Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1350 z dnia 14 maja 2024 r. ustanawiające unijne ramy przesiedleń i przyjmowania ze względów humanitarnych oraz zmieniające rozporządzenie (UE) 2021/1147

Artykuł 1

Przedmiot

1. Niniejsze rozporządzenie:

a) ustanawia unijne ramy przesiedleń i przyjmowania ze względów humanitarnych (zwane dalej „ramami unijnymi”) w celu przyjmowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców na terytorium państw członkowskich z myślą o udzieleniu im zgodnie z niniejszym rozporządzeniem:

(i) ochrony międzynarodowej; lub

(ii) statusu humanitarnego na mocy prawa krajowego, który przewiduje prawa i obowiązki równoważne tym ustanowionym w art. 20–26 i art. 28–35 rozporządzenia (UE) 2024/1347 w odniesieniu do osób korzystających z ochrony uzupełniającej; oraz

b) ustanawia przepisy dotyczące przyjmowania – w drodze przesiedleń lub przyjmowania ze względów humanitarnych – obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców na terytorium państw członkowskich do celów wykonania niniejszego rozporządzenia.

2. Niniejsze rozporządzenie nie ustanawia prawa obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców do ubiegania się o przyjęcie lub do bycia przyjętym na terytorium państwa członkowskiego.

3. Niniejsze rozporządzenie nie nakłada na państwa członkowskie obowiązku przyjęcia danego obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca.

4. Państwa członkowskie na zasadzie dobrowolności wnoszą wkład w wykonanie unijnego planu przesiedleń i przyjmowania ze względów humanitarnych (zwanego dalej „unijnym planem”), o którym mowa w art. 8. Państwa członkowskie na zasadzie dobrowolności przedstawiają na forum Komitetu Wysokiego Szczebla ds. Przesiedleń i Przyjmowania ze Względów Humanitarnych ustanowionego na podstawie art. 11 orientacyjne informacje, które obejmują szczegóły udziału państw członkowskich, w tym rodzaj przyjęcia i regiony lub państwa trzecie, z których ma nastąpić przyjęcie, oraz szczegóły ich wkładu w łączną liczbę osób, które mają zostać przyjęte w ramach unijnego planu.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1) „przesiedlenie” oznacza przyjęcie na terytorium państwa członkowskiego, po skierowaniu przez Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców („UNHCR”), obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, z państwa trzeciego, do którego osoba ta została wysiedlona, przy czym:

a) osoba ta kwalifikuje się do przyjęcia na podstawie art. 5 ust. 1;

b) nie mają do niej zastosowania podstawy do odmowy określone w art. 6; oraz

c) uzyskała ona ochronę międzynarodową zgodnie z prawem unijnym i krajowym i ma dostęp do trwałego rozwiązania;

2) „ochrona międzynarodowa” oznacza ochronę międzynarodową zdefiniowaną w art. 3 pkt 3 rozporządzenia (UE) 2024/1347;

3) „przyjmowanie ze względów humanitarnych” oznacza przyjmowanie na terytorium państwa członkowskiego, po skierowaniu – jeśli wystąpi o to państwo członkowskie – przez Agencję Unii Europejskiej ds. Azylu (zwaną dalej „Agencją ds. Azylu”), UNHCR lub inny odpowiedni organ międzynarodowy, obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, z państwa trzeciego, do którego osoba ta została przymusowo wysiedlona, przy czym – co najmniej na podstawie oceny wstępnej:

a) osoba ta kwalifikuje się do przyjęcia na podstawie art. 5 ust. 2;

b) nie mają do niej zastosowania podstawy do odmowy określone w art. 6; oraz

c) uzyskała ona ochronę międzynarodową zgodnie z art. 9 ust. 17 niniejszego rozporządzenia lub status humanitarny na mocy prawa krajowego, który przewiduje prawa i obowiązki równoważne tym ustanowionym w art. 20–26 i art. 28–35 rozporządzenia (UE) 2024/1347 o kwalifikowaniu w odniesieniu do osób korzystających z ochrony uzupełniającej;

4) „przyjmowanie w sytuacji kryzysowej” oznacza przyjęcie w drodze przesiedlenia lub przyjmowania ze względów humanitarnych osób, które wymagają pilnej ochrony prawnej lub fizycznej lub natychmiastowej opieki medycznej.

Artykuł 3

Unijne ramy przesiedleń i przyjmowania ze względów humanitarnych

Unijne ramy:

a) określają zasady legalnego i bezpiecznego przybycia na terytorium państwa członkowskiego obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, którzy kwalifikują się do przyjęcia i do których nie mają zastosowania podstawy do odmowy przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, w celu udzielenia tym osobom ochrony międzynarodowej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem lub statusu humanitarnego na mocy prawa krajowego, o którym mowa w art. 2 pkt 3 lit. c)), oraz zachęcają wszystkie państwa członkowskie do zwiększenia ich wysiłków w tym zakresie;

b) przyczyniają się do zwiększenia wkładu Unii w realizację międzynarodowych inicjatyw w zakresie przesiedlenia i przyjmowania ze względów humanitarnych w celu zwiększenia ogólnej liczby miejsc dostępnych na potrzeby przesiedlenia i przyjmowania ze względów humanitarnych;

c) przyczyniają się do wzmocnienia partnerstw Unii z państwami trzecimi w regionach, w których znajduje się duża liczba osób wysiedlonych wymagających ochrony międzynarodowej.

Artykuł 4

Wyznaczenie regionów lub państw trzecich, z których ma nastąpić unijne przesiedlenie lub przyjmowanie ze względów humanitarnych

Podstawą wyznaczenia regionów lub państw trzecich, z których ma nastąpić unijne przesiedlenie lub przyjmowanie ze względów humanitarnych, są przede wszystkim:

a) dokument UNHCR pt. „Prognoza globalnych potrzeb w zakresie przesiedleń”;

b) zakres poprawy warunków ochrony i zwiększenia przestrzeni ochrony w państwach trzecich;

c) skala i treść zobowiązań w zakresie przesiedleń lub przyjmowania ze względów humanitarnych podjętych przez państwa trzecie z myślą o zbiorowym przyczynianiu się do zaspokajania określonych przez UNHCR globalnych potrzeb w zakresie przesiedleń.

Artykuł 5

Kwalifikowanie się do przyjęcia

1. Do celów przesiedlenia, do przyjęcia kwalifikują się następujący obywatele państw trzecich lub bezpaństwowcy, pod warunkiem że należą oni również do co najmniej jednej z kategorii, o których mowa w ust. 3 lit. a):

a) obywatele państw trzecich, którzy w związku z uzasadnioną obawą przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, opinii politycznych lub przynależności do danej grupy społecznej, które to powody zdefiniowano w art. 10 rozporządzenia (UE) 2024/1347, przebywają poza państwem, którego obywatelstwo posiadają, i nie mogą lub w związku z tą obawą nie chcą korzystać z ochrony tego państwa, lub bezpaństwowcy, którzy, przebywając poza państwem swojego poprzedniego miejsca zwykłego pobytu z takich samych powodów, nie mogą lub w związku z tą obawą nie chcą powrócić do tego państwa; lub

b) obywatele państw trzecich, którzy przebywają poza państwem, którego obywatelstwo posiadają, lub bezpaństwowcy, którzy przebywają poza państwem swojego poprzedniego miejsca zwykłego pobytu, i co do których istnieją istotne podstawy, by uważać, że jeśli zostaną odesłani z powrotem do swojego kraju pochodzenia lub, w przypadku bezpaństwowców, do państwa poprzedniego miejsca zwykłego pobytu, mogą być rzeczywiście zagrożeni poważną krzywdą, w rozumieniu art. 15 rozporządzenia (UE) 2024/ 2024/1347, i którzy nie mogą lub ze względu na takie zagrożenie nie chcą korzystać z ochrony tego państwa.

Osoby, wobec których z jakiegokolwiek powodu ustały ochrona lub pomoc ze strony organów lub agencji ONZ innych niż UNHCR, bez definitywnego uregulowania ich sytuacji zgodnie z odpowiednimi rezolucjami Zgromadzenia Ogólnego ONZ, uznaje się za spełniające kryteria kwalifikowalności określone w niniejszym ustępie.

2. Do celów przyjmowania ze względów humanitarnych, do przyjęcia kwalifikują się następujący obywatele państw trzecich lub bezpaństwowcy, pod warunkiem że – co najmniej na podstawie oceny wstępnej – należą oni również do co najmniej jednej z kategorii, o których mowa w ust. 3:

a) obywatele państw trzecich, którzy w związku z uzasadnioną obawą przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, opinii politycznych lub przynależności do danej grupy społecznej, które to powody zdefiniowano w art. 10 rozporządzenia (UE) 2024/1347, przebywają poza państwem, którego obywatelstwo posiadają, i nie mogą lub w związku z tą obawą nie chcą korzystać z ochrony tego państwa, lub bezpaństwowcy, którzy, przebywając poza państwem swojego poprzedniego miejsca zwykłego pobytu z takich samych powodów, nie mogą lub w związku z tą obawą nie chcą powrócić do tego państwa; lub

b) obywatele państw trzecich, którzy przebywają poza państwem, którego obywatelstwo posiadają, lub bezpaństwowcy, którzy przebywają poza państwem swojego poprzedniego miejsca zwykłego pobytu, i co do których istnieją istotne podstawy, by uważać, że jeśli zostaną odesłani z powrotem do swojego kraju pochodzenia lub, w przypadku bezpaństwowców, do państwa poprzedniego miejsca zwykłego pobytu, mogą być rzeczywiście zagrożeni poważną krzywdą, w rozumieniu art. 15 rozporządzenia (UE) 2024/1347, i którzy nie mogą lub ze względu na takie zagrożenie nie chcą korzystać z ochrony tego państwa.

Osoby, wobec których z jakiegokolwiek powodu ustały ochrona lub pomoc ze strony organów lub agencji ONZ innych niż UNHCR, bez definitywnego uregulowania ich sytuacji zgodnie z odpowiednimi rezolucjami Zgromadzenia Ogólnego ONZ, uznaje się za spełniające kryteria kwalifikowalności określone w niniejszym ustępie.

3. Aby móc kwalifikować się do przyjęcia na podstawie niniejszego artykułu, obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec musi również należeć do co najmniej jednej z następujących kategorii:

a) osoby wymagające szczególnego traktowania, obejmujące:

(i) kobiety i dziewczynki narażone na ryzyko;

(ii) małoletnich, w tym małoletnich bez opieki;

(iii) osoby, które są ofiarami przemocy lub tortur, w tym przemocy lub tortur ze względu na płeć lub orientację seksualną;

(iv) osoby wymagające ochrony prawnej lub fizycznej, w tym ochrony przed odesłaniem (refoulement);

(v) osoby wymagające opieki medycznej, w tym w przypadku gdy w państwie, do którego zostały one przymusowo wysiedlone, nie jest dostępne leczenie ratujące życie;

(vi) osoby z niepełnosprawnościami;

(vii) osoby, dla których nie ma dającego się przewidzieć alternatywnego trwałego rozwiązania, zwłaszcza te znajdujące się w sytuacji przeciągającego się uchodźstwa;

b) w przypadku przyjmowania ze względów humanitarnych, członkowie rodziny, o których mowa w ust. 4, obywateli państwa trzeciego lub bezpaństwowców legalnie przebywających w państwie członkowskim lub członkowie rodziny obywateli Unii.

4. W celu zapewnienia jedności rodziny do przyjęcia kwalifikują się również następujący członkowie rodziny przyjmowanych obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców:

a) małżonek lub partner stanu wolnego, z którym pozostaje on w stałym związku, jeżeli prawo lub praktyka danego państwa członkowskiego traktuje związki niemałżeńskie w sposób porównywalny z małżeństwami, na mocy obowiązującego w tym państwie prawa odnoszącego się do obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców;

b) małoletnie dzieci, pod warunkiem że nie pozostają one w związku małżeńskim i bez względu na to, czy urodziły się one w związku małżeńskim, czy poza nim, czy są dziećmi adoptowanymi lub uznanymi, zgodnie z definicją w prawie krajowym;

c) ojciec, matka lub inna osoba dorosła odpowiedzialna za niepozostającego w związku małżeńskim małoletniego, zgodnie z prawem lub praktyką danego państwa członkowskiego;

d) rodzeństwo;

e) obywatele państw trzecich lub bezpaństwowcy, którzy są zależni od pomocy swojego dziecka, rodzica lub innego członka rodziny z powodu ciąży lub opieki nad niemowlęciem, poważnej choroby psychicznej lub fizycznej, wysokiego stopnia niepełnosprawności lub podeszłego wieku, pod warunkiem że więzi rodzinne istniały w kraju pochodzenia, że dziecko, rodzic lub inny członek rodziny są w stanie zaopiekować się tą osobą zależną i że wyrażą taką wolę na piśmie.

Przy stosowaniu niniejszego ustępu państwa członkowskie biorą należycie pod uwagę nadrzędny interes dziecka. Jeżeli obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec jest małoletnim pozostającym w związku małżeńskim, ale nie towarzyszy mu małżonek lub małżonka, nadrzędnego interesu małoletniego można upatrywać w przebywaniu z rodziną, z której pochodzi małoletni.

Artykuł 6

Podstawy do odmowy przyjęcia

1. Następującym obywatelom państw trzecich lub bezpaństwowcom odmawia się przyjęcia na mocy niniejszego rozporządzenia:

a) osobom, które są uznawane przez właściwe organy państwa, w którym mają miejsce pobytu, za osoby mające prawa i obowiązki związane z posiadaniem obywatelstwa tego państwa lub prawa i obowiązki im równoważne;

b) osobom, co do których istnieją uzasadnione podstawy, by sądzić, że:

(i) popełniły zbrodnię przeciwko pokojowi, zbrodnię wojenną lub zbrodnię przeciwko ludzkości, zdefiniowane w instrumentach międzynarodowych ustanowionych w odniesieniu do takich zbrodni;

(ii) popełniły poważne przestępstwo;

(iii) są winne czynów sprzecznych z celami i zasadami ONZ określonymi w preambule i w art. 1 i 2 Karty Narodów Zjednoczonych;

c) osobom, co do których istnieją uzasadnione podstawy, by sądzić, że stanowią zagrożenie dla społeczności, porządku publicznego, bezpieczeństwa lub zdrowia publicznego państwa członkowskiego rozpatrującego sprawę dotyczącą przyjęcia;

d) osobom, w odniesieniu do których dokonano wpisu w systemie informacyjnym Schengen lub w krajowej bazie danych państwa członkowskiego do celu odmowy wjazdu;

e) osobom, którym państwa członkowskie udzieliły ochrony międzynarodowej lub którym przyznano status humanitarny na mocy prawa krajowego, o którym mowa w art. 2 pkt 3 lit. c);

f) osobom, którym w okresie trzech lat bezpośrednio przed przyjęciem odmówiono przyjęcia na podstawie lit. c) lub d) niniejszego akapitu.

Litera b) akapitu pierwszego ma również zastosowanie do osób, które podżegają do przestępstw lub czynów w niej określonych lub w inny sposób uczestniczą w ich popełnianiu.

2. Następującym obywatelom państw trzecich lub bezpaństwowcom można odmówić przyjęcia:

a) osobom, które w okresie trzech lat przed przyjęciem nie wyraziły zgody lub cofnęły zgodę na to, by przyjęło je określone państwo członkowskie, o czym mowa w art. 7, pod warunkiem że osoby te poinformowano o konsekwencjach takiego cofnięcia zgodnie z art. 9 ust. 4 lit. b);

b) osobom, które popełniły jedno lub większą liczbę przestępstw nieobjętych zakresem ust. 1 lit. b) akapit pierwszy, za które to przestępstwa groziłaby kara w maksymalnym wymiarze co najmniej jednego roku pozbawienia wolności, gdyby zostały one popełnione w państwie członkowskim rozpatrującym akta dotyczące przyjęcia, chyba że ściganie lub karanie uległoby już przedawnieniu lub, w przypadku skazania za takie przestępstwo, wpis dotyczący takiego skazania zostałby już usunięty z krajowego rejestru karnego, zgodnie z prawem państwa członkowskiego rozpatrującego akta dotyczące przyjęcia;

c) osobom, które odmawiają uczestniczenia w przedwyjazdowym programie orientacyjnym, o którym mowa w art. 9 ust. 22;

d) osobom, którym państwo członkowskie nie może udzielić odpowiedniego wsparcia, niezbędnego z uwagi na fakt, że osoby te wymagają szczególnego traktowania.

3. Podstawy przewidziane w niniejszym artykule mają zastosowanie, pod warunkiem że są wprowadzane w życie bez dyskryminacji ze względu m.in. na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub przekonania, opinie polityczne lub inne, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.

Artykuł 7

Zgoda

1. Procedurę przyjmowania określoną w art. 9 stosuje się wobec obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, którzy wyrazili zgodę na bycie przyjętym i którzy nie cofnęli następnie swojej zgody, w tym poprzez odmowę bycia przyjętym przez określone państwo członkowskie.

2. W przypadku gdy obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec nie dostarczy dostępnych danych lub informacji niezbędnych do przeprowadzenia procedury, o której mowa w art. 9 ust. 3, lub nie stawi się na przesłuchanie, o którym mowa w art. 9 ust. 6, można uznać, że osoba ta w sposób dorozumiany wycofała zgodę na bycie przyjętą, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, chyba że osoba ta nie została poinformowana zgodnie z art. 9 ust. 4, wywiąże się z obowiązków w rozsądnym terminie lub może wykazać, że niedostarczenie danych lub informacji lub nieuczestniczenie w przesłuchaniu było spowodowane okolicznościami od niej niezależnymi.

Artykuł 8

Unijny plan przesiedleń i przyjmowania ze względów humanitarnych

1. Na podstawie wniosku Komisji Rada przyjmuje, w drodze aktu wykonawczego, dwuletni unijny plan przesiedleń i przyjmowania ze względów humanitarnych (zwany dalej „unijnym planem”) w roku poprzedzającym dwuletni okres, w którym plan ten ma być realizowany.

Komisja informuje niezwłocznie Parlament Europejski o proponowanym przez siebie projekcie unijnego planu, a Rada regularnie przekazuje Parlamentowi Europejskiemu informacje o postępach w przyjmowaniu tego planu.

Rada niezwłocznie informuje Parlament Europejski i Komisję o ostatecznym projekcie unijnego planu przesiedleń i przyjmowania ze względów humanitarnych. Po przyjęciu unijnego planu Rada przekazuje go niezwłocznie Parlamentowi Europejskiemu.

2. Przy wykonywaniu niniejszego artykułu Rada i Komisja biorą należycie pod uwagę wyniki posiedzeń Komitetu Wysokiego Szczebla ds. Przesiedleń i Przyjmowania ze Względów Humanitarnych ustanowionego na podstawie art. 11 oraz dokument UNHCR pt. „Prognoza globalnych potrzeb w zakresie przesiedleń”.

3. Unijny plan zawiera:

a) łączną liczbę osób, które mają zostać przyjęte, na terytorium państw członkowskich, ze wskazaniem odsetka osób, które mają być objęte, odpowiednio, przesiedleniem, przyjmowaniem ze względów humanitarnych i przyjmowaniem w sytuacji kryzysowej, przy czym odsetek osób objętych przesiedleniem wynosi nie mniej niż około 60 % łącznej liczby osób, które mają zostać przyjęte;

b) szczegółowe informacje na temat udziału państw członkowskich i ich wkładów w łączną liczbę osób, które mają zostać przyjęte, oraz na temat odsetka osób, które mają być objęte przesiedleniem, przyjęciem ze względów humanitarnych i przyjęciem w sytuacji kryzysowej zgodnie z lit. a) niniejszego ustępu, z pełnym poszanowaniem orientacyjnych informacji zgłoszonych przez państwa członkowskie na forum Komitetu Wysokiego Szczebla ds. Przesiedleń i Przyjmowania ze Względów Humanitarnych ustanowionego na podstawie art. 11;

c) wyszczególnienie regionów lub państw trzecich, z których ma nastąpić przesiedlenie lub przyjmowanie ze względów humanitarnych, na podstawie art. 4.

4. Unijny plan może w razie potrzeby zawierać:

a) opis konkretnej grupy lub konkretnych grup obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, do których unijny plan ma mieć zastosowanie;

b) ustalenia w zakresie lokalnej koordynacji i praktycznej współpracy pomiędzy państwami członkowskimi, wspieranej przez Agencję ds. Azylu, zgodnie z art. 10, oraz z państwami trzecimi, UNHCR lub innymi odpowiednimi partnerami.

5. Przyjmowanie w sytuacji kryzysowej ma zastosowanie niezależnie od regionów lub państw trzecich, z których ma nastąpić przesiedlenie lub przyjmowanie ze względów humanitarnych.

6. W przypadku gdy wymagają tego nowe okoliczności, takie jak nieprzewidziany kryzys humanitarny występujący poza regionami lub państwami trzecimi, o których mowa w unijnym planie, Rada na wniosek Komisji zmienia w stosownych przypadkach ten plan, na przykład dodając do niego regiony lub państwa trzecie, z których ma nastąpić przyjęcie na podstawie art. 4.

Artykuł 9

Procedura przyjmowania

1. W przypadku przesiedlenia, do celów realizacji unijnego planu państwa członkowskie zwracają się do UNHCR z wnioskiem o skierowanie do nich obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców.

W przypadku przyjmowania ze względów humanitarnych, do celów realizacji unijnego planu państwa członkowskie mogą zwrócić się do Agencji ds. Azylu, UNHCR lub innego odpowiedniego organu międzynarodowego z wnioskiem o skierowanie do nich obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców.

2. Państwo członkowskie ocenia, czy obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec, o których mowa w ust. 1, jest objęty zakresem unijnego planu.

Państwo członkowskie może przyznać pierwszeństwo obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi, który ma:

a) powiązania rodzinne z obywatelami państw trzecich lub bezpaństwowcami legalnie przebywającymi w państwie członkowskim lub z obywatelami Unii;

b) udowodnione powiązania społeczne lub inne cechy, które mogą ułatwiać integrację w państwie członkowskim prowadzącym procedurę przyjmowania, w tym odpowiednie umiejętności językowe lub poprzednie miejsce pobytu w tym państwie członkowskim;

c) szczególne potrzeby w zakresie ochrony lub który wymaga szczególnego traktowania.

3. Po zidentyfikowaniu obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, który jest objęty zakresem unijnego planu i w odniesieniu do którego zamierza przeprowadzić procedurę przyjmowania, państwo członkowskie rejestruje następujące informacje dotyczące tej osoby:

a) imię i nazwisko, datę urodzenia, płeć oraz obywatelstwo tego obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca;

b) rodzaj i numer dokumentu tożsamości lub dokumentu podróży obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca; oraz

c) datę i miejsce rejestracji oraz organ dokonujący rejestracji.

W chwili rejestracji mogą być gromadzone dodatkowe dane niezbędne do wykonania ust. 6 i 9.

4. Państwa członkowskie informują obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, w odniesieniu do których prowadzą procedurę przyjmowania:

a) o celach i poszczególnych etapach procedury przyjmowania;

b) o konsekwencjach cofnięcia zgody, o której mowa w art. 7, oraz odmowy uczestniczenia w jakimkolwiek przedwyjazdowym programie orientacyjnym, o którym mowa w ust. 22 niniejszego artykułu.

5. Państwa członkowskie przekazują obywatelom państw trzecich lub bezpaństwowcom, w odniesieniu do których prowadzą procedurę przyjmowania, w momencie gromadzenia danych osobowych, na piśmie oraz, w razie potrzeby, ustnie, informacje, które są zobowiązane przekazać na mocy rozporządzenia (UE) 2016/679. Informacje te przekazuje się w zwięzłej, przejrzystej, zrozumiałej i łatwo dostępnej formie, przy użyciu jasnego i prostego języka, dostosowanego do potrzeb małoletnich i osób o szczególnych potrzebach oraz w języku, który obywatele państw trzecich lub bezpaństwowcy rozumieją lub co do którego można zasadnie przypuszczać, że jest dla nich zrozumiały.

6. Państwa członkowskie oceniają, czy obywatele państw trzecich lub bezpaństwowcy, w odniesieniu do których prowadzą one procedurę przyjmowania, spełniają kryteria kwalifikowalności określone w art. 5 oraz czy do osób tych nie mają zastosowania podstawy do odmowy określone w art. 6.

Państwa członkowskie przeprowadzają tę ocenę w szczególności na podstawie dowodów w postaci dokumentów, w tym, w stosownych przypadkach, na podstawie informacji otrzymanych od UNHCR, dotyczących tego, czy obywatele państw trzecich lub bezpaństwowcy kwalifikują się jako uchodźcy, lub na podstawie indywidualnego przesłuchania, lub na podstawie kombinacji obydwu tych elementów.

7. W przypadku przesiedlenia państwa członkowskie zwracają się do UNHCR z wnioskiem o przeprowadzenie pełnej oceny tego, czy obywatele państw trzecich lub bezpaństwowcy podlegający procedurze przyjmowania:

a) są objęci zakresem unijnego planu;

b) należą do jednej z kategorii odnoszących się do szczególnego traktowania, określonych w art. 5 ust. 3 lit. a), lub mają powiązania rodzinne zgodnie z art. 5 ust. 4, oraz o podanie powodów takiej oceny;

c) kwalifikują się jako uchodźcy w rozumieniu art. 1 konwencji genewskiej.

Państwa członkowskie mogą zwrócić się z wnioskiem o uwzględnienie kryteriów określonych w ust. 2 akapit drugi.

8. W przypadku przyjmowania ze względów humanitarnych państwa członkowskie mogą zwrócić się do UNHCR z wnioskiem, by oceniło, czy obywatele państw trzecich lub bezpaństwowcy kierowani do nich przez UNHCR:

a) kwalifikują się jako uchodźcy w rozumieniu art. 1 konwencji genewskiej;

b) należą do jednej z kategorii odnoszących się do szczególnego traktowania, określonych w art. 5 ust. 3 lit. a), lub mają powiązania rodzinne zgodnie z art. 5 ust. 3 lit. b).

Państwa członkowskie mogą zwrócić się z wnioskiem o uwzględnienie kryteriów określonych w ust. 2 akapit drugi.

9. Państwa członkowskie dokonują rozstrzygnięcia w sprawie przyjęcia obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców na podstawie oceny, o której mowa w ust. 6, jak najszybciej, i nie później niż siedem miesięcy od daty rejestracji. Państwa członkowskie mogą przedłużyć ten termin maksymalnie o trzy miesiące w przypadku złożonych kwestii faktycznych lub prawnych.

10. W przypadku przyjmowania w sytuacji kryzysowej państwa członkowskie dokonują rozstrzygnięcia jak najszybciej i starają się to uczynić nie później niż w terminie jednego miesiąca od daty rejestracji.

11. Państwa członkowskie zaprzestają prowadzenia procedury przyjmowania, w ramach której obywatele państw trzecich lub bezpaństwowcy cofnęli swoją zgodę, o której mowa w art. 7.

Państwo członkowskie może zaprzestać prowadzenia procedury przyjmowania w następujących okolicznościach:

a) jeżeli stwierdziło, że łączna liczba przyjętych obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców przekracza jego wkład określony w unijnym planie;

b) jeżeli postanowiło przyznawać pierwszeństwo obywatelom państw trzecich lub bezpaństwowcom zgodnie z ust. 2;

c) jeżeli stwierdziło, że nie jest w stanie dotrzymać terminów, o których mowa w ust. 9, z przyczyn od siebie niezależnych.

Z zastrzeżeniem rozdziału V rozporządzenia (UE) 2016/679 powód zaprzestania jest podawany UNHCR, jeżeli jest to niezbędne do wykonywania jego zadań odnośnie do kierowania do państw członkowskich lub państw trzecich obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców zgodnie z niniejszym rozporządzeniem lub z mandatem UNHCR, chyba że nadrzędny interes publiczny wymaga, aby tego nie robić.

12. Państwa członkowskie przechowują dane osób, którym przyznają ochronę międzynarodową lub krajowy status humanitarny na mocy prawa krajowego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, przez okres pięciu lat od daty rejestracji W przypadku osób, którym odmówiono przyjęcia z powodów, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. f) akapit pierwszy, takie dane są przechowywane takie dane są przechowywane przez trzy lata, licząc od daty dokonania negatywnego rozstrzygnięcia w sprawie przyjęcia.

Po upływie mającego zastosowanie okresu państwa członkowskie usuwają te dane. Państwa członkowskie usuwają dane dotyczące osoby, która uzyskała obywatelstwo jednego z państw członkowskich przed upływem tego okresu, gdy tylko otrzymają informację, że dana osoba uzyskała takie obywatelstwo.

Jeżeli państwo członkowskie zaprzestaje prowadzenia procedury przyjmowania na podstawie ust. 11 akapit pierwszy, to państwo członkowskie przechowuje dane dotyczące danej osoby przez okres trzech lat, licząc o daty tego zaprzestania. Jeżeli państwo członkowskie zaprzestaje prowadzenia procedury przyjmowania na podstawie ust. 11 akapit drugi, to państwo członkowskie usuwa dane dotyczące danej osoby z dniem tego zaprzestania.

13. W przypadku gdy rozstrzygnięcie państwa członkowskiego na podstawie ust. 9 jest negatywne, danego obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca nie przyjmuje się do tego państwa członkowskiego.

Z zastrzeżeniem rozdziału V rozporządzenia (UE) 2016/679 powody negatywnego rozstrzygnięcia są podawane UNHCR, jeżeli jest to niezbędne do wykonywania jego zadań odnośnie do kierowania do państw członkowskich lub państw trzecich obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców zgodnie z niniejszym rozporządzeniem lub z mandatem UNHCR, chyba że nadrzędny interes publiczny wymaga, aby tego nie robić.

Każde państwo członkowskie, które dokonało negatywnego rozstrzygnięcia, o którym mowa w akapicie pierwszym, może zażądać od innego państwa członkowskiego, które rozpatruje akta dotyczące przyjęcia, by w toku ich rozpatrywania zasięgnęło jego opinii.

14. W przypadku gdy rozstrzygnięcie państwa członkowskiego na podstawie ust. 9 jest pozytywne, ust. 15–22 stosuje się przed wjazdem danej osoby na jego terytorium lub po tym wjeździe.

15. Na podstawie ust. 14 niniejszego artykułu, państwo członkowskie, o którym w nim mowa, podejmuje decyzję o przyznaniu statusu uchodźcy, jeśli dany obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec kwalifikuje się jako uchodźca, lub statusu ochrony uzupełniającej – jeśli dany obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec kwalifikuje się do ochrony uzupełniającej.

Taka decyzja ma ten sam skutek co decyzja o przyznaniu statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej, o których mowa w art. 13 lub 18 rozporządzenia (UE) 2024/1347, po przybyciu danej osoby na terytorium państwa członkowskiego.

Państwa członkowskie mogą wydawać dokumenty pobytowe ze stałym lub nieograniczonym okresem ważności na warunkach korzystniejszych, zgodnie z art. 13 dyrektywy Rady 2003/109/WE (

1

).

16. Na podstawie ust. 14 niniejszego artykułu, państwo członkowskie, o którym w nim mowa, podejmuje decyzję o wydaniu zezwolenia na pobyt. W przypadku członka rodziny danego obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, na podstawie art. 5 ust. 4, który nie kwalifikuje się osobiście do objęcia ochroną międzynarodową.

Taka decyzja ma ten sam skutek co decyzja o wydaniu zezwolenia na pobyt, o którym mowa w art. 23 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2024/1347, po przybyciu danej osoby na terytorium państwa członkowskiego.

17. Na podstawie ust. 14 niniejszego artykułu, państwo członkowskie, o którym w nim mowa, może, w przypadku przyjmowania ze względów humanitarnych, udzielić ochrony międzynarodowej lub bez uszczerbku dla prawa do ubiegania się o ochronę międzynarodową przyznać status humanitarny na mocy prawa krajowego przewidujący prawa i obowiązki równoważne tym określonym w art. 20–26 i art. 28–35 rozporządzenia (UE) 2024/1347 w odniesieniu do osób korzystających z ochrony uzupełniającej.

Taka decyzja staje się skuteczna po przybyciu danej osoby na terytorium państwa członkowskiego.

18. Na podstawie ust. 14 niniejszego artykułu, państwo członkowskie, o którym w nim mowa, podejmuje decyzję o wydaniu zezwolenia na pobyt, w przypadku członka rodziny danego obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, na podstawie art. 5 ust. 4, który nie kwalifikuje się osobiście do objęcia ochroną międzynarodową lub przyznania statusu humanitarnego na mocy prawa krajowego, o którym mowa w art. 2 pkt 3 lit. c).

Taka decyzja ma ten sam skutek co decyzja o wydaniu zezwolenia na pobyt, o którym mowa w art. 23 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2024/1347, po przybyciu danej osoby na terytorium państwa członkowskiego.

19. Na podstawie ust. 14 niniejszego artykułu, państwo członkowskie, o którym w nim mowa, lub odpowiedni partner, w imieniu państwa członkowskiego zgodnie z art. 10 ust. 3 powiadamiają danych obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców o każdej decyzji na podstawie ust. 15 i 17 niniejszego artykułu.

W przypadku gdy taka decyzja została podjęta przed wjazdem danej osoby na terytorium państwa członkowskiego, to powiadomienie może nastąpić po tym wjeździe.

20. Na podstawie ust. 14 niniejszego artykułu, państwo członkowskie, o którym w nim mowa dokłada wszelkich starań w celu zapewnienia, by wjazd na jego terytorium miał miejsce jak najszybciej, i nie później niż 12 miesięcy od daty rozstrzygnięcia.

W przypadku przyjmowania w sytuacji kryzysowej państwo członkowskie zapewnia szybki transfer obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca po dacie pozytywnego rozstrzygnięcia zgodnie z ust. 9.

21. Na podstawie ust. 14 niniejszego artykułu, państwo członkowskie, o którym w nim mowa oferuje, w razie potrzeby, dopełnienie formalności związanych z podróżą, w tym przeprowadzenie badań lekarskich mających potwierdzić zdolność do odbycia podróży, oraz zapewnia bezpłatny transfer na swoje terytorium, w tym, w razie potrzeby, ułatwienie procedur wyjazdowych w państwie trzecim, z którego dany obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec jest przyjmowany.

W przypadku gdy państwo członkowskie organizuje dopełnienie formalności związanych z podróżą zgodnie z akapitem pierwszym, bierze pod uwagę szczególne potrzeby danych osób w odniesieniu do ewentualnego szczególnego traktowania.

22. Na podstawie ust. 14 niniejszego artykułu, państwo członkowskie, o którym w nim mowa, gdy jest to wykonalne, oferuje odnośnym obywatelom państw trzecich lub bezpaństwowcom bezpłatne i łatwo dostępne przedwyjazdowe programy orientacyjne, które mogą obejmować informacje na temat ich praw i obowiązków, kursy językowe i informacje dotyczące sytuacji społecznej, kulturalnej i politycznej w danym państwie członkowskim.

Gdy zapewnienie takich programów orientacyjnych nie jest wykonalne, państwa członkowskie przekazują obywatelom państw trzecich lub bezpaństwowcom co najmniej informacje o ich prawach i obowiązkach.

23. Dane osobowe przetwarzane przez państwo członkowskie na podstawie niniejszego artykułu nie są przekazywane ani udostępnianie żadnemu państwu trzeciemu, organowi międzynarodowemu ani podmiotowi prywatnemu z siedzibą w Unii lub w państwie trzecim w przypadkach innych niż przewidziane w niniejszym artykule.

24. Państwa członkowskie przekazują dane dotyczące osób objętych zakresem niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1358 (

2

).

25. Na żadnym etapie procedury państwa członkowskie nie dyskryminują osób ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub przekonania, opinie polityczne lub inne, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.

Artykuł 10

Współpraca operacyjna

1. W celu ułatwienia realizacji unijnego planu państwa członkowskie ustanawiają krajowe punkty kontaktowe i mogą podjąć decyzję o wyznaczeniu urzędników łącznikowych w państwach trzecich.

2. Agencja ds. Azylu może udzielać wsparcia państwom członkowskim na ich wniosek zgodnie z art. 9 ust. 1 niniejszego rozporządzenia lub gdy zostało to przewidziane w unijnym planie – zgodnie z art. 8 ust. 4 lit. b) niniejszego rozporządzenia. Wsparcie to może obejmować koordynację współpracy technicznej pomiędzy państwami członkowskimi, pomoc państwom członkowskim w realizacji unijnego planu, szkolenie personelu prowadzącego procedury przyjmowania, udzielanie informacji obywatelom państw trzecich lub bezpaństwowcom, o czym mowa w art. 9 ust. 4, 5 i 25 niniejszego rozporządzenia, ułatwianie wspólnego korzystania z infrastruktury oraz wspomaganie państw członkowskich w prowadzeniu współpracy z państwami trzecimi na potrzeby procedur przyjmowania zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2021/2303.

Agencja ds. Azylu może również koordynować wymianę dobrych praktyk między państwami członkowskimi do celów wykonania niniejszego rozporządzenia i do celów integracji osób przesiedlonych ze społeczeństwem ich przyjmującym.

3. Na potrzeby realizacji unijnego planu, a w szczególności powiadamiania danych obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców o decyzji podjętej przez państwa członkowskie zgodnie z art. 9 ust. 15 i 17 i przeprowadzenia przedwyjazdowych programów orientacyjnych oraz badań lekarskich mających potwierdzić zdolność do odbycia podróży, dopełnienia formalności związanych z podróżą i innych kwestii praktycznych, państwa członkowskie mogą korzystać z pomocy odpowiednich partnerów na wniosek państwa członkowskiego lub zgodnie z ustaleniami w zakresie lokalnej koordynacji i praktycznej współpracy do celów unijnego planu poczynionymi zgodnie z art. 8 ust. 4 lit. b).

Artykuł 11

Komitet Wysokiego Szczebla ds. Przesiedleń i Przyjmowania ze Względów Humanitarnych

1. Ustanawia się Komitet Wysokiego Szczebla ds. Przesiedleń i Przyjmowania ze Względów Humanitarnych (zwany dalej „komitetem wysokiego szczebla”). W jego skład wchodzą przedstawiciele Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji i państw członkowskich.

Do udziału w posiedzeniach komitetu wysokiego szczebla zapraszani są Agencja ds. Azylu, UNHCR i Międzynarodowa Organizacja ds. Migracji.

Do udziału w posiedzeniach komitetu wysokiego szczebla mogą być zapraszane, zgodnie z obszarami ich wiedzy eksperckiej, inne odpowiednie organizacje, w tym organizacje społeczeństwa obywatelskiego.

Przedstawiciele Islandii, Liechtensteinu, Norwegii i Szwajcarii są zapraszani do udziału w posiedzeniach komitetu wysokiego szczebla, w przypadku gdy wyrazili oni chęć włączenia się w realizację unijnego planu.

2. Obradom komitetu wysokiego szczebla przewodniczy Komisja. Komitet zbiera się co najmniej raz w roku i ilekroć zachodzi taka potrzeba, na zaproszenie Komisji lub na wniosek jednego z państw członkowskich lub Parlamentu Europejskiego.

3. Komitet wysokiego szczebla doradza Komisji w kwestiach związanych z realizacją unijnych ram, w tym w kwestii zalecanej liczby osób, które mają zostać przyjęte, oraz regionów lub państw trzecich, z których takie przyjmowanie ma być przeprowadzane, z uwzględnieniem dokumentu UNHCR pt. „Prognoza globalnych potrzeb w zakresie przesiedleń”. Komitet może przedstawiać zalecenia.

Komisja publikuje protokoły z posiedzeń komitetu wysokiego szczebla, chyba że takie publikowanie naruszyłoby ochronę interesu publicznego lub prywatnego, jak przewiduje art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (

3

).

4. Komisja konsultuje się z komitetem wysokiego szczebla i uwzględnia wyniki posiedzeń komitetu wysokiego szczebla w odniesieniu do kwestii związanych z realizacją unijnych ram.

5. Na podstawie wyników posiedzeń komitetu wysokiego szczebla odbywających się zgodnie z niniejszym artykułem Komisja zwraca się do państw członkowskich, by podały na zasadzie dobrowolności szczegółowe informacje na temat swojego udziału i wkładu w odniesieniu do łącznej liczby osób, które mają zostać przyjęte, w tym rodzaju przyjęcia i regionów lub państw trzecich, z których ma nastąpić przyjęcie zgodnie z art. 4 i art. 8.

6. Komisja z własnej inicjatywy lub na zalecenie jednego lub większej liczby państw członkowskich lub Parlamentu Europejskiego zwołuje posiedzenie komitetu wysokiego szczebla, aby omówić kwestię ewentualnego przyjęcia osób na podstawie art. 8 ust. 6 w celu zareagowania na nowe okoliczności, takie jak nieprzewidziany kryzys humanitarny w regionach lub państwach trzecich nieujętych w unijnym planie.

7. W razie potrzeby komitet wysokiego szczebla może ustanowić swój regulamin wewnętrzny.

Artykuł 12

Włączenie Islandii, Liechtensteinu, Norwegii i Szwajcarii

Islandia, Liechtenstein, Norwegia i Szwajcaria są zapraszane do włączenia się w realizację unijnego planu. W ramach takiego włączenia należycie uwzględnia się niniejsze rozporządzenie, w szczególności w odniesieniu do procedury ustanowionej w art. 9 oraz praw i obowiązków osób przyjmowanych.

Artykuł 13

Wsparcie finansowe

Wsparcie finansowe dla państw członkowskich na potrzeby przesiedleń i przyjmowania ze względów humanitarnych jest wdrażane zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2021/1147.

Artykuł 14

Zmiany do rozporządzenia (UE) 2021/1147

W rozporządzeniu (UE) 2021/1147 wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a) pkt 5 otrzymuje brzmienie:

„5)

»przyjmowanie ze względów humanitarnych« oznacza przyjmowanie ze względów humanitarnych zdefiniowane w art. 2 pkt 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1350 (

*1

);

b) pkt 8 otrzymuje brzmienie:

„8)

»przesiedlenie oznacza« oznacza przesiedlenie zdefiniowane w art. 2 pkt 1 rozporządzenia (UE) 2024/1350;”;

2) w art. 19 ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„1.

Oprócz przydziału na mocy z art. 13 ust. 1 lit. a) niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie otrzymują kwotę w wysokości 10 000 EUR za każdą osobę przyjętą w drodze przesiedlenia na mocy unijnych ram przesiedleń i przyjmowania ze względów humanitarnych ustanowionych rozporządzeniem (UE) 2024/1350.

2. Oprócz przydziału na mocy z art. 13 ust. 1 lit. a) niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie otrzymują kwotę w wysokości 6 000 EUR za każdą osobę przyjętą w drodze przyjmowania ze względów humanitarnych na mocy unijnych ram przesiedleń i przyjmowania ze względów humanitarnych ustanowionych zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2024/1350 lub przyjętą na mocy krajowego programu przesiedleń.

3. Kwota, o której mowa w ust. 2, zostaje zwiększona do 8 000 EUR za każdą osobę przyjętą w drodze przyjmowania ze względów humanitarnych lub za każdą osobę przyjętą w na mocy krajowego programu przesiedleń, które to osoby należą do co najmniej jednej z następujących grup wymagających szczególnego traktowania:

a) kobiety i dzieci narażone na ryzyko;

b) małoletni bez opieki;

c) osoby, których potrzeby w zakresie opieki medycznej można zaspokoić wyłącznie poprzez przyjęcie ze względów humanitarnych;

d) osoby potrzebujące przyjęcia ze względów humanitarnych w celu ochrony prawnej lub fizycznej – w tym osoby będące ofiarami przemocy lub tortur.”.

Artykuł 15

Ocena i przegląd

1. Do dnia 12 czerwca 2028 r. Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat stosowania niniejszego rozporządzenia, w tym art. 9 ust. 2 lit. b), i wkładów wniesionych przez państwa członkowskie w realizację unijnych planu zgodnie z art. 8, oraz starań podejmowanych przez wszystkie państwa członkowskie na rzecz wzmocnienia ich wysiłków w zakresie przesiedleń i przyjmowania ze względów humanitarnych z myślą o znacznym przyczynieniu się do zaspokojenia globalnych potrzeb w zakresie przesiedleń. W stosownych przypadkach sprawozdaniu towarzyszą wnioski służące osiąganiu tego celu.

2. Państwa członkowskie przekazują Komisji i Agencji ds. Azylu informacje niezbędne do sporządzenia sprawozdania Komisji do celów ust. 1.

3. W terminie dwóch lat od przedstawienia przez Komisję sprawozdania na podstawie ust. 1 Parlament Europejski i Rada na podstawie wniosku Komisji dokonują przeglądu niniejszego rozporządzenia z uwzględnieniem treści sprawozdania.

Artykuł 16

Wejście w życie

1. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

2. Art. 9 ust. 24 stosuje się od dnia 12 czerwca 2026 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.

(

) Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowym (Dz.U. L 16 z 23.1.2004, s. 44).

(

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1358 z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ustanowienia systemu Eurodac do porównywania danych biometrycznych w celu skutecznego stosowania rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1351 i (UE) 2024/1350 oraz dyrektywy Rady 2001/55/WE i w celu identyfikacji nielegalnie przebywających obywateli państwa trzeciego lub bezpaństwowców oraz w sprawie wniosków o porównanie z danymi Eurodac składanych przez organy ścigania państw członkowskich i Europol na potrzeby ochrony porządku publicznego, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1240 i (UE) 2019/818 oraz uchylające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013 (Dz.U. L, 2024/1358, 22.5.2024, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2024/1358/oj).

(

) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43).

(

*1

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1350 z dnia 14 maja 2024 r. ustanawiające unijne ramy przesiedleń i przyjmowania ze względów humanitarnych oraz zmieniające rozporządzenie (UE) 2021/1147 (Dz.U. L, 2024/1350, 22.5.2024, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2024/1350/oj).”;