Artykuł 12

1. Organizacje ds. certyfikacji umożliwiają audyt grupowy na wniosek grupy podmiotów w odniesieniu do działań związanych z technikami węglochłonnymi wyłącznie w następujących przypadkach:

a) obszary, na których mają zostać certyfikowane działania, znajdują się w bliskiej odległości geograficznej i mają podobne cechy, takie jak warunki klimatyczne lub glebowe;

b) na potrzeby obliczania pochłaniania dwutlenku węgla oraz redukcji emisji z gleby działania charakteryzują się podobnymi procesami i procedurami;

c) wszyscy członkowie grupy stosują tę samą odpowiednią metodykę certyfikacji przyjętą na podstawie art. 8 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2024/3012;

d) grupa podmiotów ustanowiła system kontroli wewnętrznych obejmujący udokumentowany zestaw działań i procedur kontroli opartych na analizie ryzyka, zgodnie z którymi zidentyfikowana osoba lub jednostka (kierownik grupy) jest odpowiedzialna za weryfikację zgodności każdego członka grupy z mającą zastosowanie metodyką certyfikacji.

2. Grupa podmiotów ubiegających się o przeprowadzenie audytu grupowego wyznacza kierownika grupy, który prawnie reprezentuje grupę podmiotów i odpowiada za zapewnienie, aby każdy podmiot przestrzegał mającej zastosowanie metodyki certyfikacji.

3. Jednostki certyfikujące przeprowadzające audyt grupowy mogą weryfikować wszystkie odnośne działania na podstawie próby członków grupy. Organizacje ds. certyfikacji dobrowolne określają wytyczne dotyczące wdrażania podejścia opartego na audycie grupowym, uwzględniające co najmniej następujące elementy:

a) rolę kierownika grupy, w tym w odniesieniu do systemu zarządzania wewnętrznego oraz procedur wewnętrznej kontroli grupy i ich częstotliwości;

b) wielkość próby działań objętych audytem, ustaloną zgodnie z ust. 5.

4. Próbę składającą się z liczby członków grupy równej pierwiastkowi kwadratowemu z całkowitej liczby członków grupy poddaje się audytowi indywidualnie z częstotliwością określoną w mającej zastosowanie metodyce certyfikacji. Liczba ta zostanie zwiększona w przypadku wyższego poziomu ryzyka.

5. Na potrzeby audytu grupowego, jeżeli u jednego z podmiotów wchodzących w skład pierwotnej próby członków grupy zostanie stwierdzona rażąca lub poważna niezgodność, badaniu poddaje się dodatkową próbę członków grupy o tej samej liczebności. Systemowa niezgodność większości członków grupy w całej próbie prowadzi odpowiednio do zawieszenia lub wycofania certyfikacji całej grupy. Organizacje ds. certyfikacji ustalają kryteria określania ogólnego poziomu ryzyka na danych obszarach objętych działalnością grupy oraz konsekwencje tego poziomu ryzyka dla podejścia do audytu. Próba powinna być reprezentatywna dla całej grupy i ustalona w wyniku połączenia analizy ryzyka i doboru losowego. Dobór losowy obejmuje co najmniej 25 % członków próby i co najmniej 25 % całkowitego obszaru objętego działaniami w tej próbie. Członkowie wytypowani do audytu grupowego zmieniają się przy każdej weryfikacji, przy czym częstotliwość weryfikacji określa się w mającej zastosowanie metodyce certyfikacji. Rażące lub poważne niezgodności poszczególnych członków grupy stwierdzone podczas audytu są rozpatrywane odpowiednio zgodnie z art. 7 ust. od 2 do 6.

6. Audyty kierownika grupy zawsze prowadzi się w obiekcie. Audyty członków grupy mogą opierać się na zdalnej analizie dokumentów, pod warunkiem że taka analiza może zapewnić poziom pewności porównywalny z audytem w obiekcie. Organizacje ds. certyfikacji określają, jakie dowody są wymagane, aby umożliwić przeprowadzanie zdalnej analizy dokumentów. Oświadczeń własnych podmiotów nie uznaje się za wystarczający dowód.