Artykuł 9

1. Transgraniczny punkt koordynujący lub właściwy organ oceniają każdy wniosek w sprawie transgranicznej złożony na podstawie art. 7 i 8 i identyfikują ewentualną barierę transgraniczną.

2. W ciągu dwóch miesięcy od daty złożenia wniosku w sprawie transgranicznej transgraniczny punkt koordynujący lub właściwy organ może zwrócić się do inicjatora o sprecyzowanie wniosku w sprawie transgranicznej lub o określone informacje dodatkowe.

Jeżeli po przeprowadzeniu etapów oceny, o których mowa w ust. 1 i w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, transgraniczny punkt koordynujący lub właściwy organ stwierdzi, że wniosek w sprawie transgranicznej nie zawiera wszystkich elementów wymaganych na podstawie art. 8 ust. 1, może umorzyć sprawę, podając uzasadnienie, a transgraniczny punkt koordynujący odpowiednio informuje o tym inicjatora.

3. Jeżeli po dokonaniu oceny wniosku w sprawie transgranicznej transgraniczny punkt koordynujący lub właściwy organ stwierdzą, że bariera transgraniczna nie istnieje, transgraniczny punkt koordynujący lub właściwy organ może umorzyć sprawę, podając uzasadnienie, a transgraniczny punkt koordynujący odpowiednio informuje o tym inicjatora.

4. Jeżeli po dokonaniu oceny wniosku w sprawie transgranicznej transgraniczny punkt koordynujący lub właściwy organ stwierdzi, że domniemana bariera transgraniczna jest objęta zakresem kompetencji innego państwa członkowskiego, kontaktuje się z transgranicznym punktem koordynującym lub – w przypadku jego braku – z odpowiednim organem w tym innym państwie członkowskim.

Jeżeli ten transgraniczny punkt koordynujący lub odpowiedni organ wyrażą na to zgodę, transgraniczny punkt koordynujący przekazuje mu wszystkie odpowiednie informacje i niezwłocznie informuje o tym inicjatora.

5. Jeżeli po dokonaniu oceny wniosku w sprawie transgranicznej transgraniczny punkt koordynujący lub właściwy organ stwierdzi, że istnieje bariera transgraniczna, może skontaktować się z transgranicznym punktem koordynującym albo – w przypadku jego braku – z odpowiednim organem w sąsiadującym państwie członkowskim lub sąsiadujących państwach członkowskich.

6. Transgraniczny punkt koordynujący lub właściwy organ w państwie członkowskim, którego dotyczy dana bariera transgraniczna, może przyjąć jeden z następujących sposobów postępowania:

a) w miarę możliwości oprzeć się na obowiązującej umowie międzynarodowej – bez względu na to, czy jest to umowa dwustronna czy wielostronna, sektorowa czy wielosektorowa – która przewiduje mechanizm usuwania takich barier transgranicznych między państwami członkowskimi będącymi stronami takiej umowy;

b) w stosownych przypadkach oprzeć się na innych procedurach istniejących na mocy prawa danego państwa członkowskiego;

c) stworzyć mechanizm ad hoc;

d) zastosować narzędzie ułatwiające działania transgraniczne przewidziane w rozdziale IV indywidualnie albo – w razie potrzeby i po uzgodnieniu – wspólnie z sąsiadującym państwem członkowskim;

e) postanowić o nieusuwaniu bariery i umorzyć sprawę.

Na potrzeby lit. a) usunięcie bariery transgranicznej podlega wyłącznie postanowieniom tej umowy, w tym w odniesieniu do kwestii takich jak zaangażowane podmioty oraz mająca zastosowanie procedura, w szczególności w zakresie kontaktów i współpracy z sąsiadującym państwem członkowskim.