Artykuł 33

1. W przypadku gdy na podstawie dowodów lub poszlak opisanych w wykazach, o których mowa w art. 40 ust. 4 niniejszego rozporządzenia, w tym danych, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2024/1358, ustalone zostanie, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową przekroczyła granicę lądową, morską lub powietrzną państwa członkowskiego w sposób niedozwolony, przybywając z państwa trzeciego, za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej odpowiedzialne jest pierwsze państwo członkowskie, do którego osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową wjechała. Odpowiedzialność ta wygasa, jeżeli wniosek zarejestrowano po upływie ponad 20 miesięcy od dnia, w którym nastąpiło takie przekroczenie granicy.

2. Niezależnie od ust. 1 niniejszego artykułu, w przypadku gdy na podstawie dowodów lub poszlak opisanych w wykazach, o których mowa w art. 40 ust. 4 niniejszego rozporządzenia, w tym danych, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2024/1358, ustalone zostanie, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową została sprowadzona na ląd na terytorium danego państwa członkowskiego w następstwie operacji poszukiwawczo-ratowniczej, za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej odpowiedzialne jest to państwo członkowskie. Odpowiedzialność ta wygasa, jeżeli wniosek zarejestrowano po upływie ponad 12 miesięcy od dnia, w którym nastąpiło takie sprowadzenie na ląd.

3. Ust. 1 i 2 niniejszego artykułu nie mają zastosowania, jeżeli na podstawie dowodów lub poszlak opisanych w wykazach, o których mowa w art. 40 ust. 4 niniejszego rozporządzenia, w tym danych, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2024/1358, można ustalić, że osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową została relokowana do innego państwa członkowskiego na podstawie art. 67 niniejszego rozporządzenia po przekroczeniu przez nią granicy. W takim przypadku to inne państwo członkowskie jest odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.