Artykuł 2

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1) „przesiedlenie” oznacza przyjęcie na terytorium państwa członkowskiego, po skierowaniu przez Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców („UNHCR”), obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, z państwa trzeciego, do którego osoba ta została wysiedlona, przy czym:

a) osoba ta kwalifikuje się do przyjęcia na podstawie art. 5 ust. 1;

b) nie mają do niej zastosowania podstawy do odmowy określone w art. 6; oraz

c) uzyskała ona ochronę międzynarodową zgodnie z prawem unijnym i krajowym i ma dostęp do trwałego rozwiązania;

2) „ochrona międzynarodowa” oznacza ochronę międzynarodową zdefiniowaną w art. 3 pkt 3 rozporządzenia (UE) 2024/1347;

3) „przyjmowanie ze względów humanitarnych” oznacza przyjmowanie na terytorium państwa członkowskiego, po skierowaniu – jeśli wystąpi o to państwo członkowskie – przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu (zwaną dalej „Agencją ds. Azylu”), UNHCR lub inny odpowiedni organ międzynarodowy, obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, z państwa trzeciego, do którego osoba ta została przymusowo wysiedlona, przy czym – co najmniej na podstawie oceny wstępnej:

a) osoba ta kwalifikuje się do przyjęcia na podstawie art. 5 ust. 2;

b) nie mają do niej zastosowania podstawy do odmowy określone w art. 6; oraz

c) uzyskała ona ochronę międzynarodową zgodnie z art. 9 ust. 17 niniejszego rozporządzenia lub status humanitarny na mocy prawa krajowego, który przewiduje prawa i obowiązki równoważne tym ustanowionym w art. 20–26 i art. 28–35 rozporządzenia (UE) 2024/1347 o kwalifikowaniu w odniesieniu do osób korzystających z ochrony uzupełniającej;

4) „przyjmowanie w sytuacji kryzysowej” oznacza przyjęcie w drodze przesiedlenia lub przyjmowania ze względów humanitarnych osób, które wymagają pilnej ochrony prawnej lub fizycznej lub natychmiastowej opieki medycznej.