Artykuł 31

1. W kontekście wspólnego systemu inspekcji i nadzoru na podstawie art. 19 ust. 1, państwa członkowskie zapewniają, aby inspekcje portowe statków rybackich objętych zakresem stosowania art. 25 opierały się na zharmonizowanej metodyce oceny ryzyka ustanowionej we współpracy z EFCA i przez nią koordynowanej, z uwzględnieniem ogólnych wytycznych określonych w załączniku XXII.

2. Na potrzeby oceny ryzyka i, w stosownych przypadkach, inspekcji, po uprzednim powiadomieniu, o którym mowa w art. 28, państwa członkowskie zapewniają, aby inspektorzy portowi NEAFC oceniali dane z elektronicznego dziennika połowowego i dane VMS dotyczące całej działalności połowowej na obszarze podlegającym regulacji przesyłane przez dany statek do Sekretariatu NEAFC przez okres roku przed planowanym wyładunkiem. W przypadku przeładunku ocenie podlegają również dane statków przekazujących.

3. W każdym roku każde państwo członkowskie przeprowadza inspekcje co najmniej 5 % wyładunków lub przeładunków świeżych ryb oraz co najmniej 7,5 % mrożonych ryb w swoich portach objętych art. 25. Inspekcja statku rybackiego wyładowującego lub przeładowującego zarówno połowy świeże, jak i zamrożone jest wliczana do poziomów odniesienia dla ryb świeżych i mrożonych.

4. Państwo członkowskie zapewnia, aby inspekcje były przeprowadzane w sposób uczciwy, przejrzysty i niedyskryminacyjny; inspekcje nie mogą stanowić prześladowania operatorów statku rybackiego.

5. Państwa członkowskie zapewniają w ramach procedur inspekcji, aby inspektorzy:

a) posiadali i przy pierwszej okazji podczas inspekcji przedstawiali kapitanowi statku rybackiego odpowiedni dokument tożsamości;

b) badali wszystkie odpowiednie obszary statku w celu sprawdzenia przestrzegania odpowiednich środków ochrony i zarządzania;

c) podejmowali wszelkie możliwe starania w celu uniknięcia niepotrzebnego opóźnienia statku, zapewnienia minimalnego stopnia ingerencji i utrudnień na statku, a także uniknięcia pogorszenia jakości ryb;

d) nie utrudniali kapitanowi kontaktu z organami państwa bandery;

e) sprawdzali, czy dokumentacja dotycząca identyfikacji statku znajdująca się na statku oraz informacje dotyczące jego właściciela są prawdziwe, kompletne i poprawne, w tym, w razie potrzeby, kontaktując się w odpowiedni sposób z państwem bandery lub międzynarodowymi rejestrami statków;

f) sprawdzali, czy bandera i oznaczenia statku, w tym nazwa, zewnętrzny numer rejestracyjny, numer IMO, międzynarodowy radiowy sygnał wywoławczy i inne oznaczenia oraz główne wymiary, są zgodne z informacjami zawartymi w dokumentacji;

g) sprawdzali, czy zezwolenia na połowy i działania związane z połowami są prawdziwe, kompletne, poprawne i zgodne z informacjami przedstawionymi zgodnie z art. 28;

h) dokonywali przeglądu wszelkiej odpowiedniej dokumentacji i rejestrów znajdujących się na statku, w tym dokumentacji i rejestrów w formie elektronicznej, oraz danych VMS od państwa bandery lub właściwych regionalnych organizacji ds. rybołówstwa; do odpowiedniej dokumentacji zaliczyć można dzienniki pokładowe, dokumenty dotyczące połowów i przeładunku oraz dokumenty handlowe, listy załogi, plany sztauerskie, opisy ładowni ryb oraz dokumenty wymagane na podstawie Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (

10

);

i) kontrolowali wszelkie odpowiednie narzędzia połowowe na statku, w tym wszelkie narzędzia przechowywane poza zasięgiem wzroku, a także powiązane z nimi urządzenia, oraz sprawdzali, czy narzędzia te są zgodne z warunkami określonymi w zezwoleniach; narzędzia połowowe są również sprawdzane pod kątem zgodności cech, takich jak wielkość oczek i grubość sznurka, urządzenia i dodatkowe uzbrojenie, wymiary i konfiguracja sieci, więcierze, dragi, rozmiary i liczba haków, z mającymi zastosowanie przepisami oraz pod kątem zgodności oznaczeń z oznaczeniami, na które statek uzyskał zezwolenie;

j) określali, czy ryby znajdujące się na statku zostały złowione zgodnie z mającymi zastosowanie zezwoleniami;

k) monitorowali cały przebieg rozładunku lub przeładunku oraz dokonywali kontroli krzyżowej ilości podanych w uprzednim powiadomieniu o wyładunku w podziale na gatunki oraz ilości wyładowanych lub przeładowanych ryb w podziale na gatunki;

l) sprawdzali ryby, w tym poprzez pobieranie próbek, w celu ustalenia ich ilości i składu połowu; w tym celu inspektorzy mogą otwierać pojemniki, w które ryby zostały wstępnie zapakowane, oraz przemieszczać ryby lub pojemniki, aby upewnić się co do całości zawartości ładowni ryb; sprawdzenie to może obejmować inspekcję rodzaju produktu oraz ustalenie masy nominalnej;

m) po zakończeniu wyładunku lub przeładunku dokonywali weryfikacji i odnotowywali – w podziale na gatunki – ilości ryb pozostałych na statku;

n) oceniali, czy istnieją wyraźne dowody pozwalające sądzić, że dany statek uczestniczył w nielegalnych, nieraportowanych lub nieuregulowanych połowach lub działaniach związanych z połowami wspierających tego rodzaju połowy;

o) przedstawiali kapitanowi statku sprawozdanie zawierające wyniki inspekcji, w tym ewentualne środki, które mogłyby zostać podjęte, w celu jego podpisania przez inspektora i kapitana statku; podpis kapitana na sprawozdaniu służy jedynie jako potwierdzenie odbioru kopii sprawozdania; kapitanowi umożliwia się dodanie w sprawozdaniu wszelkich swoich uwag lub zastrzeżeń oraz, w stosownych przypadkach, skontaktowanie się z właściwymi organami państwa bandery, w szczególności gdy ma on poważne trudności ze zrozumieniem treści sprawozdania; oraz

p) gdy jest to konieczne i możliwe – organizowali tłumaczenie odpowiednich dokumentów.

6. Państwo członkowskie ułatwia komunikację z kapitanem statku lub wyższymi rangą członkami jego załogi, w tym, stosownie do potrzeb i możliwości, poprzez zapewnienie, aby inspektorowi towarzyszył tłumacz ustny.

7. Niniejszy artykuł ma zastosowanie w uzupełnieniu zasad dotyczących procedur inspekcji określonych w art. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1005/2008.