Artykuł 62

1. Państwa trzecie mogą zostać wskazane jako bezpieczne kraje pochodzenia na poziomie Unii zgodnie z warunkami określonymi w art. 61 oraz niniejszym artykule.

1a. Państwa trzecie wymienione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia są wskazane jako bezpieczne kraje pochodzenia na poziomie Unii.

1b. Państwo trzecie, któremu przyznano status kraju kandydującego do przystąpienia do Unii, wskazuje się również jako bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie Unii chyba że zachodzi co najmniej jedna z następujących okoliczności:

a) w tym państwie trzecim istnieje poważne zagrożenie dla życia lub fizycznej integralności osoby cywilnej wynikające z przemocy nieselektywnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego.;

b) przyjęto środki ograniczające w rozumieniu części piątej tytuł IV TFUE w związku z działaniami tego państwa trzeciego, które naruszają podstawowe prawa i wolności i które są istotne dla wskazania państwa trzeciego jako bezpieczny kraj pochodzenia, jak określono w art. 61 niniejszego rozporządzenia;

c) odsetek decyzji organu rozstrzygającego w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową pochodzącym z tego państwa trzeciego – którego są obywatelami albo, w przypadku bezpaństwowców, z państwa trzeciego, w którym posiadają poprzednie miejsce zwykłego pobytu – przekracza 20 % całkowitej liczby decyzji wydanych w odniesieniu do tego państwa trzeciego przez organ rozstrzygający, wynikającej z najnowszych dostępnych średnich rocznych danych Eurostatu dla całej Unii.

W przypadku gdy zachodzi którakolwiek z okoliczności, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a)–c), lub gdy przestaje ona zachodzić, Komisja natychmiast informuje o tym państwa członkowskie, Parlament Europejski i Radę. W przypadku lit. a) niniejszego ustępu przed poinformowaniem państw członkowskich i Parlamentu Europejskiego Komisja musi uzyskać uprzednią zgodę Rady.

2. Komisja dokonuje przeglądu sytuacji w państwach trzecich wskazanych jako bezpieczne kraje pochodzenia, korzystając z pomocy Agencji ds. Azylu i na podstawie innych źródeł informacji, o których mowa w art. 61 ust. 3.

3. Agencja ds. Azylu przekazuje Komisji na jej wniosek informacje i analizę dotyczące konkretnych państw trzecich, których uznanie za bezpieczne kraje pochodzenia na poziomie Unii można rozważyć. Komisja niezwłocznie analizuje każdy otrzymany od państwa członkowskiego wniosek o ocenę, czy dane państwo trzecie może zostać wskazane jako bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie Unii.

4. Zgodnie z art. 74 Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych dotyczących zawieszenia, w całości lub w części, wskazania państwa trzeciego jako bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie Unii, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 63.