Załącznik II

Część 1

Opisy kategorii instrumentów

1. Poniższa tabela przedstawia szczegółowy typowy opis kategorii instrumentów, które krajowe banki centralne (KBC) przekładają na kategorie stosowane na szczeblu krajowym zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Tabela nie jest listą poszczególnych instrumentów finansowych, a opisy w niej zawarte nie są wyczerpujące. Definicje odnoszą się do europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych w Unii Europejskiej (zwanego dalej „ESA 2010”) wprowadzonego rozporządzeniem (UE) nr 549/2013.

2. Termin pierwotny, tj. termin określony w chwili emisji, oznacza ustalony okres życia instrumentu finansowego, przed upływem którego nie może on być wykupiony (np. dłużne papiery wartościowe) lub może być wykupiony jedynie z zastrzeżeniem poniesienia określonej kary (np. niektóre rodzaje depozytów). Wszystkie wymagane podziały według terminów zapadalności odnoszą się do pierwotnego terminu zapadalności instrumentu finansowego.

3. Należności finansowe można rozróżniać na podstawie tego, czy są one zbywalne, czy też nie. Należność jest zbywalna, gdy jej własność może być bezzwłocznie przeniesiona z jednej jednostki na inną poprzez dostawę lub indos lub kompensatę (jak w przypadku finansowych instrumentów pochodnych). Podczas gdy każdy instrument finansowy może być potencjalnie przedmiotem obrotu, to instrumenty zbywalne przeznaczone są do obrotu na zorganizowanych giełdach albo rynkach pozagiełdowych, chociaż istnienie rzeczywistego obrotu nie jest warunkiem zbywalności.

TABELA A

Opisy kategorii instrumentów aktywów i zobowiązań FI

KATEGORIE AKTYWÓW

Kategoria

Opis najważniejszych cech

1. Depozyty oraz kredyty i pożyczki

Na potrzeby sprawozdawczości ta kategoria obejmuje środki przyznane kredytobiorcom przez FI oraz kredyty i pożyczki otrzymane przez FI, potwierdzone dokumentami niezbywalnymi lub niepotwierdzone w formie dokumentów.

Ta kategoria obejmuje:

— depozyty takie jak depozyty bieżące, depozyty terminowe i depozyty z terminem wypowiedzenia, złożone przez FI;

— niezbywalne papiery wartościowe:

— dłużne papiery wartościowe które nie są zbywalne i nie mogą być przedmiotem obrotu na rynkach wtórnych;

— kredyty i pożyczki w obrocie;

— kredyty i pożyczki, które de facto stały się zbywalne, wykazuje się w pozycji „depozyty oraz kredyty i pożyczki”, pod warunkiem że nie istnieje żadne potwierdzenie, iż są one przedmiotem obrotu na rynkach wtórnych. W przeciwnym przypadku kredyty i pożyczki w obrocie wykazuje się w kategorii „dłużne papiery wartościowe”;

— zadłużenie podporządkowane w formie depozytów lub kredytów i pożyczek: instrumenty zadłużenia podporządkowanego stanowią drugorzędną należność od emitenta, która może być zrealizowana dopiero po zaspokojeniu wszystkich roszczeń wyższej rangi, co nadaje im pewne właściwości udziałów kapitałowych. Na potrzeby statystyki zadłużenie podporządkowane wykazuje się, zgodnie z właściwościami danego instrumentu, jako „kredyty i pożyczki” lub jako „dłużne papiery wartościowe”. Jeżeli na potrzeby statystyki zadłużenie podporządkowane FI ogółem wyrażone jest jedną kwotą, należy ją wykazać w pozycji „dłużne papiery wartościowe”, ponieważ zadłużenie podporządkowane przyjmuje głównie formę dłużnych papierów wartościowych, rzadziej kredytów i pożyczek;

— należności z tytułu operacji z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu pod zastaw gotówki:

— zapis przeciwstawny do gotówki wypłaconej w zamian za papiery wartościowe nabyte przez FI po określonej cenie z wyraźnym przyrzeczeniem odsprzedaży tych samych lub podobnych papierów wartościowych po ustalonej cenie w ustalonym przyszłym terminie;

— należności z tytułu pożyczek papierów wartościowych pod zastaw gotówki:

— zapis przeciwstawny do gotówki wypłaconej za papiery wartościowe pożyczone przez FI;

— kredyty lewarowane to kredyty konsorcjalne udzielane przedsiębiorstwom o niskiej jakości kredytowej (poniżej kategorii inwestycyjnej).

Na potrzeby niniejszego rozporządzenia pozycja ta obejmuje również znajdujące się w obiegu zasoby znaków pieniężnych wyrażonych w euro i walutach obcych, powszechnie używane do dokonywania płatności.

2. Dłużne papiery wartościowe

Dłużne papiery wartościowe, które są zbywalnymi instrumentami finansowymi służącymi jako dowód zaciągnięcia długu, są zwykle przedmiotem obrotu na rynkach wtórnych lub mogą być rozliczane na rynku i nie nadają posiadaczowi żadnych praw własności w stosunku do instytucji emitującej.

Ta kategoria obejmuje:

— papiery wartościowe dające ich posiadaczowi bezwarunkowe prawo do stałego lub umownie ustalonego dochodu w postaci płatności kuponowych lub określonej stałej kwoty w określonym terminie lub terminach albo począwszy od daty wskazanej w momencie emisji;

— kredyty i pożyczki, które stały się zbywalne na zorganizowanym rynku, tj. kredyty i pożyczki w obrocie, pod warunkiem że istnieje potwierdzenie, iż są one przedmiotem obrotu na rynkach wtórnych, w tym istnienie twórców rynku (market makers) oraz częstych notowań aktywa finansowego, np. w formie widełek cen kupna i sprzedaży (bid-offer spreads). W przeciwnym razie należy je klasyfikować jako „depozyty oraz kredyty i pożyczki”;

— zadłużenie podporządkowane w formie dłużnych papierów wartościowych.

Papiery wartościowe pożyczane w ramach operacji pożyczania papierów wartościowych lub sprzedane w ramach operacji z przyrzeczeniem odkupu pozostają w bilansie pierwotnego właściciela – i nie są przenoszone do bilansu tymczasowego nabywcy – w sytuacji, gdy transakcja odwrotna została wyraźnie przyrzeczona, a nie jest jedynie możliwą do zrealizowania opcją. Jeżeli tymczasowy nabywca sprzedaje otrzymane papiery wartościowe, transakcja sprzedaży musi zostać ujęta w bilansie tymczasowego nabywcy ze znakiem ujemnym w portfelu papierów wartościowych.

3. Fundusz akcyjny

Aktywa finansowe reprezentujące prawa własności w przedsiębiorstwach i jednostkach typu przedsiębiorstwo. Tego rodzaju aktywa finansowe zazwyczaj uprawniają posiadaczy do udziału w zyskach przedsiębiorstw lub jednostek typu przedsiębiorstwo oraz do udziału w aktywach netto w razie ich likwidacji.

Kategoria ta obejmuje notowane i nienotowane akcje i pozostałe udziały kapitałowe.

Udziały kapitałowe pożyczone w ramach operacji pożyczania papierów wartościowych lub sprzedane w ramach operacji z przyrzeczeniem odkupu są traktowane zgodnie z opisem „dłużne papiery wartościowe” w kategorii 2.

3a. Udziały kapitałowe, w tym: akcje notowane

Akcje notowane to kapitałowe papiery wartościowe notowane na giełdzie. Taką giełdą może być uznana giełda papierów wartościowych lub każda inna forma rynku wtórnego. Akcje notowane nazywa się również akcjami kwotowanymi. Istnienie notowanych cen akcji notowanych na rynku papierów wartościowych oznacza, że bieżące ceny rynkowe są zwykle łatwo dostępne.

3b. Udziały kapitałowe, w tym: akcje nienotowane

Akcje nienotowane to kapitałowe papiery wartościowe nienotowane na giełdach.

3c. Udziały kapitałowe, w tym: pozostałe udziały kapitałowe

Pozostałe udziały kapitałowe obejmują wszystkie formy udziałów kapitałowych niezaliczone do podkategorii akcje notowane i akcje nienotowane.

4. Udziały/jednostki uczestnictwa FI

Ta kategoria obejmuje udziały/jednostki uczestnictwa emitowane przez FRP i FI niebędące FRP (tj. FI inne niż FRP) uwzględnione w wykazach FI i MIF sporządzanych dla celów statystycznych.

FRP zostały zdefiniowane w art. 2 pkt 5) rozporządzenia (UE) 2021/379 (EBC/2021/2).

Definicja FI niebędących FRP znajduje się w art. 2 niniejszego rozporządzenia.

(2 + 3+4) w tym papiery wartościowe (dłużne papiery wartościowe, udziały kapitałowe i udziały/jednostki uczestnictwa FI) pożyczone lub sprzedane w ramach operacji z przyrzeczeniem odkupu

Ta kategoria obejmuje papiery wartościowe, w odniesieniu do których dane są przekazywane dla kategorii 2 (dłużne papiery wartościowe), 3 (udziały kapitałowe) i 4 (udziały/jednostki uczestnictwa FI) pożyczone w ramach operacji pożyczania papierów wartościowych lub sprzedane w ramach operacji z przyrzeczeniem odkupu (lub w ramach podobnych operacji np. transakcji w formie umowy sell/buy-back).

5. Finansowe instrumenty pochodne

Finansowe instrumenty pochodne to instrumenty finansowe powiązane z konkretnym instrumentem finansowym, wskaźnikiem lub towarem, poprzez które można samoistnie obracać ściśle określonym ryzykiem finansowym na rynkach finansowych.

Ta kategoria obejmuje:

— opcje;

— warranty;

— kontrakty futures;

— kontrakty terminowe;

— swapy;

— kredytowe instrumenty pochodne.

Finansowe instrumenty pochodne wykazuje się w bilansie według wartości rynkowej w ujęciu brutto. Poszczególne kontrakty o dodatniej wartości rynkowej powinny być ujmowane w bilansie po stronie aktywnej, a kontrakty o ujemnej wartości rynkowej po stronie pasywnej.

Przyszłe zobowiązania brutto z tytułu kontraktów na instrumenty pochodne nie powinny być wykazywane w bilansie.

W zależności od metody wyceny instrumenty pochodne mogą być wykazywane w ujęciu netto. Jeżeli dostępne są tylko pozycje netto lub pozycje są wykazywane według wartości innej niż rynkowa, wówczas należy wykazywać pozycje dostępne.

Ta kategoria nie obejmuje instrumentów pochodnych, które – zgodnie ze standardami krajowymi – nie są wykazywane w bilansie.

Jeżeli kontrahent jest znany, przydział geograficzny opiera się na statusie rezydenta kontrahenta. Jeżeli kontrahent nie jest znany, na przykład w transakcjach przeprowadzanych na rynku zorganizowanym, przydział geograficzny opiera się na statusie rezydenta tego rynku.

6. Aktywa niefinansowe

Aktywa rzeczowe oraz wartości niematerialne i prawne inne niż aktywa finansowe.

Kategoria ta obejmuje budynki mieszkalne, inne budynki i struktury, maszyny i sprzęt, kosztowności oraz produkty własności intelektualnej, takie jak oprogramowanie komputerowe i bazy danych oraz aktywa wirtualne i kryptoaktywa bez odpowiednika w postaci zobowiązania.

Kategoria ta może obejmować następujące pozycje, również wykazywane jako odrębne kategorie „w tym”:

— Nieruchomości mieszkalne:

— Nieruchomość mieszkalna jest miejscem zamieszkania zajmowanym przez właściciela lub najemcę lokalu mieszkalnego;

— Nieruchomości komercyjne:

— Nieruchomość komercyjna to nieruchomość, w której towary lub usługi są dostarczane klientom (np. hotele, restauracje, handel detaliczny);

— Nieruchomości przemysłowe:

— Nieruchomości przemysłowe to nieruchomości wykorzystywana do celów przemysłowych, np. jako fabryki, centra logistyczne i przestrzenie magazynowe;

— Pozostałe nieruchomości:

— Nieruchomości inne niż nieruchomości mieszkalne, komercyjne i przemysłowe. Kategoria ta obejmuje nieruchomości biurowe.

7. Pozostałe aktywa

Jest to pozycja rezydualna po stronie aktywnej bilansu, definiowana jako „aktywa nieuwzględnione w innych pozycjach”. W ramach tej kategorii KBC mogą także wymagać przekazywania danych w podziale na następujące dalsze kategorie:

— odsetki należne od depozytów oraz kredytów i pożyczek;

— odsetki od dłużnych papierów wartościowych;

— naliczony czynsz do otrzymania;

— należności niezwiązane z podstawową działalnością FI.

KATEGORIE ZOBOWIĄZAŃ

Kategoria

Opis najważniejszych cech

8. Kredyty i pożyczki oraz depozyty otrzymane

Kwoty należne wierzycielom od FI, inne niż kwoty wynikające z emisji zbywalnych papierów wartościowych.

Kategoria ta obejmuje:

— kredyty i pożyczki udzielone FI potwierdzone niezbywalnymi dokumentami lub niepotwierdzone dokumentami;

— transakcje z przyrzeczeniem odkupu (repo) i operacje do nich podobne z zabezpieczeniem gotówkowym: zapis przeciwstawny do gotówki otrzymanej w zamian za papiery wartościowe sprzedane przez FI po określonej cenie z jednoczesnym wyraźnym przyrzeczeniem odkupu tych samych (lub podobnych) papierów wartościowych po ustalonej cenie w ustalonym przyszłym terminie. Kwoty otrzymane przez FI w zamian za papiery wartościowe przeniesione na osobę trzecią („tymczasowy nabywca”) wykazywane są w tej pozycji, jeżeli transakcja odwrotna została wyraźnie przyrzeczona, a nie jest tylko możliwą do zrealizowania opcją. Oznacza to, że FI ponoszą ryzyko i zachowują korzyści wynikające z posiadania papierów wartościowych stanowiących podstawę tej operacji;

— zabezpieczenie gotówkowe otrzymane w zamian za pożyczone papiery wartościowe: kwoty otrzymane w zamian za papiery wartościowe tymczasowo przeniesione na stronę trzecią w formie pożyczki papierów wartościowych pod zastaw gotówki;

— zabezpieczenie gotówkowe otrzymane w operacjach tymczasowego przeniesienia złota za zabezpieczeniem.

Kategoria ta może obejmować kredyty odnawialne i w rachunku bieżącym, również wykazywane jako odrębne kategorie „w tym”.

Kredyty odnawialne oznaczają kredyty posiadające następujące właściwości: (i) kredytobiorca może bez uprzedniego powiadamiania kredytodawcy wykorzystać lub wypłacić środki do wysokości uprzednio ustalonego limitu; (ii) wysokość dostępnego kredytu może się zwiększać lub zmniejszać w miarę zaciągania i spłacania kredytu; (iii) kredyt może być wykorzystany wielokrotnie.

Kredyty odnawialne obejmują kwoty otrzymane z linii kredytowej i dotychczas niespłacone (kwoty należne). Linia kredytowa jest umową miedzy kredytodawcą a kredytobiorcą pozwalającą kredytobiorcy na zadłużanie się w trakcie ustalonego okresu do określonej wysokości i spłatę zadłużenia przed upływem ustalonego terminu. Środki dostępne z linii kredytowej, które nie zostały wypłacone lub zostały już spłacone, nie są wykazywane w żadnej z kategorii pozycji bilansowych.

Kredyty w rachunku bieżącym to salda debetowe w rachunku bieżącym. Wykazywana jest cała kwota należna, bez względu na to, czy mieści się ona w limicie wartości lub maksymalnego okresu kredytowania ustalonych z wyprzedzeniem przez kredytodawcę i kredytobiorcę, czy też wykracza poza ten limit.

9. Udziały/jednostki uczestnictwa FI

Udziały/jednostki uczestnictwa, w tym w formie udziałów kapitałowych, emitowane przez FI ujęte w wykazie FI dla celów statystycznych. Kategoria ta obejmuje całkowitą wartość zobowiązań wobec udziałowców FI. Pozycja ta obejmuje również środki pochodzące z dochodu niepodzielonego lub środki zarezerwowane przez FI na możliwe przyszłe płatności i zobowiązania.

10. Finansowe instrumenty pochodne

Zob. kategoria 5.

11. Pozostałe pasywa

Jest to kategoria rezydualna po pasywnej stronie bilansu, opisująca „pasywa nieuwzględnione w innych pozycjach”.

W ramach tej kategorii KBC mogą także wymagać przekazywania danych w podziale na następujące dalsze kategorie:

— wyemitowane dłużne papiery wartościowe;

— Papiery wartościowe niebędące udziałami kapitałowymi, wyemitowane przez FI, zwykle zbywalne i będące przedmiotem obrotu na rynkach wtórnych lub rozliczane na rynku, które nie dają posiadaczowi praw własności w stosunku do instytucji emitującej;

— odsetki należne od depozytów oraz kredytów i pożyczek;

— kwoty do zapłacenia niezwiązane z podstawową działalnością FI, np. kwoty należne dostawcom, podatki, wynagrodzenia, składki na ubezpieczenie społeczne itp.;

— rezerwy na zobowiązania wobec stron trzecich, np. emerytury, dywidendy itp.;

— pozycje netto z tytułu pożyczania papierów wartościowych bez zabezpieczenia gotówkowego;

— kwoty netto do zapłacenia z tytułu przyszłych rozliczeń transakcji na papierach wartościowych.

Część 2

Opis atrybutów informacji przekazywanych na zasadzie „papier po papierze”

TABELA B

Opis atrybutów informacji przekazywanych na zasadzie „papier po papierze”

Pole

Opis głównych atrybutów

Kod identyfikacyjny papieru wartościowego

Kod pozwalający na jednoznaczną identyfikację papieru wartościowego. Może to być kod ISIN lub inny kod identyfikacyjny podany w instrukcji KBC.

„Kod ISIN” oznacza międzynarodowy numer identyfikacyjny przyznawany papierom wartościowym, składający się z 12 znaków alfanumerycznych, pozwalający na jednoznaczną identyfikację emisji papierów wartościowych (zgodnie z definicją zawartą w normie ISO 6166).

Liczba jednostek lub zagregowana wartość nominalna

Liczba jednostek papieru wartościowego lub zagregowana wartość nominalna, jeżeli obrót tym papierem jest prowadzony w ujęciu kwotowym, a nie w jednostkach.

Cena

Rynkowa cena jednostkowa papieru wartościowego lub procent zagregowanej wartości nominalnej, jeżeli obrót jest prowadzony w ujęciu kwotowym, a nie w jednostkach. KBC mogą również wymagać wykazywania w tej pozycji wartości naliczonych odsetek.

Wartość ogółem

Całkowita wartość rynkowa papieru wartościowego. Jeżeli papier wartościowy jest przedmiotem obrotu w jednostkach, wartość ta jest równa iloczynowi liczby papierów wartościowych i ceny jednostkowej. Jeżeli dany papier wartościowy jest przedmiotem obrotu w kwotach, a nie w jednostkach, wówczas wartość ta jest równa iloczynowi zagregowanej wartości nominalnej i ceny wyrażonej w procentach.

KBC mogą również wymagać wykazywania w tej pozycji wartości naliczonych odsetek.

Transakcje finansowe

Suma transakcji kupna pomniejszona o transakcje sprzedaży (papiery wartościowe po stronie aktywów) lub emisji pomniejszona o transakcje wykupu (papiery wartościowe po stronie zobowiązań) papieru wartościowego ujmowana według wartości transakcyjnej.

Papiery wartościowe zakupione (aktywa) lub wyemitowane (pasywa)

Suma transakcji kupna (papiery wartościowe po stronie aktywów) lub emisji (papiery wartościowe po stronie pasywów) papieru wartościowego ujmowana według wartości transakcyjnej.

Papiery wartościowe sprzedane (aktywa) lub wykupione (pasywa)

Suma transakcji sprzedaży (papiery wartościowe po stronie aktywów) lub transakcji wykupu (papiery wartościowe po stronie pasywów) papieru wartościowego ujmowana według wartości transakcyjnej.

Waluta, w jakiej zarejestrowano papier wartościowy

Kod ISO lub ekwiwalentny kod waluty użytej do wyrażenia ceny lub wartości papieru wartościowego.

Instrument

Jak zdefiniowano w tabeli A, kategorie 2, 3 i 4.

Kod identyfikacyjny emitenta

Standardowy kod, uzgodniony z właściwym KBC, identyfikujący w jednoznaczny sposób emitenta oraz informacja dotycząca typu użytego kodu identyfikacyjnego, np. identyfikator UE albo identyfikator krajowy.

Nazwa emitenta

Pełna nazwa prawna emitenta.

Kraj emitenta

Kod ISO lub jego odpowiednik kraju, w którym rezydentem jest emitent.

Data emisji

Data dostarczenia papierów wartościowych agentowi emisji przez emitenta w zamian za zapłatę. Jest to data pierwszego udostępnienia papierów wartościowych inwestorom.

Termin zapadalności

Dzień faktycznego wykupu instrument dłużnego.

Naliczone odsetki

Odsetki naliczone od ostatniej płatności kuponowej lub od dnia rozpoczęcia naliczania odsetek.

Część 3

Opisy sektorów

Standardy klasyfikacji sektorowej w państwach członkowskich określa ESA 2010. Poniższa tabela zawiera szczegółowy standard opisowy sektorów, który KBC przenoszą na kategorie krajowe zgodnie w niniejszym rozporządzeniem. Partnerów zlokalizowanych w strefie euro identyfikuje się według sektora zgodnie z wykazami prowadzonymi przez Europejski Bank Centralny (EBC) dla celów statystycznych oraz wskazówkami EBC dotyczącymi statystycznej klasyfikacji partnerów transakcji zawartych w instrukcji pt. „Monetary financial institutions and markets statistics sector manual: Guidance for the statistical classification of customers”.

TABELA C

Opisy sektorów

Sektor

Opisy

1. MIF

MIF w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia (UE) 2021/379 (EBC/2021/2).

2. Sektor instytucji rządowych i samorządowych

Sektor instytucji rządowych i samorządowych (S.13) składa się z jednostek instytucjonalnych będących producentami nierynkowymi, których produkcja globalna przeznaczona jest na spożycie indywidualne i ogólnospołeczne, i które są finansowane z obowiązkowych płatności dokonywanych przez jednostki należące do pozostałych sektorów, a także z jednostek instytucjonalnych, których podstawową działalnością jest redystrybucja dochodu i bogactwa narodowego.(ESA 2010, pkt 2.111 do 2.113).

Instytucje rządowe na szczeblu centralnym

Podsektor ten (S.1311) obejmuje wszystkie ministerstwa i inne instytucje centralne, których kompetencje obejmują zwykle całe terytorium ekonomiczne, z wyjątkiem zarządzania funduszami zabezpieczenia społecznego (ESA 2010, pkt 2.114). Do celów niniejszego rozporządzenia sektor instytucji rządowych na szczeblu centralnym obejmuje również instytucje i organy Unii, które są sklasyfikowane w sektorze instytucji rządowych i samorządowych (S.13).

Instytucje rządowe i samorządowe na szczeblu regionalnym

Podsektor ten (S.1312) obejmuje te rodzaje administracji publicznej, które są odrębnymi jednostkami instytucjonalnymi, spełniającymi pewne funkcje instytucji rządowych i samorządowych, z wyjątkiem zarządzania funduszami zabezpieczenia społecznego, na poziomie poniżej szczebla centralnego, a powyżej jednostek instytucjonalnych istniejących na szczeblu lokalnym (ESA 2010, pkt 2.115).

Instytucje samorządowe na szczeblu lokalnym

Podsektor ten (S.1313) obejmuje te rodzaje administracji publicznej, których kompetencje rozciągają się tylko na lokalne części terytorium ekonomicznego, z wyjątkiem lokalnych oddziałów funduszy zabezpieczenia społecznego (ESA 2010, pkt 2.116).

Fundusze zabezpieczenia społecznego

Podsektor funduszy zabezpieczenia społecznego (S.1314) obejmuje centralne, regionalne i lokalne jednostki instytucjonalne, których podstawową działalnością jest zabezpieczenie świadczeń społecznych i które spełniają oba z wymienionych poniżej kryteriów: a) z mocy prawa lub na podstawie odpowiednich regulacji określone grupy ludności są zobowiązane do uczestnictwa w systemie lub do opłaty składek; oraz b) sektor instytucji rządowych i samorządowych jest odpowiedzialny za zarządzanie instytucją w odniesieniu do rozliczania lub zatwierdzania składek i świadczeń, niezależnie od jego roli jako ciała nadzorującego lub pracodawcy. Pomiędzy kwotą wpłaconych składek a ryzykiem, na jakie jest narażony indywidualny uczestnik funduszu, nie występuje zwykle bezpośredni związek (ESA 2010, pkt 2.117).

3. FI niebędące FRP

FI w rozumieniu art. 2 pkt 1 niniejszego rozporządzenia.

4. Pozostałe instytucje pośrednictwa finansowego, z wyjątkiem instytucji ubezpieczeniowych i funduszy emerytalno-rentowych

Podsektor pozostałych instytucji pośrednictwa finansowego, z wyjątkiem instytucji ubezpieczeniowych i funduszy emerytalno-rentowych (S.125) obejmuje wszystkie finansowe instytucje i jednostki typu przedsiębiorstwo, których podstawową działalnością jest pośrednictwo finansowe realizowane poprzez zaciąganie zobowiązań w formach innych niż gotówka, depozyty (lub bliskie substytuty depozytów), udziały/jednostki uczestnictwa funduszy inwestycyjnych, bądź związanych z ubezpieczeniami, emeryturami i rentami oraz standaryzowanymi programami gwarancyjnymi od jednostek instytucjonalnych. Podsektor ten obejmuje podmioty sekurytyzacyjne w rozumieniu rozporządzenia Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1075/2013 (EBC/2013/40) (1) (ESA 2010, pkt 2.86–2.94).

5. Pomocnicze instytucje finansowe

Podsektor pomocniczych instytucji finansowych (S.126) obejmuje wszystkie finansowe instytucje i jednostki typu przedsiębiorstwo, których podstawowa działalność jest ściśle związana z pośrednictwem finansowym, ale same nie są instytucjami pośrednictwa finansowego. Do tego podsektora zalicza się także centrale, których jednostki zależne to w całości lub większości przedsiębiorstwa niefinansowe (ESA 2010, pkt 2.95–2.97).

6. Instytucje finansowe typu captive i udzielające pożyczek

Podsektor instytucji finansowych typu captive i udzielających pożyczek (S.127) składa się ze wszystkich finansowych instytucji i jednostek typu przedsiębiorstwo, których działalność nie polega ani na pośrednictwie finansowym, ani na pomocniczych usługach finansowych, a większość ich aktywów albo ich zobowiązań nie jest przedmiotem transakcji na otwartych rynkach. Do tego podsektora zalicza się spółki holdingowe, które mają pakiety kontrolne grupy jednostek zależnych, a ich główną działalnością jest posiadanie tej grupy bez świadczenia innych usług na rzecz przedsiębiorstw, w których posiadają udziały kapitałowe; tzn. jednostki te nie administrują innymi jednostkami ani nimi nie zarządzają (ESA 2010, pkt 2.98–2.99).

7. Instytucje ubezpieczeniowe

Podsektor instytucji ubezpieczeniowych (S.128) obejmuje wszystkie finansowe instytucje i jednostki typu przedsiębiorstwo, których podstawową działalnością jest pośrednictwo finansowe jako konsekwencja gromadzenia funduszy dla ochrony przed ryzykiem przede wszystkim w formie ubezpieczenia bezpośredniego lub reasekuracji (ESA 2010 pkt 2.100 do 2.104).

8. Fundusze emerytalno-rentowe

Podsektor funduszy emerytalno-rentowych (S.129) obejmuje wszystkie finansowe instytucje i jednostki typu przedsiębiorstwo, których podstawową działalnością jest pośrednictwo finansowe jako konsekwencja gromadzenia funduszy dla ochrony przed ryzykiem społecznym i dla zaspokojenia potrzeb osób ubezpieczonych (ubezpieczenia społeczne). Fundusze emerytalno-rentowe w formie systemów ubezpieczeń społecznych zapewniają dochody po zakończeniu aktywności zawodowej, a często także świadczenia z tytułu śmierci i niepełnosprawności (ESA 2010, pkt 2.105–2.110).

9. Przedsiębiorstwa niefinansowe

Sektor przedsiębiorstw niefinansowych (S.11) obejmuje samodzielne jednostki instytucjonalne posiadające osobowość prawną i będące producentami rynkowymi, których podstawową działalnością jest produkcja wyrobów i usług niefinansowych. Do sektora przedsiębiorstw niefinansowych należą także niefinansowe jednostki typu przedsiębiorstwo (ESA 2010, pkt 2.45–2.50).

10. Gospodarstwa domowe

Sektor gospodarstw domowych (S.14) składa się z osób lub grup osób będących konsumentami oraz przedsiębiorcami produkującymi rynkowe wyroby oraz usługi niefinansowe i finansowe (producenci rynkowi), pod warunkiem że produkcja wyrobów i usług nie odbywa się w ramach odrębnych podmiotów traktowanych jako jednostki typu przedsiębiorstwo. Sektor ten obejmuje również osoby lub grupy osób, które są producentami wyrobów i usług niefinansowych przeznaczonych wyłącznie na własne cele finalne. Do sektora gospodarstw domowych zalicza się przedsiębiorców indywidualnych innych niż traktowani jako jednostki typu przedsiębiorstwo, będących producentami rynkowymi (ESA 2010, pkt 2.118–2.128).

11. Instytucje niekomercyjne działające na rzecz gospodarstw domowych

Sektor instytucji niekomercyjnych działających na rzecz gospodarstw domowych (S.15) obejmuje odrębne instytucje niekomercyjne posiadające osobowość prawną, działające na rzecz gospodarstw domowych i będące prywatnymi producentami nierynkowymi. Ich podstawowe przychody pochodzą z dobrowolnych wpłat pieniężnych lub wkładów w naturze od gospodarstw domowych jako konsumentów, z płatności dokonywanych przez sektor instytucji rządowych i samorządowych oraz z dochodów z tytułu własności (pkt 2.129 i 2.130 ESA 2010).

Część 4

Opisy informacji o dochodach i opłatach

Tabela D

Opisy informacji o dochodach i opłatach

Pole

Opis

Uzyskany dochód

Dochód uzyskany przez FI w danym okresie, przypisany do każdej kategorii tytułów uczestnictwa wyemitowanych przez FI.

Dywidendy wypłacone

Fundusze wypłacone przez FI udziałowcom w formie dywidend lub innych równoważnych wypłat w danym okresie, przypisywane do każdej kategorii tytułów uczestnictwa wyemitowanych przez FI.

Opłaty uiszczane przez udziałowców na rzecz FI

Opłaty uiszczane przez udziałowców na rzecz FI w danym okresie, w formie płatności potrącanych z aktywów funduszu inwestycyjnego i z wyłączeniem opłat uiszczanych bezpośrednio przez udziałowców na rzecz osób trzecich innych niż FI. Obejmują one „koszty powtarzające się” oraz „koszty dodatkowe” FI w rozumieniu załącznika VI do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/653 (2) .

Część 5

Opis atrybutów klasyfikacji FI

Tabela E

Opis atrybutów klasyfikacji FI

Pole

Opis atrybutów klasyfikacji FI

Kod identyfikacyjny

„Identyfikator podmiotu prawnego” lub „LEI” to alfanumeryczny kod referencyjny zgodny ze standardem ISO 17442 nadany podmiotowi prawnemu.

„Kod RIAD” to niepowtarzalny identyfikator Rejestru Danych Instytucji i Podmiotów Powiązanych (RIAD) utworzony przez właściwy KBC lub przez EBC w celu zidentyfikowania zarejestrowanego podmiotu.

Inny (np. krajowy) identyfikator podmiotu (rodzaj i kod) to każdy inny kod identyfikacyjny FI.

W kolejności ważności stosowane kody to LEI, RIAD lub inny identyfikator podmiotu.

Nazwa

Pełna nazwa prawna FI.

Kraj, w którym jest rezydentem

Kraj, w którym FI jest rezydentem.

Data powstania

Data ustanowienia FI.

Spółka zarządzająca

Spółka, której regularna działalność polega na zarządzaniu funduszem inwestycyjnym.

Numer identyfikacyjny spółki zarządzającej

Kod identyfikacyjny spółki zarządzającej. W kolejności ważności stosowane kody to LEI, RIAD lub inny (np. krajowy) identyfikator podmiotu.

Polityka wypłaty dywidendy:

Fundusz dystrybucyjny jest funduszem inwestycyjnym, który w przeważającej mierze (ponad 50 %) wypłaca swoim udziałowcom dochód w gotówce.

Fundusz kumulatywny jest funduszem inwestycyjnym, który w przeważającej mierze (ponad 50 %) reinwestuje dochód uzyskany zgodnie ze swoją polityką inwestycyjną.

Fundusz o mieszanym rodzaju wypłaty dywidendy jest funduszem inwestycyjnym, który wykorzystuje uzyskane dochody zarówno do wypłaty udziałowcom w gotówce, jak i do reinwestowania zgodnie ze swoją polityką inwestycyjną.

Fundusze inwestycyjne z subfunduszami

Fundusz parasolowy jest jednostką, która dzieli swoje aktywa na różne jednostki (subfundusze) w taki sposób, że udziały/jednostki uczestnictwa odnoszące się do każdej jednostki są niezależnie zabezpieczone różnymi aktywami.

Subfundusz funduszu parasolowego jest jednostką, która posiada wyodrębnione aktywa funduszu parasolowego, zabezpieczające udziały/jednostki uczestnictwa wyemitowane przez subfundusz.

Polityka inwestycyjna

Fundusze akcyjne to FI w przeważającej mierze inwestujące w udziały kapitałowe.

Fundusze obligacyjne to FI w przeważającej mierze inwestujące w dłużne papiery wartościowe.

Fundusze mieszane to fundusze inwestycyjne inwestujące zarówno w udziały kapitałowe, jak i w obligacje, przy braku przeważającej polityki faworyzującej jeden lub drugi instrument.

Fundusze nireruchomości to fundusze inwestycyjne inwestujące głównie w nieruchomości.

Fundusze hedgingowe to przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, niezależnie od ich struktury prawnej na podstawie prawa krajowego, które stosują stosunkowo swobodne strategie inwestycyjne w celu osiągnięcia dodatnich zysków całkowitych i których kadra zarządzająca, obok pensji za zarządzanie, jest wynagradzana w zależności od wyników funduszu. W tym celu fundusze hedgingowe zobowiązane są do przestrzegania niewielkiej liczby ograniczeń dotyczących rodzaju instrumentów finansowych, w które mogą inwestować, i dlatego też elastycznie wykorzystują szeroki zakres technik finansowych, w tym dźwignię finansową, krótką sprzedaż i techniki innego rodzaju. Opis ten obejmuje również FI inwestujące, w całości lub w części, w inne fundusze hedgingowe, pod warunkiem że odpowiadają one opisowi w pozostałym zakresie.

Fundusze pożyczkowe/kredytowe to FI w przeważające mierze inwestujące w kredyty.

Fundusze towarowe to FI w przeważające mierze inwestujące w towary.

Fundusze inwestycji infrastrukturalnych to FI w przeważającej mierze inwestujące w infrastrukturę budynków publicznych, takich jak szkoły, szpitale lub więzienia, infrastrukturę społeczną, taką jak mieszkania socjalne, infrastrukturę transportową, taką jak drogi, systemy transportu zbiorowego lub porty lotnicze, infrastrukturę energetyczną, taką jak sieci energetyczne, projekty mające na celu dostosowanie się do zmian klimatu i łagodzenie ich skutków, elektrownie lub rurociągi, infrastrukturę gospodarki wodnej, taką jak systemy zaopatrzenia w wodę, systemy kanalizacyjne lub irygacyjne, infrastrukturę komunikacyjną, taką jak sieci, oraz infrastrukturę gospodarowania odpadami, taką jak systemy recyklingu lub odbioru odpadów.

Pozostałe fundusze to FI inne niż fundusze obligacyjne, fundusze akcyjne, fundusze mieszane, fundusze nieruchomości, fundusze hedgingowe, fundusze pożyczkowe/kredytowe, fundusze towarowe lub fundusze inwestycji infrastrukturalnych.

Klasyfikacja FI według ich polityki inwestycyjnej może być różna w poszczególnych krajach. W niektórych krajach klasyfikacja podlega szczególnym przepisom regulacyjnym.

Aktywne/pasywne

Aktywne FI to FI, których zarządzający mają swobodę w podejmowaniu decyzji inwestycyjnych. Te FI mogą, ale nie muszą, być zarządzane w odniesieniu do określonego wskaźnika referencyjnego.

Pasywne syntetyczne FI realizują cel podążania za indeksami poprzez syntetyczną replikację, wykorzystując finansowe instrumenty pochodne, takie jak swapy, w celu odwzorowania stóp zwrotu z indeksu, za którym podążają.

Pasywne fizyczne FI realizują cel podążania za indeksami poprzez fizyczną replikację, posiadanie aktywów lub próbki aktywów stanowiących podstawę danego indeksu, za którym podążają.

Ukierunkowanie geograficzne

Region inwestycji określa się na podstawie dominującego (ponad 50 %) domicylu posiadanych aktywów pod względem ich wartości.

„Krajowe” – gdy FI inwestuje głównie w aktywa wyemitowane przez rezydentów tego samego kraju, którego rezydentem jest fundusz inwestycyjny.

Europa (EOG), Europa (poza EOG), Ameryka Północna, Ameryka Południowa, Azja/Pacyfik, Bliski Wschód i Afryka mają takie samo znaczenie jak w wytycznych Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA/2014/869EN) (3) .

„Ponadnarodowe/wiele regionów” oznacza, że FI inwestuje w przeważającej mierze w aktywa emitowane przez podmioty ponadnarodowe lub w żadnym pojedynczym regionie geograficznym określonym powyżej nie inwestuje w przeważającej mierze.

Otwarte/zamknięte

Otwarte FI to FI, których udziały lub jednostki uczestnictwa są na żądanie ich posiadaczy odkupywane lub umarzane, bezpośrednio lub pośrednio, z aktywów takiego FI.

Zamknięte FI to FI o określonej liczbie wyemitowanych jednostek uczestnictwa, których udziałowcy muszą nabyć lub sprzedać istniejące jednostki uczestnictwa, aby przystąpić do funduszu lub go opuścić.

Fundusze obligacji korporacyjnych/skarbowych

Fundusze obligacji skarbowych w przeważającej mierze (ponad 50 %) inwestują w dłużne papiery wartościowe emitowane przez rządy.

Fundusze obligacji korporacyjnych w przeważającej mierze (ponad 50 %) inwestują w dłużne papiery wartościowe emitowane przez przedsiębiorstwa finansowe i niefinansowe.

Klasyfikacja FI według ich polityki inwestycyjnej może być różna w poszczególnych krajach. W niektórych krajach klasyfikacja podlega szczególnym przepisom regulacyjnym.

Status notowania

Notowane FI posiadają papiery wartościowe notowane na giełdzie lub na innej zorganizowanej platformie handlowej.

FI nienotowane na giełdzie nie posiadają papierów wartościowych notowanych na giełdzie ani na innej zorganizowanej platformie handlowej.

Zgodność z wymogami dotyczącymi UCITS/AIF

Przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) to FI utworzone zgodnie z dyrektywą 2009/65/WE.

Alternatywne fundusze inwestycyjne (AFI) to FI, które zostały ustanowione zgodnie z dyrektywą 2011/61/UE.

„Niespełniający wymogów dotyczących UCITS, spełniający wymogi dotyczące AFI

- w tym dopuszczony do obrotu wśród inwestorów detalicznych”

to FI, które otrzymały odpowiednie zezwolenie zgodnie z art. 43 dyrektywy 2011/61/UE.

Baza inwestorów

Bazę inwestorów określa się na podstawie dominującego (ponad 50 %) rodzaju udziałowców pod względem ich wartości.

„Inwestor branżowy” oznacza podmiot, który spełnia kryteria dla klienta branżowego określone w załączniku II do dyrektywy 2014/65/UE.

„Inwestor detaliczny” oznacza inwestora, który nie jest „inwestorem branżowym”.

Rodzaj funduszu nieruchomości

Fundusze nieruchomości mieszkalnych w przeważającej mierze (ponad 50 %) inwestują w nieruchomości mieszkalne.

Nieruchomość mieszkalna jest miejscem zamieszkania zajmowanym przez właściciela lub najemcę lokalu mieszkalnego (art. 4 ust. 1 pkt 75 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 (4) ).

Fundusze nieruchomości komercyjnych w przeważającej mierze (ponad 50 %) inwestują w nieruchomości wykorzystywane do celów komercyjnych, takich jak handel detaliczny i działalność hotelarska.

Fundusze nieruchomości przemysłowych w przeważającej mierze (ponad 50 %) inwestują w nieruchomości wykorzystywane do produkcji, przechowywania i dystrybucji towarów.

Wielostrategiczne fundusze nieruchomości inwestują w nieruchomości mieszkalne, komercyjne i przemysłowe, nie koncentrując się w przeważającej mierze na żadnym z tych rodzajów.

Pozostałe fundusze nieruchomości to fundusze nieruchomości, które nie są funduszami mieszkalnymi, komercyjnymi, przemysłowymi ani wielostrategicznymi.

Fundusze inwestycyjne typu ETF

Fundusz inwestycyjny typu ETF to „UCITS typu ETF” w rozumieniu pkt 3 akapit czwarty wytycznych ESMA (ESMA/2012/832) (5) . ESMA definiuje UCITS typu ETF jako UCITS, którego co najmniej jedna kategoria jednostek lub udziałów jest przez cały dzień przedmiotem obrotu na co najmniej jednym rynku regulowanym lub wielostronnej platformie obrotu (MTF) z co najmniej jednym animatorem rynku, który podejmuje działania w celu zagwarantowania, aby wartość giełdowa jego jednostek lub udziałów nie odbiegała znacznie od wartości jego aktywów netto oraz, w stosownych przypadkach, od jego orientacyjnej wartości aktywów netto. W kategorii tej uwzględnia się FI niebędące UCITS, które są zgodne z definicją funduszy inwestycyjnych typu ETF określoną przez ESMA.

Fundusze private equity

Fundusze private equity to FI niestosujące dźwigni finansowej, które inwestują głównie w instrumenty kapitałowe i instrumenty o ekonomicznej charakterystyce zbliżonej do instrumentów kapitałowych wyemitowane przez spółki nienotowane. Podkategorią funduszy private equity są fundusze venture capital, które inwestują w spółki rozpoczynające działalność. Fundusze private equity (w tym fundusze venture capital) tworzone są zwykle jako fundusze zamknięte lub spółki osobowe zarządzane przez spółkę private equity lub, w przypadku funduszy venture capital, przez spółkę venture capital. Chociaż fundusze private equity (w tym fundusze venture capital) zaliczane są, zgodnie z art. 2 niniejszego rozporządzenia, do FI, to spółki private equity i spółki venture capital klasyfikowane są jako pomocnicze instytucje finansowe (ESA 2010, podsektor S.126), jeśli wyłącznie zarządzają aktywami funduszy private equity i funduszy venture capital, oraz jako pozostałe instytucje pośrednictwa finansowego (ESA 2010, podsektor S.125), jeśli inwestują w kapitał private equity na własny rachunek.

Fundusze inwestowania w nieruchomości typu REIT

Fundusz inwestowania w nieruchomości typu REIT jest podmiotem, który jest właścicielem nieruchomości generujących dochód lub finansuje takie nieruchomości i podlega specjalnym krajowym ramom prawnym określającym jego formę prawną, aktywa kwalifikowalne i system podatkowy.

Częstotliwość wykupu

Częstotliwość wykupu określa harmonogram, zgodnie z którym inwestorzy FI mogą umorzyć swoje udziały/jednostki uczestnictwa.

Rodzaj przepisów dotyczących ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego (ESG)

FI zgodny z art. 8 rozporządzenia w sprawie ujawniania informacji związanych ze zrównoważonym rozwojem w sektorze usług finansowych (SFDR) jest zgodny z art. 8 rozporządzenia (UE) 2019/2088, a tym samym promuje aspekty środowiskowe lub społeczne.

FI zgodne z art. 9 rozporządzenia w sprawie ujawniania informacji związanych ze zrównoważonym rozwojem w sektorze usług finansowych (SFDR) są zgodne z art. 9 rozporządzenia (UE) 2019/2088, a tym samym ich celem są zrównoważone inwestycje.

Pozostałe FI nie są zgodne z art. 8 ani art. 9 rozporządzenia (UE) 2019/2088.

(1) Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr 1075/2013 z dnia 18 października 2013 r. w sprawie danych statystycznych w zakresie aktywów i pasywów podmiotów sekurytyzacyjnych (EBC/2013/40) (Dz.U. L 297 z 7.11.2013, s. 107).

(2) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/653 z dnia 8 marca 2017 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1286/2014 w sprawie dokumentów zawierających kluczowe informacje, dotyczących detalicznych produktów zbiorowego inwestowania i ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych (PRIIP) przez ustanowienie regulacyjnych standardów technicznych w zakresie prezentacji, treści, przeglądu i zmiany dokumentów zawierających kluczowe informacje oraz warunków spełnienia wymogu przekazania takich dokumentów (Dz.U. L 100 z 12.4.2017, s. 1).

(3) Wytyczne dotyczące obowiązków sprawozdawczych na podstawie art. 3 ust. 3 lit. d) oraz art. 24 ust. 1, 2 i 4 dyrektywy w sprawie ZAFI (ESMA/2014/869PL), dostępne na stronie internetowej ESMA pod adresem www.esma.europa.eu.

(4) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1).

(5) Wytyczne dla właściwych organów i spółek zarządzających UCITS (ESMA/2012/832PL), dostępne na stronie internetowej ESMA pod adresem www.esma.europa.eu.