Artykuł 3

1. W przypadku urzędowego potwierdzenia występowania określonego agrofaga dane państwo członkowskie niezwłocznie ustanawia wyznaczony obszar obejmujący:

a) strefę porażenia o promieniu co najmniej 100 m wokół porażonych roślin, obejmującą porażone rośliny i wszystkie określone rośliny, które mogą zostać porażone („strefa porażenia”);

b) strefę buforową o szerokości co najmniej 10 km wokół granic strefy porażenia.

2. Przy wytyczaniu obszaru wyznaczonego uwzględnia się podstawy naukowe, biologię określonego agrofaga, stopień porażenia, szczególne rozmieszczenie określonych roślin na danym obszarze oraz dowody wskazujące na zadomowienie się określonego agrofaga.

Niezwłocznie po początkowym wytyczeniu strefy porażenia przeprowadza się badanie dotyczące wytyczenia granic, którego projekt i plan pobierania próbek w jego ramach umożliwia wykrycie, przy 95 % poziomie ufności, występowania 1 % porażonych roślin.

Badanie dotyczące wytyczenia granic:

a) opiera się na wytycznych Urzędu w sprawie miarodajnych pod względem statystycznym i opartych na analizie ryzyka kontroli występowania Agrilus planipennis; oraz

b) obejmuje pobieranie próbek gałęzi lub inne odpowiednie metody umożliwiające wykrycie agrofaga przed jego pojawieniem się.

3. W obrębie obszarów wyznaczonych właściwe organy podnoszą świadomość społeczną na temat zagrożeń związanych z określonym agrofagiem oraz środków wprowadzonych w celu zapobiegania jego dalszemu rozprzestrzenianiu się poza te obszary.

Zapewniają one, aby podmioty profesjonalne i ogół społeczeństwa wiedziały o wytyczeniu obszarów wyznaczonych.

4. Właściwe organy mogą podjąć decyzję o zmniejszeniu promienia strefy buforowej na podstawie informacji o skali porażenia, zagęszczeniu określonych roślin oraz źródle i momencie pojawu określonego agrofaga. W takim przypadku organy te niezwłocznie zgłaszają Komisji i pozostałym państwom członkowskim to zmniejszenie oraz jego powody.