Artykuł 2

1. Państwa członkowskie przeprowadzają co roku, w oparciu o analizę ryzyka, kontrole występowania określonego agrofaga na tych obszarach swoich terytoriów, na których nie stwierdzono jego występowania.

2. Projekt kontroli występowania i plan pobierania próbek w ramach tych kontroli musi pozwalać na wykrycie – w danym państwie członkowskim i przy wystarczającym poziomie ufności – niskiego poziomu występowania określonego agrofaga na porażonych roślinach. Wspomniane kontrole opierają się na wytycznych Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności („Urząd”) w sprawie miarodajnych pod względem statystycznym i opartych na analizie ryzyka kontroli występowania Agrilus planipennis oraz uwzględniają ryzyko naturalnego rozprzestrzeniania się określonego agrofaga.

3. Kontrole występowania przeprowadza się:

a) na otwartej przestrzeni, na obszarach naturalnych i miejskich, na terenie przystanków i postojów przy głównych drogach, liniach kolejowych i innych szlakach transportowych, a także w szkółkach, centrach ogrodniczych, ośrodkach handlu określonymi roślinami, drewnem i korą, tartakach drewna liściastego oraz, w stosownych przypadkach, w innych odpowiednich miejscach;

b) w odpowiednim czasie w danym roku pod względem możliwości wykrycia określonego agrofaga, biorąc pod uwagę biologię tego agrofaga, występowanie i biologię określonych roślin, a także informacje naukowe i techniczne, o których mowa w karcie kontroli występowania agrofaga Agrilus planipennis (4) opracowanej przez Urząd.

4. Kontrole występowania polegają na:

a) łapaniu określonego agrofaga w pułapki, co może obejmować wykorzystanie drzew pułapkowych;

b) w stosownych przypadkach – ocenach wizualnych określonych roślin;

c) w przypadku podejrzenia – pobieraniu próbek i badaniu określonych roślin i określonego drewna, w tym ściętych gałęzi, oraz drewnianego materiału opakowaniowego; oraz

d) w stosownych przypadkach – wykorzystaniu specjalnie przeszkolonych psów tropiących.