowe skalibrowane wstrząsy, wybierając czynnik ryzyka, który spełnia warunki określone w ust. 5, i stosują do tego wybranego czynnika ryzyka metodę określoną w ust. 6.

5. Czynnik ryzyka, który ma być wybrany zgodnie z ust. 4, musi spełniać wszystkie poniższe warunki:

a) należy do tej samej szerokiej kategorii czynnika ryzyka i szerokiej podkategorii czynników ryzyka, o których mowa w art. 325bd rozporządzenia (UE) nr 575/2013, niemożliwego do modelowania czynnika ryzyka;

b) ma taki sam charakter jak niemożliwy do modelowania czynnik ryzyka;

c) różni się od niemożliwego do modelowania czynnika ryzyka pod względem cech, które nie prowadzą do niedoszacowania zmienności niemożliwego do modelowania czynnika ryzyka, w tym w warunkach skrajnych;

d) jego szereg czasowy zwrotów z 10 dni roboczych, o którym mowa w ust. 6 lit. a), zawiera co najmniej 12 zwrotów.

6. W ramach metody, o której mowa w ust. 4, instytucje stosują poniższe kroki w następującej kolejności:

a) dla wybranego czynnika ryzyka instytucje wyznaczają, zgodnie z art. 7, szeregi czasowe zwrotów z 10 dni roboczych za okres występowania warunków skrajnych ustalony zgodnie z art. 12;

b) instytucje określają spadkowe i wzrostowe skalibrowane wstrząsy dla wybranego czynnika ryzyka za pomocą:

(i) metody historycznej określonej w art. 8, w przypadku gdy liczba zwrotów w szeregach czasowych zwrotów z 10 dni roboczych dla wybranego czynnika ryzyka, o których to szeregach mowa w lit. a) niniejszego ustępu, wynosi co najmniej 200;

(ii) asymetrycznej metody sigma określonej w art. 9, w przypadku gdy liczba zwrotów w szeregach czasowych zwrotów z 10 dni roboczych dla wybranego czynnika ryzyka, o których to szeregach mowa w lit. a) niniejszego ustępu, wynosi mniej niż 200;

c) instytucje określają spadkowy skalibrowany wstrząs dla niemożliwego do modelowania czynnika ryzyka, mnożąc spadkowy wstrząs dla wybranego czynnika ryzyka wyznaczony zgodnie z lit. b) przez

gdzie:

— to jedna z poniższych wartości, w zależności od tego, którą metodę zastosowano do określenia spadkowego skalibrowanego wstrząsu dla wybranego czynnika ryzyka zgodnie z lit. b):

(i) liczba zwrotów w szeregach czasowych zwrotów z 10 dni roboczych dla wybranego czynnika ryzyka, o których to szeregach mowa w lit. a), w przypadku gdy do określenia spadkowego skalibrowanego wstrząsu dla wybranego czynnika ryzyka instytucja zastosowała metodę historyczną;

(ii) liczba zwrotów w podzbiorze określonym zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. a) pkt (i), w przypadku gdy do określenia spadkowego skalibrowanego wstrząsu dla wybranego czynnika ryzyka instytucja zastosowała asymetryczną metodę sigma;

d) instytucje określają wzrostowy skalibrowany wstrząs dla niemożliwego do modelowania czynnika ryzyka, mnożąc wzrostowy wstrząs dla wybranego czynnika ryzyka wyznaczony zgodnie z lit. b) przez

gdzie:

— to jedna z poniższych wartości, w zależności od tego, którą metodę zastosowano do określenia wzrostowego skalibrowanego wstrząsu dla wybranego czynnika ryzyka zgodnie z lit. b):

(i) liczba zwrotów w szeregach czasowych zwrotów z 10 dni roboczych dla wybranego czynnika ryzyka, o których to szeregach mowa w lit. a), w przypadku gdy do określenia wzrostowego skalibrowanego wstrząsu dla wybranego czynnika ryzyka instytucja zastosowała metodę historyczną;

(ii) liczba zwrotów w podzbiorze określonym zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. a) pkt (ii), w przypadku gdy do określenia wzrostowego skalibrowanego wstrząsu dla wybranego czynnika ryzyka instytucja zastosowała asymetryczną metodę sigma.

7. Na zasadzie odstępstwa od ust. 6 lit. b) pkt (i) oraz lit. b) pkt (ii), w przypadku gdy instytucje stosują metodę, o której mowa w ust. 4, do wszystkich niemożliwych do modelowania czynników ryzyka w niemożliwym do modelowania standardowym koszyku, określają wzrostowe i spadkowe wstrząsy dla wszystkich odpowiednich wybranych czynników ryzyka zgodnie z jedną z poniższych metod:

a) metodą historyczną określoną w art. 8, w przypadku gdy liczba zwrotów w szeregach czasowych zwrotów z 10 dni roboczych, o których mowa w ust. 6 lit. a), wynosi co najmniej 200 dla wszystkich wybranych czynników ryzyka;

b) asymetryczną metodą sigma określoną w art. 9, w przypadku gdy warunek, o którym mowa w lit. a) niniejszego ustępu, dotyczący zastosowania metody historycznej nie został spełniony.