Artykuł 2

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1) „państwo wzywające” oznacza państwo członkowskie, w którym prowadzone jest postępowanie karne i w którym wydano wniosek o przekazanie tego postępowania do innego państwa członkowskiego lub które rozpoczęło konsultacje lub które otrzymało wniosek o konsultacje dotyczące ewentualnego przekazania postępowania karnego;

2) „państwo wezwane” oznacza państwo członkowskie, do którego przesłany został wniosek o przekazanie postępowania karnego do celów przejęcia tego postępowania lub które otrzymało wniosek o konsultacje lub które rozpoczęło konsultacje dotyczące ewentualnego przekazania postępowania karnego;

3) „organ wzywający” oznacza:

a) sędziego, sąd, sędziego śledczego lub prokuratora w państwie wzywającym właściwego w danej sprawie; lub

b) każdy inny właściwy organ wyznaczony jako taki przez państwo wzywające, który w danym przypadku działa w charakterze organu dochodzeniowego w postępowaniu karnym właściwego do złożenia wniosku o przekazanie postępowania karnego zgodnie z prawem krajowym. Ponadto zanim wniosek o przekazanie postępowania karnego zostanie przesłany organowi wezwanemu, wniosek ten zatwierdza sędzia, sąd, sędzia śledczy lub prokurator w państwie wzywającym, po zbadaniu jego zgodności z warunkami wydania takiego wniosku na podstawie niniejszego rozporządzenia. W przypadku gdy wniosek o przekazanie postępowania karnego został zatwierdzony przez sędziego, sąd, sędziego śledczego lub prokuratora w państwie wzywającym, organ ten może również zostać uznany za organ wzywający do celów przesłania wniosku;

4) „organ wezwany” oznacza sędziego, sąd, sędziego śledczego lub prokuratora właściwego do podejmowania decyzji w sprawie wyrażenia zgody na przekazanie postępowania karnego lub w sprawie odmowy przekazania postępowania karnego zgodnie z art. 11 ust. 1 oraz do podejmowania – w przypadku gdy zezwala na to system prawny państwa wezwanego– kolejnych środków zgodnie z niniejszym rozporządzeniem lub wszelkich środków zgodnie z jego prawem krajowym.

Bez uszczerbku dla wymogu, zgodnie z którym decyzja w sprawie wyrażenia zgody na przekazanie postępowania karnego lub w sprawie odmowy przekazania postępowania karnego zgodnie z art. 11 ust. 1 musi zostać podjęta wyłącznie przez sędziego, sąd, sędziego śledczego lub prokuratora na podstawie dokonanej przez nich oceny podstaw odmowy przewidzianych w art. 12, państwo wezwane może postanowić – ze względu na strukturę swojego wewnętrznego systemu prawnego opierającą się na prawie precedensowym, w przypadku gdy zgodnie z krajowym systemem prawnym sądy ani prokuratorzy w tym państwie nie mogą podejmować środków innych niż decyzja w sprawie wyrażenia zgody na przekazanie postępowania karnego lub w sprawie odmowy przekazania postępowania karnego zgodnie z art. 11 ust. 1 – że inny organ, właściwy do podejmowania środków w postępowaniu karnym na podstawie jego prawa krajowego, podejmuje środki służące jedynie ułatwieniu podejmowania takich decyzji sądowych. Taki inny właściwy organ może również podejmować kolejne środki do celów niniejszego rozporządzenia;

5) „zdecentralizowany system informatyczny” oznacza zdecentralizowany system informatyczny zdefiniowany w art. 2 pkt 3 rozporządzenia (UE) 2023/2844;

6) „pokrzywdzony” oznacza ofiarę zdefiniowaną w art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2012/29/UE lub osobę prawną zdefiniowaną w prawie krajowym, która doznała szkody lub straty majątkowej bezpośrednio spowodowanej przestępstwem będącym przedmiotem postępowania karnego, do którego ma zastosowanie niniejsze rozporządzenie.