Artykuł 39a

1. Jeżeli w odniesieniu do paliw lub materiałów zawierających RFNBO, RCF lub syntetyczne paliwa niskoemisyjne operator nie może określić frakcji RFNBO lub RCF lub syntetycznej frakcji niskoemisyjnej zgodnie z ust. 2, operator zakłada brak RFNBO, RCF lub syntetycznego paliwa niskoemisyjnego i stosuje domyślną frakcję RFNBO lub RCF lub syntetyczną frakcję niskoemisyjną wynoszącą 0 %.

2. Operator określa następujące współczynniki obliczeniowe dotyczące składu paliw w oparciu o bilans masowy zgodnie z art. 30 ust. 1 dyrektywy (UE) 2018/2001:

(i) frakcji RFNBO lub RCF o współczynniku zero lub syntetycznej frakcji niskoemisyjnej o współczynniku zero;

(ii) frakcji RFNBO lub RCF lub syntetycznej frakcji niskoemisyjnej.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego, jeżeli operator nie chce stosować zerowania współczynnika emisji, w odniesieniu do frakcji RFNBO lub RCF lub syntetycznej frakcji niskoemisyjnej można zastosować inne podejścia, takie jak bilans materiałowy procesu dodawania lub produkcji, w którym uzyskuje się paliwo lub materiał.

3. Węgiel zawarty w paliwach kwalifikujących się jako RFNBO lub RCF na podstawie dyrektywy (UE) 2018/2001, które spełniają kryteria ograniczenia emisji gazów cieplarnianych określone w art. 29a tej dyrektywy, uznaje się węgiel o współczynniku zero.

Zgodność z kryteriami określonymi w art. 29a dyrektywy (UE) 2018/2001 należy oceniać zgodnie z art. 30 i art. 31 ust. 1 tej dyrektywy. Kryteria te można również uznać za spełnione, jeżeli operator przedstawi dowody na zakup określonej ilości RFNBO lub RCF w związku z anulowaniem odpowiedniej ilości w unijnej bazie danych utworzonej na podstawie art. 31a dyrektywy (UE) 2018/2001 lub w krajowej bazie danych utworzonej przez państwa członkowskie zgodnie z art. 31a ust. 5 tej dyrektywy. Jeżeli w późniejszym okresie zostanie stwierdzona niezgodność w zakresie dowodu zrównoważoności anulowanych ilości w wyżej wymienionych bazach danych, właściwy organ odpowiednio koryguje zweryfikowane emisje.

W przypadku gdy RFNBO lub RCF nie spełnia kryteriów, o których mowa w akapicie pierwszym, węgiel w nich zawarty uznaje się za węgiel kopalny.

4. Syntetyczne paliwa niskoemisyjne mają współczynnik zero, jeżeli uprzednio umorzono uprawnienia w odniesieniu do zawartego w nich węgla na podstawie dyrektywy 2003/87/WE, chyba że wychwycony węgiel jest węglem o współczynniku zero zgodnie z definicją w art. 3 pkt 38f niniejszego rozporządzenia.

Zgodność z kryteriami określonymi w art. 29a ust. 3 dyrektywy (UE) 2018/2001 ocenia się zgodnie z art. 30 i art. 31 ust. 1 tej dyrektywy. Można też uznać, że kryteria zostały spełnione, jeżeli operator przedstawi dowody na zakup określonej ilości syntetycznych paliw niskoemisyjnych w związku z anulowaniem odpowiedniej ilości w unijnej bazie danych utworzonej na podstawie art. 31a dyrektywy (UE) 2018/2001 lub w krajowej bazie danych utworzonej przez państwo członkowskie zgodnie z art. 31a ust. 5 tej dyrektywy. Jeżeli w późniejszym okresie zostanie stwierdzona niezgodność w zakresie dowodu zrównoważoności anulowanych ilości w wyżej wymienionych bazach danych, właściwy organ odpowiednio koryguje zweryfikowane emisje.

We wszystkich innych przypadkach węgiel zawarty w syntetycznych paliwach niskoemisyjnych uznaje się za węgiel kopalny.

5. Operator może określić frakcję RFNBO lub RCF oraz identyczną frakcję RFNBO lub RCF o współczynniku zero zawartą w gazie ziemnym, jeżeli takie frakcje zostały wprowadzone do sieci gazu ziemnego z wykorzystaniem rejestrów zakupu RFNBO lub RCF o równoważnej wartości energetycznej, pod warunkiem że operator przedstawi wymagany przez właściwy organ dowód na to, że:

a) nie dochodzi do podwójnego liczenia tej samej ilości RFNBO lub RCF, w szczególności że żadna inna osoba nie twierdzi, że zakupione RFNBO lub RCF jest przez nią wykorzystywane, w tym poprzez ujawnienie gwarancji pochodzenia zgodnie z definicją w art. 2 pkt 12 dyrektywy (UE) 2018/2001;

b) operator i producent RFNBO lub RCF są podłączeni do tej samej sieci gazowej.

Można uznać, że wykazano zgodność z niniejszym ustępem, jeżeli operator przedstawi dowody na zakup określonej ilości gazowego RFNBO lub RCF w związku z anulowaniem odpowiedniej ilości w unijnej bazie danych utworzonej na podstawie art. 31a dyrektywy (UE) 2018/2001 lub w krajowej bazie danych utworzonej przez państwa członkowskie zgodnie z art. 31a ust. 5 tej dyrektywy. Jeżeli w późniejszym okresie zostanie stwierdzona niezgodność w zakresie dowodu zrównoważoności anulowanych ilości w wyżej wymienionych bazach danych, właściwy organ odpowiednio koryguje zweryfikowane emisje.”

;

20) w art. 43 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 4 wprowadza się następujące zmiany:

(i) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„4. W stosownych przypadkach operator określa oddzielnie każdą ilość CO2 pochodzącą z biomasy. W tym celu operator może wykorzystać:”;

(ii) akapit ostatni otrzymuje brzmienie:

„Jeżeli metoda zaproponowana przez operatora wiąże się z ciągłym pobieraniem próbek ze strumienia spalin, stosuje się normę EN 15259 (Jakość powietrza – Pomiary emisji ze źródeł stacjonarnych – Wymagania dotyczące odcinków pomiarowych i miejsc pomiaru, celu i planu pomiaru oraz sprawozdania z pomiaru). Plan pobierania próbek zgodnie z art. 33 jest współmierny do częstotliwości analiz zgodnie z załącznikiem VII do niniejszego rozporządzenia i zapewnia reprezentatywność w całym roku sprawozdawczym.”;

b) dodaje się ust. 4a, 4b i 4c w brzmieniu:

„4a. Operator wykorzystuje frakcję biomasy określoną zgodnie z ust. 4 jako frakcja biomasy o współczynniku zero, jeżeli spełniono następujące warunki w odniesieniu do wszystkich paliw lub materiałów prowadzących do emisji, do których stosuje się metodykę opartą na pomiarach:

(i) zgodnie z art. 38 ust. 5 akapity od pierwszego do szóstego niniejszego rozporządzenia kryteria określone w art. 29 ust. 2–7 i 10 dyrektywy (UE) 2018/2001 nie mają zastosowania; lub

(ii) 100 % frakcji biomasy zużytego paliwa lub materiału znajduje pokrycie w odpowiednich dowodach zgodnie z art. 38 ust. 5 niniejszego rozporządzenia.

Warunek określony w ppkt (ii) uznaje się za spełniony w przypadku biogazu monitorowanego zgodnie z art. 39 ust. 4 niniejszego rozporządzenia.

Jeżeli warunki określone w ppkt (i) i (ii) nie są spełnione w odniesieniu do paliw lub materiałów prowadzących do emisji, do których stosuje się metodykę opartą na pomiarach, operator określa frakcję biomasy o współczynniku zero w odniesieniu do tych paliw lub materiałów, stosując podejście oparte na obliczeniach zgodnie z art. 24–39a niniejszego rozporządzenia.

4b. Operator może od całkowitej emisji źródła emisji odliczyć emisje z biomasy o współczynniku zero określone zgodnie z ust. 4a niniejszego artykułu.

Jeżeli metoda zaproponowana przez operatora do określenia frakcji biomasy o współczynniku zero wiąże się z ciągłym pobieraniem próbek ze strumienia spalin, a instalacja zużywa gaz ziemny z sieci, operator określa fizyczną ilość CO2 ze zużytego biogazu zgodnie z art. 32–35 niniejszego rozporządzenia i odejmuje odpowiednią ilość CO2 od wielkości emisji CO2 o współczynniku zero, określonej zgodnie z ust. 4a niniejszego artykułu.

4c. Jeżeli operator stosuje RFNBO, RCF lub syntetyczne paliwa niskoemisyjne o współczynniku zero w procesie, w odniesieniu do którego stosuje się metodykę opartą na pomiarach, operator może od całkowitych emisji odliczyć emisje z RFNBO, RCF lub syntetycznych paliw niskoemisyjnych o współczynniku zero.

Emisje z RFNBO, RCF lub syntetycznych paliw niskoemisyjnych o współczynniku zero określa się przy użyciu podejścia opartego na obliczeniach zgodnie z art. 24–39a niniejszego rozporządzenia. Równają się one danym dotyczącym działalności w odniesieniu do odpowiedniego paliwa, pomnożonym przez wstępny współczynnik emisji i frakcję RFNBO lub RCF o współczynniku zero lub syntetyczną frakcję niskoemisyjną o współczynniku zero.”

;

c) ust. 5 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

obliczenia z zastosowaniem odpowiedniego bilansu materiałowego, z uwzględnieniem wszystkich istotnych parametrów od strony wejścia, w tym w przypadku emisji CO2 co najmniej ładunków materiału wsadowego, dopływu powietrza i sprawności procesu, a także od strony wyjścia, w tym co najmniej wielkości produkcji oraz stężenia tlenu (O2), dwutlenku siarki (SO2) i tlenków azotu (NOx)”;

21) art. 44 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„1. Operator oblicza średnie wartości godzinowe dla każdego parametru, w tym stężenia i przepływu, istotnego dla wyznaczania wielkości emisji lub ilości przenoszonego CO2 z zastosowaniem metodyki opartej na pomiarach, wykorzystując wszystkie punkty danych dostępne dla takiej określonej godziny.”

;

22) w art. 46 oraz w sekcji 1 pkt 7 lit. a), b) i c) załącznika I termin „sieć transportowa” zastępuje się terminem „infrastruktura transportu CO2”;

23) w art. 47 ust. 2 uchyla się akapit ostatni;

24) w art. 48 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„2. Jeśli CO2 związany w paliwie pochodzi z rodzaju działań objętych załącznikiem I do dyrektywy 2003/87/WE lub włączonych na mocy art. 24 wspomnianej dyrektywy, a następnie jest przenoszony z instalacji jako część strumienia materiału wsadowego do innej instalacji i innego rodzaju działań objętych wspomnianą dyrektywą, nie liczy się go jako emisji z instalacji, z której pochodzi. W celu określenia frakcji biomasy o współczynniku zero, frakcji RFNBO lub RCF o współczynniku zero lub syntetycznej frakcji niskoemisyjnej o współczynniku zero CO2 związanego w paliwie zgodnie z art. 39 niniejszego rozporządzenia operator instalacji przesyłającej zapewnia, aby wybrana metoda monitorowania nie powodowała systematycznego niedoszacowania całkowitych emisji z instalacji przesyłającej.”

;

b) ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„3. Operatorzy mogą określać ilości przenoszonego z instalacji CO2 związanego w paliwie zarówno w instalacji przesyłającej, jak i odbiorczej. W takim przypadku ilości CO2 związanego w paliwie, odpowiednio przenoszonego i odbieranego, oraz odpowiadająca im frakcja biomasy o współczynniku zero, frakcja RFNBO lub RCF o współczynniku zero i syntetyczna frakcja niskoemisyjna o współczynniku zero są identyczne.”

;

25) w art. 49 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Operator odejmuje od emisji z instalacji każdą ilość CO2 pochodzącą z rodzajów działań objętych załącznikiem I do dyrektywy 2003/87/WE, która nie pochodzi z węgla o współczynniku zero i która nie jest emitowana z instalacji, lecz przenoszona z instalacji do dowolnej z następujących instalacji:

(i) instalacji wychwytującej w celu transportu i długoterminowego geologicznego składowania w składowisku dopuszczonym na mocy dyrektywy 2009/31/WE;

(ii) infrastruktury transportu CO2 w celu długoterminowego geologicznego składowania w składowisku dopuszczonym na mocy dyrektywy 2009/31/WE;

(iii) składowiska dopuszczonego na mocy dyrektywy 2009/31/WE na potrzeby długoterminowego geologicznego składowania.”

;

b) ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„3. W celu określenia ilości CO2 przeniesionego z jednej instalacji lub infrastruktury transportu CO2 do innej instalacji lub infrastruktury transportu CO2 zgodnie z ust. 1 operator stosuje, z zastrzeżeniem dalszych przepisów przewidzianych w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia, metodykę opartą na obliczeniach lub metodykę opartą na pomiarach zgodnie z art. 43, 44 i 45niniejszego rozporządzenia.

W przypadku stosowania metodyki opartej na pomiarach źródło emisji odpowiada punktowi pomiarowemu, a wielkość emisji wyraża się jako ilość przeniesionego CO2.

4. Stosując metodykę opartą na pomiarach do określenia ilości CO2 przenoszonego z jednej instalacji lub infrastruktury transportu CO2 do innej, operator stosuje najwyższy poziom dokładności określony w sekcji 1 załącznika VIII do niniejszego rozporządzenia.

Operator może jednak zastosować następny z kolei niższy poziom dokładności, o ile stwierdzi, że zastosowanie najwyższego poziomu dokładności zdefiniowanego w sekcji 1 załącznika VIII do niniejszego rozporządzenia nie jest wykonalne technicznie lub prowadzi do nieracjonalnych kosztów.”

;

c) dodaje się ust. 6 i 7 w brzmieniu:

„6. W przypadku przenoszenia do instalacji wychwytującej CO2 powstałego z materiałów lub paliw zawierających frakcję węgla o współczynniku zero, instalacja przesyłająca odejmuje od swoich emisji zgłoszonych zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu jedynie ilość CO2 proporcjonalną do frakcji węgla, która nie pochodzi z węgla o współczynniku zero.

Operator infrastruktury transportu CO2 lub składowiska monitoruje emisje spowodowane wyciekami, emisje niezorganizowane i uwolnione emisje dowolnego CO2 wymienionego w akapicie pierwszym, w tym CO2 pochodzącego od podmiotów, które nie prowadzą działań wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE, i zgłasza emisje tak, jakby CO2 pochodził z paliw kopalnych.

7. Operator infrastruktury transportu CO2 może uwzględnić w emisjach zgłoszonych w danym okresie sprawozdawczym każdą ilość CO2 tranzytowego, które zostało przeniesione do innej instalacji lub infrastruktury transportu CO2 nie później niż do dnia 31 stycznia następnego roku. Operator sporządza corocznie wykaz CO2 wprowadzanego do infrastruktury transportu CO2 lub ją opuszczającego oraz osobno zgłasza CO2 tranzytowe.”

;

26) dodaje się art. 49a w brzmieniu:

„