Artykuł 30

1. Podstawy kosztowe opłat za służby żeglugi powietrznej składają się z kosztów ustalonych, które określono w planach skuteczności działania przyjętych zgodnie z art. 24 ust. 6 i które są związane z zapewnianiem tych służb w danej strefie pobierania opłat trasowych i danej strefie pobierania opłat terminalowych.

2. Koszty ustalone, o których mowa w ust. 1, obejmują koszty odpowiednich obiektów i służb, koszty kapitału i z tytułu amortyzacji aktywów, jak również koszty utrzymania, eksploatacji, zarządzania i administracji, w tym koszty dotyczące personelu.

3. Koszty ustalone, o których mowa w ust. 1, obejmują również następujące koszty:

a) koszty w związku z nadzorem nad służbami żeglugi powietrznej ponoszone przez państwowe władze nadzorujące, właściwe organy krajowe i inne organy krajowe, którym państwa członkowskie powierzyły zadania związane z niniejszym rozporządzeniem i rozporządzeniem (UE) 2018/1139, jeżeli państwo członkowskie tak postanowi;

b) koszty ponoszone przez instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej wyznaczone na mocy art. 8 i 10, w związku z zapewnianiem służb żeglugi powietrznej i funkcji sieciowych;

c) koszty wynikające z Międzynarodowej konwencji Eurocontrolu z dnia 13 grudnia 1960 r. o współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa żeglugi powietrznej, z najnowszymi zmianami, jeżeli państwo członkowskie tak postanowi.

4. Koszty ustalone nie obejmują kosztów kar nałożonych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 53.

5. Koszty powiązane zarówno z terminalowymi służbami żeglugi powietrznej, jak i trasowymi służbami żeglugi powietrznej dzieli się zgodnie z ogólnymi zasadami, o których mowa w art. 21 ust. 4 lit. l). Nie zezwala się na subsydiowanie skrośne między trasowymi służbami żeglugi powietrznej i terminalowymi służbami żeglugi powietrznej. Na subsydiowanie skrośne między różnymi służbami żeglugi powietrznej w obrębie każdej z dwóch powyższych kategorii zezwala się wyłącznie w przypadkach, gdy jest to uzasadnione obiektywnymi przyczynami i przejrzyście określone zgodnie z art. 36 ust. 3.

6. Instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej wyznaczone na mocy art. 8 i 10 przekazują państwowej władzy nadzorującej szczegółowe informacje na temat swojej podstawy kosztowej. W tym celu koszty przedstawia się w podziale na koszty personelu, koszty operacyjne inne niż koszty personelu, koszty amortyzacji, koszt kapitału, koszty nadzwyczajne i koszty, o których mowa w art. 30 ust. 3. Aby umożliwić Komisji wykonywanie jej zadań na mocy niniejszego rozporządzenia, państwowa władza nadzorująca przekazuje Komisji te informacje na warunkach określonych w akcie wykonawczym, o którym mowa w art. 33.