Artykuł 64

1. Państwa członkowskie mogą zachować lub wprowadzić ustawodawstwo, które pozwala na wskazanie na poziomie krajowym bezpiecznych krajów trzecich lub bezpiecznych krajów pochodzenia innych niż te wskazane na poziomie unijnym do celów rozpatrywania wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej.

2. W przypadku obowiązywanie wskazania państwa trzeciego jako bezpiecznego kraju trzeciego lub jako bezpiecznego kraju pochodzenia na poziomie Unii zostało zawieszone, w całości lub w części, w drodze aktu delegowanego przyjętego zgodnie z art. 63 ust. 1 lit. a) lub b), państwa członkowskie nie mogą wskazać tego państwa jako bezpiecznego kraju trzeciego ani jako bezpiecznego kraju pochodzenia na poziomie krajowym.

3. W przypadku gdy wskazanie państwa trzeciego jako bezpiecznego kraju trzeciego lub jako bezpiecznego kraju pochodzenia na poziomie Unii zostało usunięte lub zmienione zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, państwo członkowskie może powiadomić Komisję, że uznaje ono, że w związku ze zmianą sytuacji w tym państwie ponownie spełnia ono warunki określone w art. 59 ust. 1 lub art. 61.

Powiadomienie to musi zawierać uzasadnioną ocenę spełniania przez to państwo trzecie warunków określonych w art. 59 ust. 1 lub art. 61, w tym wyjaśnienie konkretnych zmian w sytuacji w danym państwie trzecim, które powodują, że to państwo trzecie ponownie spełnia te warunki. W stosownych przypadkach państwo członkowskie precyzuje w swoim powiadomieniu, których konkretnych części terytorium tego państwa trzeciego lub których łatwych do zidentyfikowania kategorii osób w tym państwie trzecim dotyczy jego ocena.

W następstwie tego powiadomienia Komisja występuje do Agencji ds. Azylu o informacje i analizę dotyczące sytuacji w danym państwie trzecim.

W przypadku gdy powiadomienie państwa członkowskiego dotyczyło państwa trzeciego, którego wskazanie jako bezpiecznego kraju trzeciego lub jako bezpiecznego kraju pochodzenia na poziomie Unii zostało usunięte zgodnie z art. 63 ust. 3 lit. b), powiadamiające państwo członkowskie może wskazać to państwo trzecie jako bezpieczny kraj trzeci lub jako bezpieczny kraj pochodzenia na poziomie krajowym tylko pod warunkiem, że Komisja nie wyrazi sprzeciwu wobec tego wskazania.

Przysługujące Komisji prawo sprzeciwu jest ograniczone do okresu dwóch lat od dnia usunięcia wskazania tego państwa trzeciego jako bezpiecznego kraju trzeciego lub jako bezpiecznego kraju pochodzenia na poziomie Unii. Każdy sprzeciw Komisja zgłasza w terminie trzech miesięcy od dnia każdego powiadomienia przez państwo członkowskie oraz po dokonaniu należytego przeglądu sytuacji w tym państwie trzecim, z uwzględnieniem warunków określonych w art. 59 ust. 1 i art. 61.

W przypadku gdy Komisja uzna, że warunki określone w art. 59 ust. 1 lub art. 61 są ponownie spełnione w odniesieniu do wszystkich lub konkretnych części terytorium państwa trzeciego objętego powiadomieniem otrzymanym zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego ustępu lub do wszystkich lub łatwych do zidentyfikowania kategorii osób w tym państwie trzecim, może wystąpić z wnioskiem o zmianę niniejszego rozporządzenia, zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, w celu wskazania tego państwa trzeciego jako bezpiecznego kraju trzeciego lub bezpiecznego kraju pochodzenia na poziomie Unii w odniesieniu do wszystkich lub konkretnych części terytorium tego państwa trzeciego lub w odniesieniu do wszystkich lub łatwych do zidentyfikowania kategorii osób, w odniesieniu do których spełniane są te warunki.

4. Do dnia 12 czerwca 2026 r. i natychmiast po każdym wskazaniu lub po dokonaniu zmiany w tych wskazaniach państwa członkowskie powiadamiają Komisję i Agencję ds. Azylu o państwach trzecich wskazanych jako bezpieczne kraje trzecie lub bezpieczne kraje pochodzenia na poziomie krajowym. Państwa członkowskie informują Komisję i Agencję ds. Azylu raz do roku o innych bezpiecznych krajach trzecich, do których zastosowanie ma przedmiotowa koncepcja w odniesieniu do konkretnych osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, o których mowa w art. 59 ust. 4 lit. b).