Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2025/2547 z dnia 10 grudnia 2025 r. ustanawiające przepisy dotyczące stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/956 w odniesieniu do metod obliczania emisji wbudowanych związanych z towarami

Załącznik III

W mocy

Zasady przypisywania emisji do towarów

A. ZASADY PRZYPISYWANIA DANYCH DO PROCESÓW PRODUKCJI

A.1. Przypisanie w przypadku, gdy dane są dostępne

Metody monitorowania danych dla każdego procesu produkcji określa się w planie monitorowania zgodnie z załącznikiem II. Poddaje się je regularnym przeglądom w celu poprawy jakości danych, tam gdzie jest to możliwe, zgodnie z pkt A niniejszego załącznika.

W przypadku gdy wyniki pomiarów pochodzą z kilku przyrządów pomiarowych różnej jakości, a suma danych z procesu produkcji różni się od danych ustalonych oddzielnie dla instalacji, stosuje się jednolity „współczynnik uzgadniania” na potrzeby jednolitej korekty, aby uzyskać całkowitą liczbę instalacji w następujący sposób:

RecF = DInst/Σ DPP

(równanie 41)

gdzie:

RecF oznacza współczynnik uzgadniania;

DInst

oznacza wartość danych określoną dla całej instalacji, a

DPP

oznacza wartości danych dla poszczególnych procesów produkcji.

Dane dla każdego procesu produkcji są następnie korygowane w następujący sposób, przy czym DPP,corr

oznacza skorygowaną wartość DPP

DPP,corr = DPP × RecF

(równanie 42)

Jeżeli dane na potrzeby konkretnego zbioru danych nie są dostępne dla każdego procesu produkcji, materiały wsadowe, materiały wyjściowe i odpowiadające im emisje przypisuje się na podstawie zasad określonych w pkt A.2

A.2. Przypisanie w przypadku braku danych lub procesów wielofunkcyjnych

W przypadku braku danych, o których mowa w pkt A.1, lub w przypadku procesów wielofunkcyjnych przypisanie będzie oparte na istotnym podstawowym związku fizycznym, który odnosi się do podziału przepływów materiałów wsadowych i materiałów wyjściowych w procesie wielofunkcyjnym lub obiekcie zgodnie z odpowiednim, wymiernym fizycznym związkiem między wsadami do procesu a współproduktami powstałymi jako materiały wyjściowe.

Z wyjątkiem zasad określonych w pkt A.2.1, A.2.2 i A.2.3 niniejszego załącznika materiały wsadowe, materiały wyjściowe i odpowiadające im emisje przypisuje się na podstawie jednostki funkcjonalnej poszczególnych wyprodukowanych towarów.

Ta sama zasada przypisania będzie stosowana do przypisywania do towarów zarówno emisji, jak i emisji wychwyconych i przechowywanych.

W przypadku gdy proces produkcji wymaga zastosowania różnych zasad przypisania, należy je stosować w następującej kolejności:

1) przypisanie emisji do przepływów ciepła;

2) przypisanie emisji do gazów odlotowych;

3) przypisanie jednostki funkcjonalnej lub przypisanie stosunku molowego, stosownie do przypadku.

A.2.1. Chemikalia i nawozy

Jeżeli substancja chemiczna, objęta zbiorczymi kategoriami towarów: chemikalia lub nawozy, jest produkowana jako współprodukt w procesie wielofunkcyjnym, przypisanie poszczególnych substancji chemicznych opiera się na stosunku molowym.

Emisje z procesu produkcji przypisuje się do wodoru w oparciu o ułamki molowe przy użyciu następującego równania:

(równanie 43)

gdzie:

oznacza emisje bezpośrednie albo pośrednie przypisane do każdego współproduktu i wyprodukowanego w okresie sprawozdawczym, wyrażone w tonach CO2;

total

oznacza emisje bezpośrednie albo pośrednie związane z całym procesem produkcji w okresie sprawozdawczym, wyrażone w tonach CO2;

i,prod

oznacza masę każdego współproduktu i wyprodukowanego w instalacji w okresie sprawozdawczym, wyrażoną w tonach;

oznacza masę molową każdego współproduktu i.

Jeżeli masa molowa jednego ze współproduktów nie jest znana, emisje przypisuje się na podstawie masy współproduktów.

A.2.2. Przepływy ciepła a kogeneracja

Mierzalne ciepło z procesów innych niż spalanie lub częściowe utlenianie paliw

Mierzalnemu ciepłu wytwarzanemu w egzotermicznych procesach chemicznych innych niż spalanie i częściowe utlenianie paliw, np. w produkcji amoniaku lub kwasu azotowego, przypisuje się zerowe emisje ekwiwalentu CO2.

Mierzalne ciepło wytwarzane w instalacji innej niż kogeneracyjna

W przypadku mierzalnego ciepła wytwarzanego w wyniku spalania paliw w instalacji, z wyjątkiem ciepła wytwarzanego w procesie kogeneracji, wyznacza się współczynnik emisji odpowiedniego miksu paliwowego, a emisje, które można przypisać do procesu produkcji, oblicza się w następujący sposób:

EmHeat = EFmix × Qconsumed/η

(równanie 44)

gdzie:

EmHeat

oznacza emisje związane z ciepłem pochodzące z procesu produkcji w t CO2;

EFmix

oznacza współczynnik emisji odpowiedniego miksu paliwowego wyrażony w t CO2/TJ z uwzględnieniem, w stosownych przypadkach, emisji z oczyszczania spalin;

Qconsumed

oznacza ilość mierzalnego ciepła zużytego w procesie produkcji wyrażoną w TJ, a

η oznacza sprawność procesu wytwarzania ciepła.

EFmix

oblicza się w następujący sposób:

EFmix = (Σ ADi × NCVi × EFi + EmFGC)/(Σ ADi × NCVi)

(równanie 45)

gdzie:

ADi

oznacza dane dotyczące rocznej działalności (tj. zużyte ilości) związanej z paliwami i zużytymi do wytwarzania mierzalnego ciepła, wyrażone w tonach lub Nm3;

NCVi

oznacza wartość opałową paliw i wyrażoną w TJ/t lub TJ/Nm3;

EFi

oznacza współczynnik emisji paliw i wyrażony w t CO2/TJ, a

EmFGC

oznacza emisje z procesów technologicznych z oczyszczania spalin wyrażone w tonach CO2.

Mierzalne ciepło wytwarzane w instalacji kogeneracyjnej

W przypadku gdy mierzalne ciepło i energia elektryczna wytwarzane są w procesie kogeneracji (tj. w skojarzonym wytwarzaniu ciepła i energii elektrycznej (CHP)), odpowiednie emisje przypisane do mierzalnego ciepła i energii elektrycznej określa się zgodnie z wymogami niniejszym punkcie. Zasady dotyczące energii elektrycznej mają również – w odpowiednich przypadkach – zastosowanie do produkcji energii mechanicznej.

Emisje jednostki kogeneracyjnej określa się w następujący sposób:

(równanie 46)

gdzie:

EmCHP

oznacza emisje jednostki kogeneracyjnej w okresie sprawozdawczym wyrażone w t CO2;

ADi

oznacza dane dotyczące rocznej działalności (tj. zużyte ilości) związanej z paliwami i wykorzystane w odniesieniu do jednostki CHP i wyrażone w tonach lub Nm3;

NCVi

oznacza wartość opałową paliw i wyrażoną w TJ/t lub TJ/Nm3;

EFi

oznacza współczynnik emisji paliw i wyrażony w t CO2/TJ, a

EmFGC

oznacza emisje z procesów technologicznych z oczyszczania spalin wyrażone w tonach CO2.

Energię wejściową jednostki CHP oblicza się zgodnie z równaniem 33. Odpowiednią średnią efektywność wytwarzania ciepła i energii elektrycznej (lub, w stosownych przypadkach, energii mechanicznej) w okresie sprawozdawczym oblicza się w następujący sposób:

(równanie 47)

(równanie 48)

gdzie:

ηheat

oznacza średnią efektywność wytwarzania ciepła w okresie sprawozdawczym (wielkość bezwymiarowa);

Qnet

oznacza ilość netto ciepła wytworzonego przez jednostkę kogeneracyjną w okresie sprawozdawczym, wyrażoną w TJ i określoną zgodnie z pkt C.1.2;

EIn

oznacza energię wejściową z paliw wyrażoną w TJ;

ηel

oznacza średnią efektywność wytwarzania energii elektrycznej w okresie sprawozdawczym (wielkość bezwymiarowa), a

Eel

oznacza produkcję energii elektrycznej netto jednostki kogeneracyjnej okresie sprawozdawczym, wyrażoną w TJ.

W przypadku gdy określenie efektywności ηheat

i ηel

nie jest technicznie wykonalne lub prowadziłoby do nieracjonalnych kosztów, stosuje się wartości w oparciu o dokumentację techniczną (wartości projektowe) instalacji. W przypadku braku dostępności takich wartości stosuje się zachowawcze wartości standardowe wynoszące ηheat

= 0,55 i ηel

= 0,25.

Współczynniki przypisania ciepła i energii elektrycznej pochodzących z kogeneracji oblicza się w następujący sposób:

(równanie 49)

(równanie 50)

gdzie:

FCHP,Heat

oznacza współczynnik przypisania ciepła (wielkość bezwymiarowa);

FCHP,El

oznacza współczynnik przypisania energii elektrycznej (lub, w stosownych przypadkach, energii mechanicznej) (wielkość bezwymiarowa);

ηref, heat

oznacza sprawność referencyjną wytwarzania ciepła w samowystarczalnym kotle (wielkość bezwymiarowa), a

ηref,el oznacza sprawność referencyjną wytwarzania energii elektrycznej bez kogeneracji (wielkość bezwymiarowa).

Odpowiednie sprawności referencyjne dla poszczególnych paliw podano w pkt G załącznika II.

Indywidualny współczynnik emisji mierzalnego ciepła związanego z kogeneracją, który ma być stosowany do przypisywania emisji związanych z ciepłem do procesów produkcji, oblicza się w następujący sposób:

EFCHP,Heat = EmCHP × FCHP,Heat/Qnet

(równanie 51)

gdzie:

EFCHP, heat

oznacza współczynnik emisji dotyczący wytwarzania mierzalnego ciepła w jednostce kogeneracyjnej wyrażony w t CO2/TJ, a

Qnet

oznacza produkcję netto ciepła przez jednostkę kogeneracyjną, wyrażoną w TJ.

Emisje z ciepła wytworzonego w kogeneracji, które można przypisać procesowi produkcji, oblicza się w następujący sposób:

EmHeat = EFCHP, heat × Qconsumed

gdzie:

Qconsumed

oznacza ilość mierzalnego ciepła zużytego w procesie produkcji wyrażoną w TJ.

Indywidualny współczynnik emisji energii elektrycznej związanej z kogeneracją, który ma być stosowany do przypisywania emisji pośrednich do procesów produkcji, oblicza się w następujący sposób:

EFCHP,El = EmCHP × FCHP,El/EEl,prod

(równanie 52)

gdzie:

EEl,prod

oznacza energię elektryczną wyprodukowaną przez jednostkę CHP.

W przypadku gdy w skład wykorzystywanego miksu paliwowego wchodzi gaz odlotowy i gdy współczynnik emisji gazu odlotowego jest wyższy niż standardowy współczynnik emisji gazu ziemnego podany w tabeli 1 w pkt G załącznika II, do obliczenia EFmix

stosuje się ten standardowy współczynnik emisji, a nie współczynnik emisji gazu odlotowego.

Mierzalne ciepło wytwarzane poza instalacją

W przypadku gdy w procesie produkcji zużywa się mierzalne ciepło wytworzone poza instalacją, emisje związane z ciepłem należy uwzględnić niezależnie od tego, czy ciepło pochodzi z procesu produkcji towaru wymienionego w załączniku I do rozporządzenia (UE) 2023/956. W takim przypadku wielkość emisji związanych z ciepłem określa się za pomocą jednej z poniższych metod.

1) W przypadku gdy instalacja wytwarzająca ciepło prowadzi monitorowanie emisji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz weryfikację źródeł emisji i ilości mierzalnego ciepła wyprowadzonego zgodnie z rozporządzeniem delegowanym (UE) 2025/2551, współczynnik emisji mierzalnego ciepła określa się przy użyciu odpowiednich równań określonych w poprzednich punktach na podstawie danych dotyczących emisji dostarczonych przez operatora instalacji wytwarzającej mierzalne ciepło.

2) W przypadku gdy metoda, o której mowa w pkt 1, nie jest dostępna, stosuje się wartość standardową opartą na standardowym współczynniku emisji paliwa najczęściej stosowanego w sektorze przemysłu w danym kraju, przy założeniu sprawności kotła na poziomie 90 %.

Dalsze zasady przypisywania emisji z mierzalnego ciepła

W przypadku gdy straty mierzalnego ciepła są określane oddzielnie od ilości wykorzystywanych w ramach procesów produkcji, emisje związane z tymi stratami ciepła dodaje się proporcjonalnie do emisji wszystkich procesów produkcji, w których wykorzystywane jest mierzalne ciepło wytworzone w ramach instalacji, aby zapewnić przypisanie całej ilości mierzalnego ciepła netto wytworzonego w ramach instalacji bądź wprowadzanego lub wyprowadzanego przez instalację, jak również ilości przekazywanych między procesami produkcji do procesów produkcji bez żadnego pominięcia czy podwójnego liczenia.

A.2.3. Gazy odlotowe

Jeżeli w procesie produkcji towaru zużywane są gazy odlotowe z innego procesu produkcji, emisje przypisuje się na podstawie równania 53.

(równanie 53)

gdzie:

VWG

oznacza objętość wprowadzanego gazu odlotowego;

NCVWG

oznacza wartość opałową wprowadzanego gazu odlotowego; a

EFNG

oznacza standardowy współczynnik emisji z gazu ziemnego określony w pkt G załącznika II.

Jeżeli gazy odlotowe z procesu produkcji towaru są zużywane w innym procesie produkcji, emisje przypisuje się zgodnie z równaniem 54, jeżeli operator instalacji może przedstawić do weryfikacji wystarczające dowody.

(równanie 54)

gdzie:

VWG,exported

oznacza objętość gazu odlotowego wyprowadzanego z procesu produkcji;

NCVWG

oznacza wartość opałową gazu odlotowego;

EFNG

oznacza standardowy współczynnik emisji z gazu ziemnego określony w pkt G załącznika II.

Corrη

oznacza współczynnik uwzględniający różnicę w efektywności między wykorzystaniem gazu odlotowego a wykorzystaniem gazu ziemnego jako paliwa wzorcowego. Standardową wartością jest Corrη = 0,667.

A.3 Metody obliczeniowe

Do celów przypisywania emisji z instalacji do towarów emisje, materiały wsadowe i materiały wyjściowe przypisuje się do procesów produkcji określonych zgodnie z pkt A.4, stosując równanie 55 dla emisji bezpośrednich i równanie 56 dla emisji pośrednich, podstawiając do parametrów podanych w równaniu łączne dane liczbowe za cały okres sprawozdawczy. Przypisane emisje bezpośrednie i pośrednie przelicza się następnie za pomocą równań 57 i 58 na specyficzne bezpośrednie i pośrednie emisje wbudowane związane z towarami wynikające z procesu produkcji.

(równanie 55)

Jeżeli obliczona wartość AttrEm

Dir

jest ujemna, przyjmuje się wartość zero.

(równanie 56)

(równanie 57)

(równanie 58)

gdzie:

AttrEm

Dir

oznacza przypisane emisje bezpośrednie z procesu produkcji za cały okres sprawozdawczy, wyrażone w t ekwiwalentu CO2;

AttrEm

indir

oznacza przypisane emisje pośrednie z procesu produkcji za cały okres sprawozdawczy, wyrażone w t ekwiwalentu CO2;

DirEm

oznacza emisje z procesu produkcji, które można bezpośrednio przypisać, określone w odniesieniu do okresu sprawozdawczego zgodnie z zasadami przewidzianymi w pkt B załącznika II i pkt A niniejszego załącznika oraz z następującymi zasadami:

Mierzalne ciepło: W przypadku gdy paliwa są zużywane do produkcji mierzalnego ciepła, które jest zużywane poza rozpatrywanym procesem produkcji lub które jest wykorzystywane w więcej niż jednym procesie produkcji (co obejmuje sytuacje wprowadzania do innych instalacji i wyprowadzania z innych instalacji), emisji z paliw nie uwzględnia się w emisjach z procesu produkcji, które można bezpośrednio przypisać, tylko dodaje się je w ramach parametru EmH,import

, aby nie dochodziło do podwójnego liczenia.

Gazy odlotowe:

Emisje związane z gazami odlotowymi wytwarzanymi i całkowicie zużywanymi w ramach tego samego procesu produkcji uwzględnia się w ramach parametru DirEm*.

Emisje ze spalania gazów odlotowych wyprowadzanych z procesu produkcji uwzględnia się w całości w parametrze DirEm*, niezależnie od tego, gdzie są one zużywane. W przypadku wyprowadzania gazów odlotowych oblicza się jednak wartość parametru WGcorr,export

Emisji ze spalania gazów odlotowych wprowadzanych z innych procesów produkcji nie uwzględnia się w parametrze DirEm*. Oblicza się natomiast wartość parametru WGcorr,export

;

H,imp

oznacza emisje odpowiadające ilości mierzalnego ciepła wprowadzanego do procesu produkcji, określone w odniesieniu do okresu sprawozdawczego zgodnie z zasadami przewidzianymi w kt A.2 niniejszego załącznika oraz z następującymi zasadami:

Emisje związane z mierzalnym ciepłem wprowadzanym do procesu produkcji obejmują ilości wprowadzone z innych instalacji, innych procesów produkcji w ramach tej samej instalacji, a także ciepło otrzymywane z jednostki technicznej (np. centralnej elektrowni w instalacji lub bardziej złożonej sieci parowej z kilkoma jednostkami wytwarzającymi ciepło), która dostarcza ciepło do więcej niż jednego procesu produkcji.

Emisje związane z mierzalnym ciepłem oblicza się za pomocą następującego wzoru:

(równanie 52)

gdzie:

EFheat

oznacza współczynnik emisji dotyczący wytwarzania mierzalnego ciepła określony zgodnie z pkt A.2 niniejszego załącznika i wyrażony w t CO2/TJ, a

Qimp

oznacza ciepło netto wprowadzane do procesu produkcji i zużywane w procesie produkcji, wyrażone w TJ;

H,exp

oznacza emisje odpowiadające ilości mierzalnego ciepła wyprowadzanego z procesu produkcji, określone w odniesieniu do okresu sprawozdawczego za pomocą zasad przewidzianych w pkt A.2 niniejszego załącznika. W przypadku wyprowadzanego ciepła wykorzystuje się albo emisje z faktycznie znanego miksu paliwowego zgodnie z pkt A.2 niniejszego załącznika, albo – jeżeli faktyczny miks paliwowy jest nieznany – standardowy współczynnik emisji paliwa najczęściej stosowanego w danym państwie i sektorze przemysłowym, przy założeniu sprawności kotła na poziomie 90 %.

Ciepło odzyskane z procesów napędzanych energią elektryczną i z produkcji kwasu azotowego nie jest uwzględniane;

corr,imp

oznacza przypisane emisje bezpośrednie z procesu produkcji, w ramach którego zużywane są gazy odlotowe wprowadzane z innych procesów produkcji, korygowane w odniesieniu do okresu sprawozdawczego;

corr,exp

oznacza emisje odpowiadające ilości gazów odlotowych wyprowadzonych z procesu produkcji, określone w odniesieniu do okresu sprawozdawczego;

el,prod

oznacza emisje odpowiadające ilości energii elektrycznej wyprodukowanej w granicach tego procesu produkcji, określone w odniesieniu do okresu sprawozdawczego za pomocą zasad przewidzianych w pkt D załącznika II;

el,cons

oznacza emisje odpowiadające ilości energii elektrycznej zużytej w granicach tego procesu produkcji, określone w odniesieniu do okresu sprawozdawczego za pomocą zasad przewidzianych w pkt D załącznika II;

SEE

g,Dir

oznacza specyficzne bezpośrednie emisje wbudowane z towarów g wyrażone w t CO2e na jednostkę funkcjonalną, ważne w danym okresie sprawozdawczym;

SEE

g,Indir

oznacza specyficzne pośrednie emisje wbudowane z towarów g wyrażone w t CO2e na jednostkę funkcjonalną, ważne w danym okresie sprawozdawczym;

oznacza poziom działalności związany z towarami g, tj. ilość towarów g wyprodukowanych w danym okresie sprawozdawczym w danej instalacji, określony zgodnie z pkt F załącznika II, wyrażony w jednostkach funkcjonalnych.

B. OBLICZANIE SPECYFICZNYCH EMISJI WBUDOWANYCH Z TOWARÓW ZŁOŻONYCH

Zgodnie z załącznikiem IV do rozporządzenia (UE) 2023/956 wielkość specyficznych emisji wbudowanych SEE

g z towarów złożonych g oblicza się w następujący sposób:

(równanie 59)

(równanie 60)

gdzie:

SEE

oznacza specyficzne bezpośrednie lub pośrednie emisje wbudowane z towarów (złożonych) g wyrażone w t ekwiwalentu CO2 na jednostkę funkcjonalną;

AttrEm

oznacza przypisane emisje bezpośrednie lub pośrednie z procesu produkcji, w wyniku którego wytwarzane są towary g, określone zgodnie z pkt A.3 niniejszego załącznika w odniesieniu do okresu sprawozdawczego, wyrażone w t ekwiwalentu CO2;

oznacza poziom działalności procesu produkcji, w wyniku którego wytwarzane są towary g, dla danego okresu sprawozdawczego, określony zgodnie z pkt F załącznika II i wyrażony w jednostkach funkcjonalnych;

InpMat

oznacza bezpośrednie lub pośrednie emisje wbudowane związane ze wszystkimi prekursorami wykorzystanymi w okresie sprawozdawczym, wyrażone w tonach ekwiwalentu CO2;

oznacza masę prekursora i wykorzystaną w okresie sprawozdawczym w procesie produkcji, w wyniku którego wytwarzane są towary g, wyrażoną w jednostkach funkcjonalnych prekursora i, a

SEE

oznacza specyficzne bezpośrednie lub pośrednie emisje wbudowane związane z prekursorem i, wyrażone w t ekwiwalentu CO2 na jednostkę funkcjonalną prekursora i.

W obliczeniach tych uwzględnia się wyłącznie prekursory nieobjęte tym samym procesem produkcji co towary g. Jeżeli ten sam prekursor jest uzyskiwany w ramach różnych procesów produkcji, prekursor z każdego z tych procesów należy traktować oddzielnie.

Jeżeli prekursor i pochodzi z Unii lub z jednego z państw lub terytoriów, które są objęte wyłączeniem na podstawie pkt 1 załącznika III do rozporządzenia (UE) 2023/956, specyficzne bezpośrednie lub pośrednie emisje wbudowane związane z tym prekursorem liczy się jako zero.

W przypadku gdy prekursor i sam ma prekursory, prekursory te uwzględnia się najpierw przy użyciu tej samej metody obliczeniowej w celu obliczenia wielkości emisji wbudowanych związanych z prekursorem i, a następnie wykorzystuje się je do obliczenia wielkości emisji wbudowanych związanych z towarami g. Metodę tę powtarza się w odniesieniu do wszystkich prekursorów, które są towarami złożonymi.

Parametr Mi

odnosi się do całkowitej masy prekursora wymaganej do wyprodukowania danej ilości ALg

. Obejmuje to również ilości prekursora, które nie trafiają do towarów złożonych, tylko mogą zostać rozlane, odcięte, spalone, zmodyfikowane chemicznie itp. w procesie produkcji i opuszczają proces jako produkty uboczne, złom, pozostałości, odpady lub emisje.

W celu dostarczenia danych, które można wykorzystać niezależnie od poziomów działalności, należy określić jednostkowe zużycie masy mi

w odniesieniu do każdego prekursora i i uwzględnić je w powiadomieniu zgodnie z załącznikiem IV:

(równanie 61)

W związku z tym specyficzne emisje wbudowane z towarów złożonych g można wyrazić jako:

(równanie 62)

gdzie:

oznacza specyficzne przypisane emisje bezpośrednie lub pośrednie z procesu produkcji, w wyniku którego wytwarzane są towary g, wyrażone w t ekwiwalentu CO2 na tonę g, co odpowiada specyficznym emisjom wbudowanym nieobejmującym emisji wbudowanych z prekursorów:

(równanie 63)

oznacza jednostkowe zużycie masy prekursora i stosowanego w procesie produkcji, w wyniku którego wytwarzana jest jedna jednostka funkcjonalna towarów g, wyrażone w jednostkach funkcjonalnych prekursora i na jednostkę funkcjonalną towarów g (tj. bezwymiarowo), a

SEE

oznacza specyficzne bezpośrednie lub pośrednie emisje wbudowane z prekursora i, wyrażone w t ekwiwalentu CO2 na jednostkę funkcjonalną prekursora i.

W przypadku towarów, których jednostkami funkcjonalnymi są tony zawartości klinkieru i które są wprowadzane do obrotu w różnych zakresach składu, operator oblicza specyficzne emisje wbudowane związane z towarami w odniesieniu do zawartości klinkieru w towarach uśrednionej dla każdego zakresu składu, stosując równanie 64.

SEEg(Cki

) = SEEg × CKi

(równanie 64)

gdzie:

SEEg(Cki

)

oznacza specyficzne emisje wbudowane związane z towarem o zawartości klinkieru Cki

;

SEE

oznacza specyficzne emisje wbudowane obliczone za pomocą równania 59 lub 62;

oznacza średnią zawartość klinkieru w towarach wyrażoną w zakresie składu jako tony klinkieru na tonę towarów.

W przypadku towarów, których jednostkami funkcjonalnymi są kilogramy zawartości azotu i które są wprowadzane do obrotu w różnych zakresach składu, operator oblicza specyficzne emisje wbudowane związane z towarami w odniesieniu do zawartości azotu w towarach uśrednionej dla każdego zakresu składu, stosując równanie 65.

(równanie 65)

gdzie:

oznacza specyficzne emisje wbudowane związane z towarem o zawartości azotu Ni;

SEE

oznacza specyficzne emisje wbudowane obliczone za pomocą równania 59 lub 62;

oznacza średnią zawartość azotu w towarach wyrażoną w zakresie składu jako kilogramy azotu na tonę towarów.

W przypadku towarów, których jednostkami funkcjonalnymi jest uzupełniająca jednostka miary – kilogram zawartości azotu i które są wprowadzane do obrotu w różnych zakresach składu, operator oblicza specyficzne emisje wbudowane związane z towarami w odniesieniu do zawartości azotu w towarach uśrednionej dla każdego zakresu składu, stosując równanie 66.

(równanie 66)

gdzie:

oznacza specyficzne emisje wbudowane związane z towarem o zawartości azotu Ni;

SEE

oznacza specyficzne emisje wbudowane obliczone za pomocą równania 59 lub 62;

oznacza średnią zawartość azotu w towarach wyrażoną w zakresie składu jako kg azotu na tonę towarów.

Zakresy składu dla zawartości klinkieru i azotu nie mogą być większe niż 10 %.

W przypadku towarów, których jednostkami funkcjonalnymi są tony zawartości klinkieru, kilogramy zawartości azotu lub uzupełniająca jednostka miary – kg zawartości azotu i które są wprowadzane do obrotu w składach wykonanych na zamówienie na wniosek klienta, operator instalacji wydaje deklarację zawartości klinkieru lub zawartości azotu dla każdej przesyłki oraz oblicza specyficzne emisje wbudowane zgodnie z odpowiednimi równaniami 64, 65 lub 66, gdzie Cki

i Ni będą konkretną zawartością klinkieru lub zawartością azotu w przesyłce.

C. ZHARMONIZOWANE WARTOŚCI REFERENCYJNE SPRAWNOŚCI DLA ROZDZIELONEJ PRODUKCJI ENERGII ELEKTRYCZNEJ I CIEPŁA

Poniższe tabele zawierają zharmonizowane wartości referencyjne sprawności dla rozdzielonej produkcji energii elektrycznej i ciepła oparte na wartości opałowej i standardowych warunkach atmosferycznych ISO (temperatura otoczenia 15 °C, ciśnienie 1,013 bara, wilgotność względna 60 %).

Tabela 1

Referencyjne współczynniki sprawności produkcji energii elektrycznej

Kategoria

Rodzaj paliwa

Rok zbudowania

Przed 2012 r.

2012–2015

Od 2016 r.

Paliwa stałe

Węgiel kamienny, w tym antracyt, węgiel bitumiczny, węgiel subbitumiczny, koks, półkoks, koks PET

44,2

Węgiel brunatny, brykiety z węgla brunatnego, olej łupkowy

41,8

Torf, brykiety z torfu

39,0

Sucha biomasa, w tym biomasa drzewna i inne rodzaje biomasy stałej, w tym granulat drzewny i brykiety drzewne, suszone wióry drewniane, czyste i suche odpady drzewne, łupiny orzechów oraz pestki oliwek i inne pestki

33,0

37,0

Inna biomasa stała, w tym wszystkie rodzaje biomasy drzewnej nieujęte w kategorii S4 oraz ług czarny i melasa

25,0

30,0

Odpady komunalne i przemysłowe (nieodnawialne) i odpady odnawialne/ulegające biodegradacji

25,0

Paliwa ciekłe

Ciężki olej opałowy, olej napędowy, inne produkty naftowe

44,2

Biopaliwa ciekłe, w tym biometanol, bioetanol, biobutanol, biodiesel i inne biopaliwa ciekłe

44,2

Odpady płynne, w tym odpady ulegające biodegradacji i odpady nieodnawialne (w tym łój, tłuszcz i młóto)

25,0

29,0

Paliwa gazowe

G10

Gaz ziemny, LPG, LNG i biometan

52,5

53,0

G11

Gazy rafineryjne, wodór i gaz syntezowy

44,2

G12

Biogaz uzyskany w wyniku fermentacji beztlenowej, fermentacji odpadów na składowiskach i oczyszczania ścieków

42,0

G13

Gaz koksowniczy, gaz wielkopiecowy, gaz kopalniany i inne gazy odzyskiwane (z wyjątkiem gazu rafineryjnego)

35,0

Inne

O14

Ciepło odpadowe (w tym gazy spalinowe z procesów o wysokiej temperaturze, produkt egzotermicznych reakcji chemicznych)

30,0

Tabela 2

Referencyjne współczynniki sprawności produkcji ciepła

Kategoria

Rodzaj paliwa

Rok zbudowania

Przed 2016 r.

Od 2016 r.

Gorąca woda

Para wodna (1)

Bezpośrednie wykorzystanie ciepła spalin (2)

Gorąca woda

Para wodna (1)

Bezpośrednie wykorzystanie ciepła spalin (2)

Paliwa stałe

Węgiel kamienny, w tym antracyt, węgiel bitumiczny, węgiel subbitumiczny, koks, półkoks, koks PET

Węgiel brunatny, brykiety z węgla brunatnego, olej łupkowy

Torf, brykiety z torfu

Inna biomasa stała, w tym wszystkie rodzaje biomasy drzewnej nieujęte w kategorii S4 oraz ług czarny i melasa

Odpady komunalne i przemysłowe (nieodnawialne) i odpady odnawialne/ulegające biodegradacji

Paliwa ciekłe

Ciężki olej opałowy, olej napędowy, inne produkty naftowe

Biopaliwa ciekłe, w tym biometanol, bioetanol, biobutanol, biodiesel i inne biopaliwa ciekłe

Odpady płynne, w tym odpady ulegające biodegradacji i odpady nieodnawialne (w tym łój, tłuszcz i młóto)

Paliwa gazowe

G10

Gaz ziemny, LPG, LNG i biometan

G11

Gazy rafineryjne, wodór i gaz syntezowy

G12

Biogaz uzyskany w wyniku fermentacji beztlenowej, fermentacji odpadów na składowiskach i oczyszczania ścieków

G13

Gaz koksowniczy, gaz wielkopiecowy, gaz kopalniany i inne gazy odzyskiwane (z wyjątkiem gazu rafineryjnego)

Inne

O14

Ciepło odpadowe (w tym gazy spalinowe z procesów o wysokiej temperaturze, produkt egzotermicznych reakcji chemicznych)

— —

— 92

— (1) Jeżeli w obliczeniach sprawności cieplnej CHP (kogeneracji) w odniesieniu do instalacji na parę wodną nie został uwzględniony odzysk skroplin, wartości sprawności dla pary wodnej podane w tabeli powyżej zwiększa się o 5 punktów procentowych.

(2) Wartości dla bezpośredniego wykorzystania ciepła spalin stosuje się, jeżeli temperatura wynosi 250 °C lub więcej.

Tekst urzędowy w EUR-Lex. Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.