Artykuł 5

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, które nie należą do grupy podlegającej planowaniu naprawy prewencyjnej zgodnie z art. 7 i które spełniają kryteria określone w ust. 2 lub 3 niniejszego artykułu, sporządzały i aktualizowały plan naprawy prewencyjnej. Ten plan naprawy prewencyjnej zawiera środki, które odnośny zakład ma zastosować w celu przywrócenia swojej sytuacji finansowej, w przypadku gdy sytuacja ta uległa znacznemu pogorszeniu.

Sporządzanie, aktualizowanie i stosowanie planów naprawy prewencyjnej uznaje się za część systemu zarządzania w rozumieniu art. 41 dyrektywy 2009/138/WE.

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby organ nadzoru nakładał na zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji wymogi dotyczące planowania naprawy prewencyjnej na podstawie ich wielkości, modelu biznesowego, profilu ryzyka, wzajemnych powiązań i substytucyjności, ich znaczenia dla gospodarki państw członkowskich, w których prowadzą działalność, oraz ich działalności transgranicznej, w szczególności istotnej działalności transgranicznej.

Organy nadzoru zapewniają, aby co najmniej 60 % rynku ubezpieczeń na życie oraz reasekuracji w zakresie ubezpieczeń na życie w danym państwie członkowskim oraz co najmniej 60 % jego rynku ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie oraz reasekuracji w zakresie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie – przy czym udział w rynku ubezpieczeń na życie opiera się na rezerwach techniczno-ubezpieczeniowych brutto, a udział w rynku ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie opiera się na składkach przypisanych brutto – podlegało wymogom dotyczącym planowania naprawy prewencyjnej zgodnie z niniejszym artykułem.

Przy obliczaniu poziomu zasięgu rynkowego, o którym mowa w akapicie drugim, można uwzględnić będące jednostkami zależnymi zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji grupy, w przypadku gdy te zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji będące jednostkami zależnymi należą do grupy, dla której jednostka dominująca najwyższego szczebla sporządza i utrzymuje grupowy plan naprawy prewencyjnej.

3. Każdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podlega wymogom w zakresie planowania naprawy prewencyjnej.

Małe i niezłożone zakłady nie podlegają wymogom w zakresie planowania naprawy prewencyjnej, chyba że organ nadzoru uzna, że taki zakład stanowi szczególne ryzyko na poziomie krajowym lub regionalnym.

4. Organy nadzoru zapewniają, aby zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji aktualizowały swoje plany naprawy prewencyjnej co najmniej co dwa lata oraz każdorazowo:

a) po zmianie struktury prawnej lub organizacyjnej zakładu, zmianie w jego działalności lub sytuacji finansowej, która to zmiana mogłaby mieć istotny wpływ na plan naprawy prewencyjnej lub wymagać jego zmiany;

b) gdy da się przewidzieć istotną zmianę sytuacji finansowej zakładu, która mogłaby mieć istotny wpływ na skuteczność planu lub w inny sposób wymagać przeglądu planu naprawy prewencyjnej.

5. Plany naprawy prewencyjnej nie przewidują dostępu do nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego ani otrzymania takiego wsparcia.

6. Państwa członkowskie wymagają, aby plany naprawy prewencyjnej zawierały wszystkie następujące elementy:

a) streszczenie głównych elementów planu, w tym istotnych zmian w ostatnio przedłożonym planie;

b) opis zakładu lub grupy, w tym streszczenie wszelkich istotnych zmian, jakie zaszły od czasu ostatniego przedłożonego planu;

c) zestaw wskaźników, o których mowa w ust. 8;

d) opis sposobu, w jaki sporządzono plan naprawy prewencyjnej, oraz sposobu, w jaki będzie on aktualizowany i stosowany;

e) gamę działań naprawczych;

f) strategię komunikacji;

g) jeżeli zakład naruszył kapitałowy wymóg wypłacalności określony w tytule I rozdział VI sekcja 4 dyrektywy 2009/138/WE i przedłożył plan naprawy zgodnie z art. 138 ust. 2 dyrektywy 2009/138/WE w którymkolwiek momencie w ciągu ostatnich 10 lat – ten plan naprawy, jak również ocenę środków podjętych w celu przywrócenia zgodności zakładu z kapitałowym wymogiem wypłacalności.

7. Państwa członkowskie wymagają, aby zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji oceniały wiarygodność i wykonalność swoich planów naprawy prewencyjnej, w szczególności zestawów wskaźników, o których mowa w ust. 8, oraz działań naprawczych, na podstawie zbioru scenariuszy dotkliwych zaburzeń makroekonomicznych i finansowych istotnych z punktu widzenia szczególnych uwarunkowań zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, w tym zdarzeń ogólnosystemowych, idiosynkratycznych dotkliwych zaburzeń, które mogą mieć istotny wpływ na ich profil aktywów i zobowiązań, oraz kombinacji takich zaburzeń.

8. Państwa członkowskie wymagają, aby zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji zapewniały uwzględnienie w swoich planach naprawy prewencyjnej zestawów wskaźników jakościowych i ilościowych określających punkty, w których należy rozważyć lub podjąć działania naprawcze. Wskaźniki te mogą obejmować kryteria dotyczące m.in. kapitału, płynności, jakości aktywów, rentowności, warunków rynkowych, warunków makroekonomicznych i zdarzeń operacyjnych. Wskaźniki odnoszące się do pozycji kapitałowej obejmują co najmniej każde naruszenie kapitałowego wymogu wypłacalności określonego w tytule I rozdział VI sekcja 4 dyrektywy 2009/138/WE.

Państwa członkowskie wymagają, aby każde naruszenie kapitałowego wymogu wypłacalności skutkowało podjęciem przez dany zakład odpowiednich działań naprawczych zgodnie z planem naprawy prewencyjnej.

Państwa członkowskie wymagają, aby organy nadzoru zapewniły wprowadzenie przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji odpowiednich uzgodnień dotyczących regularnego monitorowania wskaźników, o których mowa w akapicie pierwszym.

9. Zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, które postanawiają podjąć działanie naprawcze przewidziane w swoim planie naprawy prewencyjnej lub powstrzymać się od podjęcia takiego działania naprawczego pomimo osiągnięcia wskaźnika, o którym mowa w ust. 8 akapit pierwszy, niezwłocznie powiadamiają o takiej decyzji organ nadzoru.

10. Organ administrujący, zarządzający lub nadzorczy zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, o którym mowa w ust. 1, ocenia i zatwierdza plan naprawy prewencyjnej przed przedłożeniem go organowi nadzoru do przeglądu.

11. Do dnia 29 stycznia 2027 r. EIOPA wyda, zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, wytyczne określające:

a) we współpracy z Europejską Radą ds. Ryzyka Systemowego – zbiór scenariuszy, o którym mowa w ust. 7 niniejszego artykułu;

b) wskaźniki jakościowe i ilościowe, o których mowa w ust. 8 niniejszego artykułu.

12. EIOPA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających:

a) kryteria, w szczególności w odniesieniu do działalności transgranicznej, o której mowa w ust. 2 akapit pierwszy;

b) metody stosowane przy określaniu udziałów w rynku, o których mowa w ust. 2 akapity drugi i trzeci;

c) informacje, które zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji mają uwzględnić w planie naprawy prewencyjnej, w tym działania naprawcze, o których mowa w ust. 6 lit. e), oraz informacje o ich realizacji.

EIOPA przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 29 lipca 2026 r.

Komisji powierza się uprawnienie do uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez przyjęcie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.