Artykuł 22

1. Przekazane postępowanie karne podlega prawu krajowemu państwa wezwanego.

2. O ile nie jest to sprzeczne z podstawowymi zasadami prawa w państwie wezwanym, każda czynność dokonana do celów postępowania karnego lub postępowania dowodowego przez właściwe organy w państwie wzywającym jest tak samo ważna w państwie wezwanym, jak gdyby została ważnie dokonana przez właściwe organy w państwie wezwanym.

Bez uszczerbku dla art. 12 ust. 1 lit. d) każda czynność ważnie dokonana w państwie wzywającym, która przerywa lub zawiesza bieg przedawnienia, ma ten sam skutek przerywający lub zawieszający bieg przedawnienia w państwie wezwanym, pod warunkiem że taka czynność miałaby ten skutek na podstawie jego prawa krajowego.

3. Państwa członkowskie mogą przewidzieć w swoim prawie krajowym, że w sprawach, w których jurysdykcja wynika z art. 3, oraz w przypadku gdy państwa te działają jako państwo wezwane, a podejrzany lub oskarżony przebywa w tym państwie, właściwy organ w państwie wezwanym może – po otrzymaniu wniosku o przekazanie postępowania karnego i wszelkich dodatkowych informacji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz przed podjęciem decyzji w sprawie wyrażenia zgody na przekazanie – podjąć, po przeprowadzeniu oceny, niezbędne środki, zgodnie ze swoim prawem krajowym, w celu aresztowania podejrzanego lub oskarżonego lub w celu zapewnienia, aby podejrzany lub oskarżony pozostał na terytorium tego państwa, lub podjąć inne niezbędne środki tymczasowe, takie jak środki zabezpieczające mienie.

4. Decyzję o pozbawieniu podejrzanego lub oskarżonego wolności zgodnie z ust. 3 podejmuje ten sam organ, który byłby właściwy do podjęcia takich środków w podobnej sprawie krajowej, a decyzja ta podlega gwarancjom mającym zastosowanie do takich środków na podstawie prawa krajowego, w tym kontroli sądowej i terminom dotyczącym tymczasowego aresztowania.

5. Nie można odmówić dopuszczenia materiału dowodowego przekazanego przez organ wzywający w postępowaniu karnym prowadzonym w państwie wezwanym wyłącznie na tej podstawie, że materiał dowodowy został zgromadzony w innym państwie członkowskim. Materiał dowodowy zgromadzony w państwie wzywającym może zostać wykorzystany w postępowaniu karnym w państwie wezwanym, pod warunkiem że dopuszczalność takiego materiału dowodowego jest zgodna z prawem krajowym państwa wezwanego, w tym z jego podstawowymi zasadami prawa. Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na prawo sądu rozpoznającego sprawę w zakresie swobodnej oceny materiału dowodowego.

6. W przypadku gdy w państwie wezwanym orzeczono karę polegającą na pozbawieniu wolności lub środek polegający na pozbawieniu wolności, państwo to zalicza wszystkie okresy pozbawienia wolności w państwie wzywającym, które orzeczono w kontekście przekazanego postępowania karnego, do całkowitego orzeczonego okresu pozbawienia wolności. W tym celu organ wzywający przesyła organowi wezwanemu wszystkie informacje dotyczące okresu, w którym podejrzany lub oskarżony był pozbawiony wolności w państwie wzywającym.

7. W przypadku gdy zarówno w państwie wzywającym, jak i w państwie wezwanym postępowanie karne można wszcząć wyłącznie w następstwie wniesienia skargi, skarga wniesiona w państwie wzywającym jest ważna także w państwie wezwanym.

8. Karą mającą zastosowanie do danego przestępstwa jest kara przewidziana w prawie krajowym państwa wezwanego, chyba że prawo to stanowi inaczej. W przypadku gdy przestępstwo zostało popełnione na terytorium państwa wzywającego, organ wezwany może wziąć pod uwagę, zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym, maksymalną karę przewidzianą w prawie krajowym państwa wzywającego, w przypadku gdy byłoby to korzystne dla oskarżonego. W przypadku gdy jurysdykcja wynika wyłącznie z art. 3, kara orzeczona w państwie wezwanym nie może być surowsza niż maksymalna kara przewidziana w prawie krajowym państwa wzywającego.