Załącznik IIIb

ICAO

Pierwszy UID

A148

13ZM003

A19N

01P22PW163

A20N

01P22PW163

A21N

01P20CM132

A306

1PW048

A30B

1GE007

A310

1PW027

A318

7CM049

A319

1IA001

A320

1IA001

A321

3IA008

A332

4PW067

A333

4PW067

A337

3RR029

A338

04P24RR146

A339

02P23RR141

A343

2CM015

A346

8RR045

A358

01P18RR125

A359

01P21RR125

A35K

01P21RR125

A388

9EA001

A3ST

1GE021

AN72

1ZM001

B38M

01P20CM138

B39M

01P20CM138

B463

1TL003

B701

1PW001

B703

1PW001

B721

1PW008

B731

01P20CM138

B732

1PW008

B733

1CM007

B734

1CM007

B735

1CM007

B736

3CM031

B737

2CM015

B738

2CM015

B739

3CM034

B741

8PW088

B742

1RR011

B743

1PW029

B744

1RR010

B748

13GE157

B74S

8PW088

B752

1RR011

B753

3RR034

B762

1PW026

B763

5GE085

B764

5GE085

B772

3GE060

B773

2RR024

B77L

01P21GE217

B77W

01P21GE217

B778

01P21GE217

B779

01P21GE217

B788

02P23RR138

B789

02P23RR138

B78X

02P23RR138

BCS1

16PW111

BCS3

16PW111

C550

1PW037

C560

1PW037

C650

1AS002

C680

7PW077

C68A

7PW077

C700

01P18HN013

C750

6AL024

CL30

11HN003

CL35

01P14HN011

CL60

10GE130

CRJ2

01P05GE189

CRJ7

01P11GE202

CRJ9

01P08GE190

CRJX

01P08GE193

E135

01P10AL033

E145

6AL006

E170

01P08GE197

E190

10GE130

E195

10GE130

E290

04P20PW200

E295

04P20PW201

E35L

6AL006

E545

11HN003

E550

01P14HN016

E55P

01P14HN016

E75L

01P08GE197

E75S

01P08GE197

F100

1RR020

F2TH

01P07PW146

F900

1AS001

FA10

1AS002

FA50

1AS002

FA7X

03P16PW192

FA8X

03P15PW193

G280

01P11HN012

GA5C

01P22PW142

GA6C

01P22PW141

GALX

7PW077

GL5T

4BR004

GL7T

21GE185

GLEX

4BR004

GLF4

11RR048

GLF5

4BR004

GLF6

4BR004

H25B

1AS001

H25C

7PW077

HA4T

01P07PW146

IL62

1KK001

IL86

1KK003

LJ35

1AS001

LJ45

1AS002

LJ55

1AS002

MD11

5GE085

MD90

1IA001

RJ85

1TL004

SU95

01P11PJ004

T154

1KK001

52) w załączniku IV wprowadza się następujące zmiany:

a) tytuł sekcji 2 otrzymuje brzmienie:

„RAFINOWANIE OLEJÓW WYMIENIONE W ZAŁĄCZNIKU I DO DYREKTYWY 2003/87/WE”;

b) w sekcji 5 wprowadza się następujące zmiany:

1) tytuł sekcji 5 otrzymuje brzmienie:

„PRODUKCJA ŻELAZA I STALI WYMIENIONA W ZAŁĄCZNIKU I DO DYREKTYWY 2003/87/WE”;

2) w sekcji 5 pkt B akapit pierwszy termin „surówki” zastępuje się terminem „żelaza”;

c) sekcja 6 pkt A akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Operator nie stosuje przepisów niniejszej sekcji do monitorowania i raportowania w zakresie emisji CO2 z produkcji żelaza, stali oraz pierwotnego aluminium.”;

d) w sekcji 7 wprowadza się następujące zmiany:

(i) tytuł otrzymuje brzmienie:

„EMISJE CO2 Z PRODUKCJI LUB OBRÓBKI PIERWOTNEGO ALUMINIUM LUB TLENKU GLINU WYMIENIONE W ZAŁĄCZNIKU I DO DYREKTYWY 2003/87/WE”;

(ii) pkt A akapit pierwszy i drugi otrzymują brzmienie:

„Operator stosuje przepisy niniejszej sekcji do monitorowania i raportowania w zakresie emisji CO2 z produkcji tlenku glinu (Al2O3), produkcji elektrod służących do wytopu pierwotnego aluminium, w tym z samodzielnych jednostek produkujących takie elektrody oraz ze zużycia elektrod podczas elektrolizy.

Operator bierze pod uwagę co najmniej następujące potencjalne źródła emisji CO2: paliwa do produkcji ciepła lub pary, produkcja Al2O3, produkcja elektrod, redukcja Al2O3 podczas elektrolizy związanej ze zużyciem elektrod oraz stosowanie sody kalcynowanej lub innych węglanów do oczyszczania spalin.”;

e) sekcja 10 pkt A akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Jeżeli do procesów oczyszczania wykorzystuje się wapno palone i CO2 pochodzący z wapienia, CO2 uznaje się za wyemitowany, chyba że CO2 jest związany z produktem spełniającym warunki określone w art. 49a ust. 1 niniejszego rozporządzenia.”;

f) sekcja 17 pkt B akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Jeżeli do produkcji mocznika lub innych substancji chemicznych wykorzystuje się jako surowiec CO2 z produkcji amoniaku lub przenosi się go z instalacji do jakiegokolwiek zastosowania nieobjętego art. 49 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, odpowiednią ilość CO2 uznaje się za wyemitowaną przez instalację wytwarzającą CO2, chyba że CO2 jest związany z produktem spełniającym warunki określone art. 49a ust. 1 niniejszego rozporządzenia.”;

g) w sekcji 20 wprowadza się następujące zmiany:

(i) pkt A lit. b) i c) otrzymują brzmienie:

„b)

surowce, w tym gazy wentylacyjne z kalcynacji wapienia;

c) gazy odlotowe z etapów czyszczenia lub filtracji posaturacyjnej.”;

(ii) pkt B otrzymuje brzmienie:

„B. Szczególne zasady monitorowania

Emisje pochodzące z procesów spalania, w tym oczyszczania spalin, monitoruje się zgodnie z sekcją 1 niniejszego załącznika. Emisje z procesów technologicznych pochodzące ze składników surowców monitoruje się zgodnie z sekcją 4 załącznika II do niniejszego rozporządzenia.

Pośredni CO2 do produkcji węglanu sodu uznaje się za emitowany przez instalację produkującą CO2, chyba że CO2 jest związany z produktem spełniającym warunki określone w art. 49a ust. 1 niniejszego rozporządzenia.”;

h) w sekcji 21 wprowadza się następujące zmiany:

(i) pkt A akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Wychwytywanie CO2 jest prowadzone za pomocą odpowiednich instalacji odbierających CO2 przenoszony z jednej lub większej liczby innych instalacji lub za pomocą tej samej instalacji, w której prowadzone są działania powodujące emisje CO2 wychwytywanego na podstawie tego samego zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych. Wszystkie części instalacji związane z wychwytywaniem CO2 i jego transferem do infrastruktury transportu CO2 lub do miejsca geologicznego składowania CO2 z emisji gazów cieplarnianych, w tym wszelkie funkcjonalnie połączone urządzenia pomocnicze, takie jak pośrednie składowanie CO2, katalizator, stacje skraplania, gazyfikacji, oczyszczania lub piece grzewcze, należy uwzględnić w zezwoleniu na emisję gazów cieplarnianych i w powiązanym planie monitorowania. W przypadku instalacji używanej do innych rodzajów działań objętych dyrektywą 2003/87/WE emisje wynikające z takich rodzajów działań monitoruje się zgodnie z innymi właściwymi sekcjami niniejszego załącznika.”;

(ii) pkt B otrzymuje brzmienie:

„B. Ilościowe określanie przenoszonych i emitowanych ilości CO2

B.1. Ilościowe określanie na poziomie instalacji

Każdy operator oblicza wielkość emisji z uwzględnieniem potencjalnych emisji CO2 ze wszystkich związanych z emisjami procesów w instalacji, a także ilości CO2 wychwyconego i przeniesionego do infrastruktury CO2, według następującego wzoru:

gdzie:

Einstalacja wychwytująca

=

całkowita wielkość emisji gazów cieplarnianych z instalacji wychwytującej;

Twkład

=

ilość CO2 przeniesionego do instalacji wychwytującej, określana na podstawie jednego strumienia materiałów wsadowych lub większej liczby takich strumieni według metodyki bilansu masowego zgodnie z art. 25 lub na podstawie metodyki opartej na pomiarach zgodnie z art. 40–46 i art. 49 niniejszego rozporządzenia.

Ebez wychwytywania

=

wielkość emisji z instalacji przy założeniu, że nie wychwytywano CO2, tj. suma emisji ze wszystkich innych rodzajów działań w instalacji w odniesieniu do wszelkich funkcjonalnie połączonych instalacji pomocniczych, monitorowanych zgodnie z odpowiednimi sekcjami załącznika IV, w tym metodą B w sekcji 22 załącznika IV do niniejszego rozporządzenia;

Tskładowanie

=

ilość CO2 przeniesionego do infrastruktury transportu CO2 lub składowiska, określona na podstawie jednego strumienia materiałów wsadowych lub większej liczby takich strumieni według metodyki bilansu masowego zgodnie z art. 25 lub na podstawie metodyki opartej na pomiarach zgodnie z art. 40–46 i art. 49 niniejszego rozporządzenia.

Jeżeli wychwytywanie CO2 jest przeprowadzane przez tę samą instalację, z której pochodzi wychwytywany CO2, operator stosuje wartość Twkład równą zeru.

W przypadku niezależnych instalacji wychwytujących operatorzy tych instalacji biorą pod uwagę następujące kwestie:

a) operator traktuje wartość Ebez wychwytywania jako odpowiadającą ilości emisji z innych źródeł niż CO2 przenoszony do instalacji wychwytującej. Operator wyznacza wielkość takich emisji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;

b) na zasadzie odstępstwa od metodyki monitorowania opisanej w niniejszej sekcji operator może monitorować emisje z instalacji przy użyciu metody B opisanej w sekcji 22 załącznika IV do niniejszego rozporządzenia.

W przypadku niezależnych instalacji wychwytujących operator instalacji przesyłającej CO2 do instalacji wychwytującej odejmuje wartość Twkład od ilości emisji ze swojej instalacji jako jeden strumień materiałów wsadowych lub większa liczba strumieni, zgodnie z metodyką bilansu masowego, o której mowa w art. 25, lub na podstawie metodyki opartej na pomiarach zgodnie z art. 49 do niniejszego rozporządzenia.

B.2. Określanie ilości przenoszonego CO2

Każdy operator określa ilość CO2 przenoszonego z i do instalacji wychwytującej jako jeden strumień materiałów wsadowych lub większa liczba strumieni, zgodnie z metodyką bilansu masowego, o której mowa w art. 25, lub na podstawie metodyki opartej na pomiarach zgodnie z art. 40–46 i art. 49 do niniejszego rozporządzenia.”;

(i) sekcja 22 otrzymuje brzmienie:

„22. WYZNACZANIE WIELKOŚCI EMISJI GAZÓW CIEPLARNIANYCH Z TRANSPORTU CO2 W CELU GEOLOGICZNEGO SKŁADOWANIA W SKŁADOWISKU DOPUSZCZONYM NA MOCY DYREKTYWY 2009/31/WE

A. Zakres

Zakres monitorowania i raportowania emisji z transportu CO2 określa się w zezwoleniu na emisję gazów cieplarnianych dotyczącym infrastruktury transportu CO2, łącznie ze wszystkimi urządzeniami pomocniczymi połączonymi funkcjonalnie z infrastrukturą transportową, w tym stacjami pośredniego magazynowania CO2, katalizatorem, stacjami wspomagającymi, skraplającymi, zgazowującymi, oczyszczającymi lub piecami grzewczymi. Każda infrastruktura transportowa ma co najmniej jeden punkt początkowy i jeden punkt końcowy, a każdy z nich jest przyłączony do innych instalacji lub infrastruktury transportu CO2 używanych do jednego lub większej liczby rodzajów działań obejmujących: wychwytywanie, transport lub geologiczne składowanie CO2. Punkty początkowe i końcowe można wyznaczyć na rozwidleniach infrastruktury transportowej i na granicach państw. Punkty początkowe i końcowe, a także instalacje lub infrastruktura transportu CO2, do których są przyłączone, są określone w zezwoleniu na emisję gazów cieplarnianych.

Każdy operator infrastruktury transportu CO2 bierze pod uwagę co najmniej następujące potencjalne źródła emisji CO2: spalanie i inne procesy w instalacjach funkcjonalnie podłączonych do infrastruktury transportowej, w tym w stacjach wspomagających i stacjach skraplania; jednostki spalania paliw, w tym jednostki spalania wewnętrznego w pojazdach do transportu CO2, w zakresie, w jakim emisje te nie podlegają obowiązkom umorzenia uprawnień w związku z działaniami wymienionymi w załącznikach I lub III do dyrektywy 2003/87/WE w tym samym roku sprawozdawczym; emisje niezorganizowane z infrastruktury transportowej; uwolnione emisje z infrastruktury transportowej oraz emisje w związku z wyciekiem z infrastruktury transportowej.

CO2 transportowany do celów innych niż geologiczne składowanie w składowisku dopuszczonym na mocy dyrektywy 2009/31/WE nie wchodzi w zakres monitorowania i raportowania emisji z infrastruktury transportu CO2. W przypadku gdy do transportu CO2 do wielu celów, w tym do geologicznego składowania w składowisku dopuszczonym na mocy dyrektywy 2009/31/WE, wykorzystuje się tę samą infrastrukturę w sposób uniemożliwiający rozróżnienie różnych partii, operator infrastruktury transportu CO2 wskazuje to w zezwoleniu na emisję gazów cieplarnianych i ustanawia metodę rejestrowania i dokumentowania ilości CO2 transportowanego do celów innych niż geologiczne składowanie w składowisku dopuszczonym na mocy dyrektywy 2009/31/WE. Operator infrastruktury transportu CO2 monitoruje emisje wynikające z całkowitej ilości transportowanego CO2, ale zgłasza jako wyemitowaną część emisji odpowiadającą objętości CO2 transportowanego w celu geologicznego składowania w składowisku dopuszczonym na mocy dyrektywy 2009/31/WE, podzieloną przez całkowitą ilość transportowanego CO2.

B. Metody ilościowego określania CO2

Operator infrastruktury transportu CO2 wyznacza wielkość emisji, stosując jedną z następujących metod:

a) metoda A (całkowity bilans masowy wszystkich strumieni wejściowych i wyjściowych) określona w podsekcji B.1;

b) metoda B (indywidualne monitorowanie źródeł emisji) określona w podsekcji B.2.

Operator stosuje metodę B, chyba że jest w stanie wykazać właściwemu organowi, że stosowanie metody A zapewni bardziej wiarygodne wyniki przy niższym poziomie niepewności w odniesieniu do całości emisji, z zastosowaniem najlepszych technologii i wiedzy dostępnych w momencie złożenia wniosku o zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych i zatwierdzenia planu monitorowania, nie powodując nieracjonalnych kosztów. Każdy operator, który stosuje metodę B, wykazuje w sposób przekonujący dla właściwego organu, że całkowita niepewność w odniesieniu do rocznego poziomu emisji gazów cieplarnianych w przypadku infrastruktury transportowej operatora nie przekracza 7,5 %.

Operator infrastruktury transportu CO2 stosujący metodę B nie dodaje CO2 otrzymanego z innych instalacji lub infrastruktury transportu CO2 dopuszczonej zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE do obliczonego poziomu emisji i nie odejmuje od obliczonego poziomu emisji żadnego CO2 przenoszonego do innej instalacji lub infrastruktury transportu CO2 dopuszczonej zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE.

Każdy operator infrastruktury transportu CO2 stosuje metodę A do zatwierdzania wyników metody B co najmniej raz do roku. Do celów tego zatwierdzenia operator może stosować niższe poziomy dokładności przy stosowaniu metody A.

B.1. Metoda A

Każdy operator wyznacza wielkość emisji według następującego wzoru:

Emisje [t CO2]=Einfrastruktura transportowa +∑iTIN,i – ∑iTOUT,i– ΔEtranzytowe

gdzie:

Emisje

=

całkowita wielkość emisji CO2 z infrastruktury transportowej [t CO2];

Einfrastruktura transportowa

=

ilość CO2 [t CO2] z działalności własnej infrastruktury transportowej, rozumiana nie jako emisje pochodzące z transportowanego CO2, ale emitowane w wyniku spalania lub innych procesów funkcjonalnie połączonych z infrastrukturą transportową, monitorowana zgodnie z odpowiednimi sekcjami załącznika IV do niniejszego rozporządzenia;

TIN,i

=

ilość CO2 przenoszonego do infrastruktury transportowej w punkcie początkowym i, określona na podstawie jednego strumienia materiałów wsadowych lub większej liczby takich strumieni według metodyki bilansu masowego zgodnie z art. 25 lub metodyki opartej na pomiarach zgodnie z art. 40–46 i art. 49 niniejszego rozporządzenia.

TOUT,i

=

ilość CO2 przenoszonego z infrastruktury transportowej w punkcie końcowym i, określona na podstawie jednego strumienia materiałów wsadowych lub większej liczby takich strumieni według metodyki bilansu masowego zgodnie z art. 25 albo metodyki opartej na pomiarach zgodnie z art. 40–46 i art. 49 niniejszego rozporządzenia.

ΔEtranzytowe

=

ilość CO2 przenoszonego do infrastruktury transportowej w punkcie początkowym i, który nie jest przenoszony do innej instalacji lub infrastruktury transportu CO2 w tym samym okresie sprawozdawczym, ale w terminie wskazanym w art. 49 ust. 7 niniejszego rozporządzenia w roku następującym po okresie sprawozdawczym. Odpowiednich ilości nie uwzględnia się w odniesieniu do TOUT,i w kolejnym okresie sprawozdawczym.

B.2. Metoda B

Każdy operator wyznacza wielkość emisji z uwzględnieniem wszystkich procesów związanych z emisjami w instalacji, a także ilości CO2 wychwyconego i przeniesionego do infrastruktury transportowej, według następującego wzoru:

Emisje [t CO2]= E niezorganizowane + Euwolnione + Ewycieki + Einfrastruktura transportowa

gdzie:

Emisje

=

całkowita wielkość emisji CO2 z infrastruktury transportowej [t CO2];

E niezorganizowane

=

ilość emisji niezorganizowanych [t CO2] pochodzących z CO2 transportowanego w infrastrukturze transportowej, w tym z uszczelnień, zaworów, pośrednich tłoczni gazu i pośrednich miejsc składowania;

Euwolnione

=

ilość uwolnionych emisji [t CO2] pochodzących z CO2 transportowanego w infrastrukturze transportowej;

Ewycieki

=

ilość CO2 [t CO2] transportowanego w infrastrukturze transportowej, emitowanego w wyniku usterki jednego elementu infrastruktury transportowej lub kilku takich elementów;

Einfrastruktura transportowa

=

ilość CO2 [t CO2] z działań własnych infrastruktury transportowej, rozumiana nie jako emisje pochodzące z transportowanego CO2, ale emitowane w wyniku spalania lub innych procesów funkcjonalnie połączonych z infrastrukturą transportową, monitorowana zgodnie z odpowiednimi sekcjami załącznika IV do niniejszego rozporządzenia.

B.2.1. Emisje niezorganizowane z infrastruktury transportowej

Operator infrastruktury transportu CO2 uwzględnia emisje niezorganizowane z co najmniej następujących typów wyposażenia:

a) uszczelnienia;

b) urządzenia pomiarowe;

c) zawory;

d) pośrednie tłocznie gazu;

e) pośrednie miejsca składowania, w tym zamontowane na pojazdach transportowych CO2.

Operator wyznacza średnie współczynniki emisji ER (wyrażone jako g CO2/jednostka czasu) dla każdego elementu wyposażenia na jedno wystąpienie, w przypadku którego można oczekiwać emisji niezorganizowanych na początku działania i najpóźniej do końca pierwszego roku sprawozdawczego, w którym funkcjonuje infrastruktura transportowa. Operator dokonuje przeglądu tych współczynników co najmniej co 5 lat, na podstawie najlepszych dostępnych technik i wiedzy.

Operator oblicza całkowitą ilość emisji niezorganizowanych, mnożąc liczbę elementów wyposażenia z każdej kategorii przez współczynnik emisji i dodając wyniki w pojedynczych kategoriach, według następującego równania:

Liczba wystąpień (Nwystąp.) to liczba elementów wyposażenia w danej kategorii pomnożona przez liczbę jednostek czasu rocznie.

B.2.2. Emisje z wycieków

Operator infrastruktury transportu CO2 przedstawia dowód na integralność układu, wykorzystując reprezentatywne dane (przestrzenne i czasowe) dotyczące temperatury i ciśnienia. Jeżeli z danych wynika, że nastąpił wyciek, operator oblicza ilość CO2 pochodzącego z wycieku z zastosowaniem odpowiedniej metodyki udokumentowanej w planie monitorowania, na podstawie wytycznych dotyczących najlepszych praktyk branżowych, w tym wykorzystując dane dotyczące różnic temperatur i ciśnienia w porównaniu ze średnimi wartościami temperatury i ciśnienia świadczącymi o integralności.

B.2.3. Emisje uwolnione

W planie monitorowania każdy operator infrastruktury transportu CO2 przedstawia analizę dotyczącą potencjalnych sytuacji uwolnienia emisji, w tym konserwacji lub sytuacji nadzwyczajnych, oraz odpowiednio udokumentowaną metodykę obliczania ilości uwolnionego CO2 na podstawie wytycznych dotyczących najlepszych praktyk branżowych.”;

j) w sekcji 23 wprowadza się następujące zmiany:

(i) pkt A akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Właściwy organ określa zakres monitorowania i raportowania emisji z geologicznego składowania CO2 odpowiednio do granic składowiska i kompleksu składowania wyznaczonych w zezwoleniu na mocy dyrektywy 2009/31/WE, a także na wszystkich obiektach pomocniczych funkcjonalnie połączonych z kompleksem składowania CO2, takich jak pośrednie miejsca składowania CO2, stacje wspomagające, stacje skraplania, gazyfikacji, oczyszczania lub piece grzewcze. W przypadku stwierdzenia wycieków z kompleksu składowania prowadzących do emisji CO2 lub jego uwolnienia do słupa wody operator bezzwłocznie wykonuje wszystkie spośród następujących czynności:

a) powiadamia właściwy organ;

b) uwzględnia wycieki jako strumienie materiałów wsadowych lub źródła emisji w odniesieniu do odpowiedniej instalacji;

c) prowadzi monitorowanie i raportowanie w zakresie takich emisji.”;

(ii) pkt B akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Operator prowadzący geologiczne składowanie nie dodaje do obliczonego poziomu emisji CO2 otrzymanego z innej instalacji ani nie odejmuje od obliczonego poziomu emisji żadnego CO2 geologicznie składowanego na składowisku lub przenoszonego do innej instalacji. Operator monitoruje emisje z wszelkich instalacji pomocniczych funkcjonalnie połączonych z kompleksem składowania zgodnie z przepisami określonymi w sekcji 22 załącznika IV do niniejszego rozporządzenia.”;

(iii) pkt B1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Każdy operator określa wartość V CO2 jako jeden strumień materiałów wsadowych lub większą liczbę strumieni według metodyki bilansu masowego zgodnie z art. 25 lub metodyki opartej na pomiarach zgodnie z art. 41–46 niniejszego rozporządzenia. Na zasadzie odstępstwa od zdania pierwszego i po zatwierdzeniu przez właściwy organ operator może uwzględnić w planie monitorowania odpowiednią metodykę określania wartości V CO2 w oparciu o najlepsze praktyki branżowe, w przypadku gdy stosowanie metodyk monitorowania, o których mowa w zdaniu pierwszym, wiązałoby się z nieracjonalnymi kosztami lub operator może wykazać, że metodyka oparta na najlepszych praktykach branżowych pozwala na określenie ilości z co najmniej taką samą dokładnością jak metodyki oparte na pomiarach.”;

(iv) pkt B2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Każdy operator uwzględnia co najmniej następujące potencjalne dodatkowe źródła emisji z intensyfikacji wydobycia węglowodorów:”;

53) w załączniku V wprowadza się następujące zmiany:

a) w tabeli 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i) wiersz dwunasty nagłówek „Rafinowanie olejów mineralnych” otrzymuje brzmienie:

„

Rafinowanie olejów

”;

(ii) wiersz dwudziesty siódmy nagłówek „Produkcja pierwotnego aluminium” otrzymuje brzmienie:

„

Produkcja pierwotnego aluminium lub tlenku glinu

”;

(iii) na końcu tabeli dodaje się wiersz w brzmieniu:

„Wychwytywanie, przenoszenie i geologiczne składowanie CO2 na składowisku dopuszczonym na mocy dyrektywy 2009/31/WE

Bilans masy przenoszonego CO2

2

nd.

nd.

2

nd.

nd.

Uwalnianie CO2 do atmosfery, wyciek i emisje niezorganizowane

2

nd.

nd.

2

nd.

nd.”

54) w tabeli w załączniku VII po wierszu drugim nagłówek „gaz ziemny” dodaje się wiersze w brzmieniu:

„CO2 przenoszony

Co najmniej raz na tydzień

Spaliny do celów art. 43 ust. 4

Co 50 000 ton całkowitego CO2, ale co najmniej raz w miesiącu”

55) w załączniku IX wprowadza się następujące zmiany:

a) w sekcji 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) tytuł otrzymuje brzmienie:

„

ELEMENTY WŁAŚCIWE DLA INSTALACJI STACJONARNYCH:

”

(ii) pkt 6 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„w przypadku produkcji pierwotnego aluminium lub tlenku glinu następujące dodatkowe elementy:”;

(iii) pkt 7 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)

reprezentatywnie zagregowane dane dotyczące ciśnienia i temperatury w infrastrukturze transportowej;”

(iv) dodaje się pkt 8 w brzmieniu:

„8)

W przypadku CO2 trwale związanego chemicznie, w stosownych przypadkach, następujące dodatkowe elementy:

a) dokumentacja ilości CO2 trwale związanego chemicznie;

b) rodzaje produktów, w przypadku których CO2 był związany chemicznie, ich ilość i odpowiednie zastosowania produktów.”;

b) w sekcji 3 wprowadza się następujące zmiany:

(i) pkt 4 otrzymuje brzmienie:

„4)

do celów monitorowania emisji – dokumentacja dotycząca metodyki w zakresie luk w danych, w stosownych przypadkach, liczba lotów, w przypadku których wystąpiły luki w danych, dane wykorzystywane do usunięcia luk w danych, tam gdzie one wystąpiły, oraz, w przypadku gdy liczba lotów, których dotyczyły luki w danych wyniosła ponad 5 % lotów objętych sprawozdaniami, przyczyny luk w danych, a także dokumentacja podjętych działań naprawczych.”;

(ii) dodaje się pkt 5 i 6 w brzmieniu:

„5)

do celów monitorowania i raportowania skutków innych niż CO2 emisji lotniczych – wszystkie dane monitorowane przez operatora statku powietrznego zgodnie z art. 56b ust. 2 niniejszego rozporządzenia, jeżeli takie dane są wykorzystywane do obliczania CO2(e) na lot zgodnie z metodą, o której mowa w art. 56a niniejszego rozporządzenia;

6) do celów monitorowania skutków innych niż CO2 emisji lotniczych oraz w przypadku gdy operator statku powietrznego nie korzysta z NEATS – liczba lotów, w których wystąpiły luki w danych, oraz odpowiednie wartości domyślne stosowane w sekcji 5 załącznika IIIa i w załączniku IIIb do niniejszego rozporządzenia do uzupełnienia luk w danych.”;

56) w załączniku X wprowadza się następujące zmiany:

a) w sekcji 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i) tytuł otrzymuje brzmienie:

„

Roczne raporty na temat wielkości emisji z instalacji

”;

(ii) pkt 6 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

całkowite emisje wyrażone jako t CO2(e), w tym CO2 ze strumieni materiałów wsadowych złożonych z biomasy, które nie są zgodne z art. 38 ust. 5 niniejszego rozporządzenia, lub ze strumieni materiałów wsadowych złożonych z RFNBO lub RCF, które nie są zgodne z art. 39a ust. 3 niniejszego rozporządzenia, lub ze strumieni materiałów wsadowych złożonych z syntetycznych paliw niskoemisyjnych niezgodnych z art. 39a ust. 4 niniejszego rozporządzenia;”;

(iii) pkt 6 lit. f) otrzymuje brzmienie:

„f)

współczynniki emisji, wyrażone zgodnie z wymogami określonymi w art. 36 ust. 2 niniejszego rozporządzenia; frakcję biomasy; frakcję biomasy o współczynniku zero, frakcję RFNBO lub RCF, frakcję RFNBO lub RCF o współczynniku zero, syntetyczną frakcję niskoemisyjną, syntetyczną frakcję niskoemisyjną o współczynniku zero, współczynniki utleniania i konwersji, wyrażone jako ułamki bezwymiarowe;”;

(iv) pkt 7 otrzymuje brzmienie:

„7)

w przypadku zastosowania metodyki bilansu masowego przepływ masowy i zawartość węgla pierwiastkowego dla każdego strumienia materiałów wsadowych wprowadzanych do danej instalacji i ją opuszczających; frakcję biomasy, frakcję biomasy o współczynniku zero, frakcję RFNBO lub RCF, frakcję RFNBO lub RCF o współczynniku zero, syntetyczną frakcję niskoemisyjną, syntetyczną frakcję niskoemisyjną o współczynniku zero oraz, w stosownych przypadkach, wartość opałową;”;

(v) pkt 8 lit a), b), c), d) i e) otrzymują brzmienie:

„a)

ilości biomasy i biomasy spalonej o współczynniku zero lub ilości RFNBO lub RCF oraz RFNBO lub RCF spalonych o współczynniku zero lub ilości syntetycznych paliw niskoemisyjnych lub spalonych syntetycznych paliw niskoemisyjnych o współczynniku zero, wyrażonych w TJ, lub wykorzystanych w procesach, wyrażonych w t lub Nm3;

b) emisje CO2 z biomasy i biomasy o współczynniku zero lub emisje z RFNBO lub RCF oraz z RFNBO lub RCF o współczynniku zero, lub emisje z syntetycznych paliw niskoemisyjnych i syntetycznych paliw niskoemisyjnych o współczynniku zero, wyrażone w t CO2, w przypadku gdy do określenia emisji stosuje się metodykę opartą na pomiarach;

c) w stosownych przypadkach wartość przybliżoną dla wartości opałowej strumieni materiałów wsadowych złożonych z biomasy, RFNBO lub RCF albo syntetycznych paliw niskoemisyjnych użytych jako paliwo;

d) emisje, ilości i wartość energetyczną paliw ze spalanej biomasy i biopłynów lub spalanych RFNBO lub RCF lub spalanych syntetycznych paliw niskoemisyjnych, wyrażone w t i TJ, oraz informacje, że paliwa z biomasy i biopłyny, RFNBO lub RCF lub syntetyczne paliwa niskoemisyjne o współczynniku zero są zgodne z art. 38 ust. 5 lub art. 39a ust. 3 lub art. 39a ust. 4 niniejszego rozporządzenia;

e) przeniesiony do instalacji lub odebrany z instalacji CO2 lub N2O lub CO2 tranzytowe, w przypadku gdy zastosowanie ma art. 49 lub art. 50 niniejszego rozporządzenia, wyrażone w t CO2(e);”;

(vi) w pkt 8 dodaje się lit. i) i j) w brzmieniu:

„i)

ilość CO2 związanego chemicznie w produkcie zgodnie z art. 49a ust. 1 niniejszego rozporządzenia, wyrażona w t CO2;

j) rodzaje i ilości wytwarzanych produktów, w których CO2 został związany chemicznie zgodnie z art. 49a ust. 1 niniejszego rozporządzenia, wyrażone w t produktu;”;

(vii) pkt 9 lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c)

w stosownych przypadkach przybliżona wartość energetyczna z paliw i materiałów kopalnych oraz z biomasy wykorzystywanej jako paliwa i materiały, a także z RFNBO lub RCF lub syntetycznych paliw niskoemisyjnych.”;

b) w sekcji 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) pkt 8 i 9 otrzymują brzmienie:

„8)

masę paliwa niemieszanego (w tonach) w podziale na rodzaj paliwa, przypadającą na pary państw, w tym informacje na temat wszystkich poniższych kwestii:

a) czy alternatywne paliwo lotnicze ma współczynnik zero zgodnie z art. 54c niniejszego rozporządzenia;

b) czy paliwo jest kwalifikującym się paliwem lotniczym;

c) w przypadku kwalifikujących się paliw lotniczych – rodzaj paliwa w rozumieniu art. 3c ust. 6 dyrektywy 2003/87/WE;

9) całkowite emisje CO2 w tonach CO2 przy zastosowaniu wstępnego współczynnika emisji oraz współczynnika emisji w podziale na państwa członkowskie odlotu i przylotu;”;

(ii) pkt 12 otrzymuje brzmienie:

„12)

pozycje uzupełniające:

a) ilość alternatywnych paliw lotniczych wykorzystanych w roku sprawozdawczym (w tonach) w podziale na rodzaje paliwa oraz czy paliwa te są zgodne z art. 54c niniejszego rozporządzenia;

b) wartość opałową paliw alternatywnych;”;

(iii) pkt 13 otrzymuje brzmienie:

„13)

w załączniku do rocznego raportu na temat wielkości emisji operator statku powietrznego podaje roczną wielkość emisji oraz roczną liczbę lotów na parę lotnisk. W stosownych przypadkach ilość alternatywnego paliwa lotniczego i kwalifikującego się paliwa lotniczego (w tonach) podaje się dla każdej pary lotnisk. Na żądanie operatora właściwy organ traktuje takie informacje jako poufne.”;

c) dodaje się sekcję 2a w brzmieniu:

„2a. ROCZNE RAPORTY OPERATORÓW STATKÓW POWIETRZNYCH NA TEMAT SKUTKÓW INNYCH NIŻ CO2 EMISJI LOTNICZYCH

W odniesieniu do skutków innych niż CO2 emisji lotniczych oddzielny raport, o którym mowa w art. 68 ust. 5 niniejszego rozporządzenia, zawiera co najmniej następujące informacje:

1) dane identyfikacyjne operatora statku powietrznego oraz sygnał wywoławczy lub inny niepowtarzalny oznacznik wykorzystywany do celów kontroli ruchu powietrznego, jak również właściwe dane kontaktowe;

2) imię i nazwisko oraz adres weryfikatora raportu;

3) rok sprawozdawczy;

4) odniesienie do odpowiedniego zatwierdzonego planu monitorowania i numer jego wersji oraz data, od której jest on stosowany, odniesienie do innych planów monitorowania istotnych dla danego roku sprawozdawczego oraz numery ich wersji;

5) istotne zmiany w działalności i odstępstwa w stosunku do zatwierdzonego planu monitorowania w okresie sprawozdawczym;

6) numery rejestracyjne oraz typy statków powietrznych wykorzystywanych w okresie objętym raportem do wykonywania działań lotniczych objętych zakresem załącznika I do dyrektywy 2003/87/WE prowadzonych przez operatora statku powietrznego;

7) całkowitą liczbę lotów objętych raportem, przypadającą na pary państw;

8) sumę CO2(e) z monitorowanych lotów operatora statku powietrznego na parę lotnisk, wyrażoną we wskaźnikach klimatycznych określonych w art. 56a ust. 2 niniejszego rozporządzenia;

9) tabelę XML zawierającą w odniesieniu do każdego lotu i zgodnie z definicją w sekcji 1 załącznika IIIa do niniejszego rozporządzenia informacje o locie, typ statku powietrznego, identyfikator silnika i CO2(e) wyrażony we wskaźnikach klimatycznych określonych w art. 56a ust. 2 niniejszego rozporządzenia;

10) opis sposobu, w jaki operator wykorzystuje wskaźnika skuteczności we własnych narzędziach informatycznych lub w narzędziach informatycznych stron trzecich, o których mowa w art. 56a ust. 7 lit. b) niniejszego rozporządzenia, do doskonalenia GWP zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i NEATS, jeżeli operator statku powietrznego stosuje te narzędzia do obliczania CO2(e) zamiast NEATS. Jeżeli w narzędziach nie zastosowano wskaźnika skuteczności, operator statku powietrznego przedstawia opis z uzasadnieniem pominięcia skuteczności.”;

d) w sekcji 4 wprowadza się następujące zmiany:

(i) w pkt 6 wprowadza się następujące zmiany:

— lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

całkowite emisje wyrażone w t CO2, w tym CO2 ze strumieni paliw z biomasy, które nie są zgodne z art. 38 ust. 5 niniejszego rozporządzenia, lub ze strumieni materiałów wsadowych złożonych z RFNBO lub RCF, które nie są zgodne z art. 39a ust. 3 niniejszego rozporządzenia, lub ze strumieni materiałów wsadowych złożonych z syntetycznych paliw niskoemisyjnych, które nie są zgodne z art. 39a ust. 4 niniejszego rozporządzenia;”;

— lit. d) otrzymuje brzmienie:

„d)

współczynniki emisji, wyrażone zgodnie z wymogami określonymi w art. 75f niniejszego rozporządzenia; frakcję biomasy, frakcję biomasy o współczynniku zero, frakcję RFNBO lub RCF, frakcję RFNBO lub RCF o współczynniku zero, syntetyczną frakcję niskoemisyjną, syntetyczną frakcję niskoemisyjną o współczynniku zero, wyrażone jako ułamki bezwymiarowe;”;

(ii) pkt 7 lit. a) i b) otrzymują brzmienie:

„a)

w stosownych przypadkach przybliżoną wartość opałową strumieni paliw składających się z biomasy, RFNBO lub RCF albo syntetycznych paliw niskoemisyjnych;

b) emisje, ilości i wartość energetyczną biopaliw, biopłynów, paliw z biomasy, RFNBO i RCF, syntetycznych paliw niskoemisyjnych dopuszczonych do konsumpcji, wyrażone w t i TJ, oraz informacje, czy są one zgodne z art. 38 ust. 5 lub art. 39a ust. 3 lub art. 39a ust. 4 niniejszego rozporządzenia;”;

57) w załączniku Xa zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:

„Wraz z informacjami zawartymi w rocznym raporcie na temat wielkości emisji zgodnie z załącznikiem X do niniejszego rozporządzenia operator przedkłada następujące informacje dla każdego zakupionego paliwa w rozumieniu art. 3 lit. af) dyrektywy 2003/87/WE:”

58) w załączniku Xb zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:

„Wraz z informacjami zawartymi w rocznym raporcie na temat wielkości emisji zgodnie z załącznikiem X do niniejszego rozporządzenia podmiot objęty regulacją przedkłada następujące informacje dla każdego zakupionego paliwa w rozumieniu art. 3 lit. af) dyrektywy 2003/87/WE:”.

Artykuł 2

Wejście w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2024 r.

Art. 1 pkt 2 lit. m), pkt 42–46, 49, 57 i 58 stosuje się jednak od dnia 1 lipca 2024 r.

Art. 1 pkt 3, 5–8, 9 lit. c), 21, 25–27, 28 lit. a), 29, 35, 36, 38, 40, 41, 47 lit. a) ppkt (ii) i (iii), 47 lit. b) ppkt (i) tiret pierwsze i czwarte, pkt 47 lit. b) ppkt (iii), pkt 48 lit. a) ppkt (ii), pkt 51, 52 lit. d), pkt 52 lit. e), pkt 52 lit. f), pkt 52 lit. g) ppkt (ii), pkt 52 lit. h), pkt 52 lit. i), pkt 52 lit. j), pkt 53, 55 lit. a) ppkt (ii), pkt 55 lit. a) ppkt (iii), pkt 55 lit. a) ppkt (iv), pkt 55 lit. b) ppkt (ii), pkt 56 lit. a) ppkt (vi), pkt 56 lit. c) stosuje się od dnia 1 stycznia 2025 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.