Artykuł 52

Oceniając zgodność wewnętrznego modelu pomiaru ryzyka niewykonania zobowiązania z wymogami określonymi w art. 325bp rozporządzenia (UE) nr 575/2013, właściwe organy:

a) w odniesieniu do modelowania niewykonania zobowiązania przez indywidualnych emitentów i wielu emitentów zgodnie z wymogami art. 325bp ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013:

(i) określają metodę, którą instytucja stosuje do modelowania niewykonania zobowiązania, oraz sprawdzają, czy wybrane przez instytucję dwa rodzaje czynników ryzyka systematycznego uwzględniają najistotniejsze efekty systematyczne;

(ii) sprawdzają, czy stopień szczegółowości obu rodzajów czynników ryzyka systematycznego jest wystarczający, aby uwzględnić specyfikę emitentów w portfelu podlegającym wymogowi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania;

(iii) sprawdzają, czy w odniesieniu do każdego emitenta instytucja stosuje odrębny czynnik ryzyka niesystematycznego oprócz dwóch rodzajów czynników ryzyka systematycznego, o których mowa w art. 325bp ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

(iv) sprawdzają, czy prawidłowo przyporządkowano emitentów do odpowiednich czynników ryzyka systematycznego;

(v) sprawdzają, czy instytucja analizuje użyteczność modelu opartego na czynnika w objaśnianiu rzeczywistości;

(vi) zwracając się o przedstawienie próby do oceny, biorą pod uwagę istotność emitentów i zapewniają, aby próba obejmowała emitentów, którzy zostali przyporządkowani do różnych czynników ryzyka systematycznego;

b) w odniesieniu do wymogu odzwierciedlenia cyklu koniunkturalnego w wewnętrznym modelu pomiaru ryzyka niewykonania zobowiązania zgodnie z wymogami art. 325bp ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, oceniają sposób modelowania strat z tytułu niewykonania zobowiązania, w tym strat stochastycznych, w odniesieniu do takich strat z tytułu niewykonania zobowiązania w celu odzwierciedlenia zmian we właściwościach przejętych przez czynniki ryzyka systematycznego;

c) w odniesieniu do wymogu odzwierciedlenia nieliniowości zgodnie z wymogami art. 325bp ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oceniają:

(i) sposób, za pomocą którego instytucje aktualizują wycenę nieliniowego instrumentu finansowego w następstwie niewykonania zobowiązania przez emitenta, w tym sposób, za pomocą którego instytucje aktualizują wycenę instrumentu finansowego z wieloma instrumentami bazowymi w następstwie niewykonania zobowiązania przez indywidualnego emitenta lub wielu emitentów odpowiadających instrumentom bazowym;

(ii) czy jakiekolwiek uproszczenia wprowadzone przez instytucję w celu obliczenia ceny instrumentu finansowego prowadzą do istotnych nieścisłości lub systematycznego niedoszacowania ryzyka;

(iii) zakres, w jakim aktualizacja wyceny instrumentu finansowego uwzględnia ryzyko modelu;

d) w odniesieniu do wymogu posiadania wewnętrznego modelu ryzyka niewykonania zobowiązania, który jest zgodny z wewnętrznymi metodami zarządzania ryzykiem, zgodnie z wymogami art. 325bp ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, sprawdzają, czy instytucja udokumentowała różnice między wewnętrznym modelem pomiaru ryzyka niewykonania zobowiązania a modelami, które instytucja stosuje do celów wewnętrznego zarządzania ryzykiem w odniesieniu do tego samego zakresu pozycji, oraz czy instytucja jest w stanie wyjaśnić te różnice.

Do celów lit. a) pkt (i) właściwe organy oceniają uzasadnienie wyboru czynników ryzyka systemowego przedstawione w zasadach wewnętrznych instytucji oraz ich interpretację ekonomiczną.

Do celów lit. a) pkt (iii) właściwe organy mogą, w stosownych przypadkach, sprawdzić na próbie podobnych emitentów, czy czynniki ryzyka niesystematycznego się różnią.

Do celów lit. a) pkt (iv) właściwe organy mogą, w stosownych przypadkach, sprawdzić na próbie emitentów, czy przyporządkowanie jest prawidłowe.

Do celów lit. a) pkt (v) właściwe organy mogą, w stosownych przypadkach i w przypadku gdy analizy przeprowadzone przez instytucję nie wydają się wystarczające w odniesieniu do portfela obciążonego ryzykiem niewykonania zobowiązania w obecnej formie, zobowiązać instytucję do oceny na próbie emitentów przydatności wybranych przez instytucję czynników ryzyka systematycznego do objaśnienia mechanizmów powodujących niewykonanie zobowiązania w odniesieniu do aktywów każdego emitenta.

Do celów lit. b) właściwe organy mogą, w stosownych przypadkach, przeprowadzać analizy statystyczne na próbie emitentów, w tym badanie hipotez, aby zbadać zależność strat z tytułu niewykonania zobowiązania od czynników ryzyka systematycznego.