Artykuł 6

1. Członkowie konsorcjum przyjmującego zapewniają, aby ich krajowe centra cyberbezpieczeństwa, zgodnie z pisemną umową konsorcjum, o której mowa w art. 5 ust. 3, udostępniały w ramach transgranicznego centrum cyberbezpieczeństwa odpowiednie informacje, w stosownych przypadkach zanonimizowane, takie jak informacje o cyberzagrożeniach, potencjalnych zdarzeniach dla cyberbezpieczeństwa, podatnościach, technikach i procedurach, oznakach naruszenia integralności systemu, wrogich taktykach, a także informacjami specyficznymi dla konkretnych agresorów, ostrzeżeniami dotyczącymi cyberbezpieczeństwa i zaleceniami dotyczącymi konfiguracji narzędzi cyberbezpieczeństwa mających wykrywać cyberataki, w przypadku gdy udostępnianie takich informacji:

a) wspiera i usprawnia wykrywanie cyberzagrożeń oraz wzmacnia zdolności sieci CSIRT w zakresie zapobiegania incydentom i reagowania na nie lub łagodzenia ich skutków;

b) zwiększa poziom cyberbezpieczeństwa, na przykład przez podnoszenie świadomości na temat cyberzagrożeń, ograniczanie lub utrudnianie rozprzestrzeniania się cyberzagrożeń, wspieranie różnorodnych zdolności do obrony przed nimi, eliminowanie i ujawnianie podatności, techniki wykrywania zagrożeń, ograniczania ich zasięgu i zapobiegania im, strategie ograniczania ryzyka, etapy reagowania i przywracania normalnego działania lub wspieranie badań nad zagrożeniami prowadzonych w ramach współpracy między podmiotami publicznymi i prywatnymi.

2. Pisemna umowa konsorcjum, o której mowa w art. 5 ust. 3, określa:

a) zobowiązanie do udostępniania wśród członków konsorcjum przyjmującego informacji, o których mowa w ust. 1, oraz warunki udostępniania tych informacji;

b) ramy zarządzania wyjaśniające i zachęcające do udostępniania przez wszystkich uczestników odpowiednich informacji, w stosownych przypadkach zanonimizowanych, o których mowa w ust. 1;

c) cele dotyczące wkładu w rozwój zaawansowanych narzędzi i technologii, takich jak sztuczna inteligencja i narzędzia analityki danych.

Pisemna umowa konsorcjum może przewidywać, że udostępnianie informacji, o których mowa w ust. 1, musi odbywać się zgodnie z prawem Unii i prawem krajowym.

3. Transgraniczne centra cyberbezpieczeństwa zawierają między sobą umowy o współpracy określające zasady interoperacyjności i udostępniania informacji między transgranicznymi centrami cyberbezpieczeństwa. Transgraniczne centra cyberbezpieczeństwa informują Komisję o zawartych umowach o współpracy.

3. Udostępnianie informacji, o których mowa w ust. 1, między transgranicznymi centrami cyberbezpieczeństwa zapewnia się poprzez wysoki poziom interoperacyjności. Aby wspierać taką interoperacyjność, ENISA, w ścisłym porozumieniu z Komisją, bez zbędnej zwłoki i w każdym razie do dnia 5 lutego 2026 r. wyda wytyczne dotyczące interoperacyjności określające w szczególności formaty i protokoły udostępniania informacji, z uwzględnieniem międzynarodowych norm i najlepszych praktyk, a także funkcjonowanie wszelkich ustanowionych transgranicznych centrów cyberbezpieczeństwa. Wymogi w zakresie interoperacyjności przewidziane w umowach o współpracy transgranicznych centrów cyberbezpieczeństwa opierają się na wytycznych wydanych przez ENISA.