Artykuł 10

1. Osoby fizyczne muszą posiadać certyfikaty, by wykonywać następujące czynności dotyczące wykorzystania fluorowanych gazów cieplarnianych w rozumieniu art. 4 ust. 7, art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 1, obejmujące fluorowane gazy cieplarniane określone w tych artykułach, lub dotyczące odpowiednich rozwiązań stanowiących alternatywę dla fluorowanych gazów cieplarnianych, w tym, w stosownych przypadkach, naturalnych czynników chłodniczych:

a) instalowanie, konserwacja lub serwisowanie, naprawa lub likwidacja urządzeń wymienionych w art. 5 ust. 2 lit. a)–f) i art. 5 ust. 3 lit. a) i b);

b) kontrole szczelności, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. a)–e) i art. 5 ust. 3 lit. a) i b);

c) odzysk z urządzeń wymienionych w art. 8 ust. 2 i art. 8 ust. 3 lit. a).

Osoby fizyczne muszą posiadać przynajmniej zaświadczenie o odbytym szkoleniu, by wykonywać następujące czynności związane z wykorzystaniem fluorowanych gazów cieplarnianych w rozumieniu art. 4 ust. 7, art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. 8 ust. 10 obejmujące fluorowane gazy cieplarniane określone w tych artykułach, lub dotyczące odpowiednich rozwiązań stanowiących alternatywę dla fluorowanych gazów cieplarnianych, w tym, w stosownych przypadkach, naturalne czynniki chłodnicze:

a) konserwacja lub serwisowanie, lub naprawa urządzeń klimatyzacyjnych w pojazdach silnikowych objętych zakresem stosowania dyrektywy 2006/40/WE oraz odzyskiwanie fluorowanych gazów cieplarnianych z tych urządzeń;

b) odzyskiwanie fluorowanych gazów cieplarnianych z urządzeń wymienionych w art. 8 ust. 3 lit. b) i c) oraz art. 8 ust. 10 akapit drugi;

c) konserwacja lub serwisowanie, naprawa i kontrola szczelności urządzeń wymienionych w art. 5 ust. 3 lit. c).

2. Osoby prawne muszą posiadać certyfikaty w rozumieniu art. 4 ust. 7, obejmujące fluorowane gazy cieplarniane określone w tym artykule, by prowadzić instalowanie, konserwację lub serwisowanie, naprawę lub likwidację urządzeń wymienionych w art. 5 ust. 2 lit. a)–e) i art. 5 ust. 3 lit. a) i b) zawierających fluorowane gazy cieplarniane lub odpowiednie alternatywy dla fluorowanych gazów cieplarnianych, w tym, w stosownych przypadkach, naturalne czynniki chłodnicze.

3. W ciągu roku po wejściu w życie aktu wykonawczego, o którym mowa w ust. 8 państwa członkowskie ustanawiają lub dostosowują programy certyfikacji, w tym procedury oceny, i zapewniają dostęp do szkoleń – obejmujących zarówno umiejętności praktyczne, jak i wiedzę teoretyczną – osobom fizycznym wykonującym czynności, o których mowa w ust. 1. Państwa członkowskie zapewniają również, aby dostępne były programy szkoleń, które pozwalają uzyskać zaświadczenie o odbytym szkoleniu zgodnie z ust. 1 akapit drugi.

4. W ciągu roku po wejściu w życie aktu wykonawczego, o którym mowa w ust. 8, państwa członkowskie ustanawiają lub dostosowują programy certyfikacji dla osób prawnych, o których mowa w ust. 2.

5. Programy certyfikacji i szkoleń w zakresie umiejętności praktycznych i wiedzy teoretycznej przewidziane w ust. 3 obejmują następujące elementy:

a) obowiązujące przepisy i normy techniczne;

b) zapobieganie emisjom;

c) odzysk fluorowanych gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku I i w sekcji 1 załącznika II;

d) bezpieczne postępowanie z urządzeniami rodzaju i wielkości określonych w danym certyfikacie;

e) bezpieczne postępowanie z urządzeniami, które zawierają gazy łatwopalne lub trujące lub pracują pod wysokim ciśnieniem lub wiążą się z innymi istotnymi zagrożeniami;

f) środki na rzecz poprawy lub utrzymania efektywności energetycznej urządzeń podczas instalowania lub konserwacji lub serwisowania.

6. Programy certyfikacji i szkolenia w zakresie umiejętności praktycznych i wiedzy teoretycznej przewidziane w ust. 3, które dotyczą statków powietrznych, zostają uwzględnione w procesie aktualizacji specyfikacji certyfikacyjnych i innych szczegółowych specyfikacji, akceptowalnych sposobów spełnienia wymagań i i wytycznych wydanych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego zgodnie z art. 76 ust. 3 i art. 115 rozporządzenia (UE) 2018/1139.

7. Certyfikaty przyznawane w ramach programów certyfikacji, o których mowa w ust. 3, są wydawane pod warunkiem, że kandydat pomyślnie przeszedł procedurę oceny, o której mowa w tym ustępie.

8. Do dnia 12 marca 2026 r. Komisja określa w drodze aktów wykonawczych minimalne wymogi w zakresie programów certyfikacji i zaświadczeń o odbytym szkoleniu, o których mowa w ust. 3 i 4, w odniesieniu do czynności, o których mowa w ust. 1. Te minimalne wymogi określają dla każdego rodzaju urządzeń, o których mowa w ust. 1, wymagane umiejętności praktyczne i wiedzę teoretyczną, zachowując w stosownych przypadkach rozróżnienie między różnymi czynnościami, które mają być objęte tymi wymogami, zasady certyfikacji lub wydawania zaświadczeń, a także warunki wzajemnego uznawania certyfikatów i zaświadczeń o odbytym szkoleniu. Komisja dostosowuje w razie konieczności takie minimalne wymogi w drodze aktów wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 34 ust. 2.

9. Istniejące certyfikaty i zaświadczenia o odbytym szkoleniu wydane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 517/2014 pozostają ważne, zgodnie z warunkami, na których zostały pierwotnie wydane. Do dnia 12 marca 2027 r. państwa członkowskie zapewniają nałożenie na certyfikowane osoby fizyczne obowiązku co najmniej raz na 7 lat udziału w kursach przypominających lub przejścia procedury oceny, o której mowa w ust. 3. Państwa członkowskie zapewniają, aby osoby fizyczne posiadające certyfikat lub zaświadczenie o odbytym szkoleniu zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 517/2014 po raz pierwszy wzięły udział w takim kursie przypominającym lub przeszły procedurę oceny nie później niż dnia 12 marca 2029 r.

10. W ciągu roku następującego po wejściu w życie aktu wykonawczego na mocy ust. 8 państwa członkowskie powiadamiają Komisję o swoich programach certyfikacji i szkoleń.

Państwa członkowskie uznają certyfikaty i zaświadczenia o odbytym szkoleniu wydane w innym państwie członkowskim zgodnie z niniejszym artykułem. Państwa członkowskie nie ograniczają swobody świadczenia usług lub swobody przedsiębiorczości z powodu wydania certyfikatu w innym państwie członkowskim.

11. Komisja może ustalić w drodze aktów wykonawczych format powiadomienia, o których mowa w ust. 10. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 34 ust. 2.

12. Podmiot zleca czynność, o której mowa w ust. 1 lub 2, innemu podmiotowi, jedynie po sprawdzeniu, czy ten inny podmiot posiada certyfikaty niezbędne do wymaganych czynności, o których mowa odpowiednio w ust. 1 lub 2.

13. W przypadku gdy obowiązki określone w niniejszym artykule odnoszące się do zapewniania certyfikacji i szkoleń nakładałyby nieproporcjonalne obciążenia na państwo członkowskie z powodu niskiej liczby jego ludności i – w związku z tym – z powodu braku popytu na takie certyfikację i szkolenia, obowiązek ten można wypełnić poprzez uznanie certyfikatów wydanych w innych państwach członkowskich.

Państwa członkowskie, które stosują akapit pierwszy, informują Komisję. Następnie Komisja informuje pozostałe państwa członkowskie.

14. Niniejszy artykuł nie uniemożliwia państwom członkowskim ustanawiania kolejnych programów certyfikacji i szkoleń w odniesieniu do urządzeń i czynności innych niż te, o których mowa w ust. 1.