Artykuł 14

1. Organ rozstrzygający pozbawia obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca statusu uchodźcy, jeżeli:

a) ten obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec przestał być uchodźcą zgodnie z art. 11;

b) ten obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec powinien był zostać lub został wykluczony z możliwości uzyskania statusu uchodźcy zgodnie z art. 12;

c) ten obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec wprowadził w błąd co do faktów, w tym posłużył się fałszywymi dokumentami, lub pominął fakty o istotnym znaczeniu dla nadania mu statusu uchodźcy;

d) istnieją uzasadnione podstawy, by uznać tego obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca za zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa członkowskiego, w którym ten obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec przebywa;

e) ten obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec został skazany prawomocnym wyrokiem sądowym za szczególnie poważne przestępstwo i stanowi niebezpieczeństwo dla społeczeństwa państwa członkowskiego, w którym ten obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec przebywa.

2. W sytuacjach, w których stosuje się ust. 1 lit. d) i e), organ rozstrzygający może odmówić nadania statusu uchodźcy, jeżeli decyzja w sprawie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej jeszcze nie zapadła.

3. Osobom, do których stosuje się ust. 1 lit. d) i e) lub ust. 2 niniejszego artykułu, przysługują prawa określone w art. 3, 4, 16, 22, 31, 32 i 33 konwencji genewskiej lub prawa podobne do nich, pod warunkiem że osoby te przebywają w państwie członkowskim.

4. Organ rozstrzygający, który nadał status uchodźcy, musi wykazać w każdym indywidualnym przypadku, że osoba korzystająca ze statusu uchodźcy przestała być uchodźcą lub nie powinien jej być nadany status uchodźcy, lub nie powinna już korzystać ze statusu uchodźcy z powodów określonych w ust. 1 niniejszego artykułu. W czasie postępowania w sprawie pozbawienia statusu uchodźcy stosuje się art. 66 rozporządzenia (UE) 2024/1348.