Artykuł 4

1. Nie zaspokaja się roszczeń w związku z jakąkolwiek umową lub transakcją, których wykonanie zostało zakłócone, bezpośrednio lub pośrednio, w całości lub części, przez środki nałożone niniejszym rozporządzeniem, w tym roszczeń o naprawienie szkody lub wszelkich innych roszczeń tego rodzaju, takich jak roszczenia o odszkodowanie lub roszczenia wynikające z gwarancji, w szczególności roszczenia o przedłużenie terminu płatności lub zapłatę obligacji, gwarancji lub odszkodowań, w szczególności gwarancji finansowych lub odszkodowań finansowych w jakiejkolwiek formie – jeżeli zostały one wniesione przez Federację Rosyjską, przez osoby prawne, podmioty lub organy, o których mowa w art. 2, lub przez osoby działające w ich imieniu lub pod ich kierownictwem. Orzeczenia sądowe lub arbitrażowe oraz decyzje administracyjne uzyskane przez Federację Rosyjską, przez osoby prawne, organy lub podmioty, o których mowa w art. 2, lub przez osoby działające w ich imieniu lub pod ich kierownictwem w związku ze środkami określonymi w art. 2 nie są uznawane, wykonywane ani egzekwowane w Unii przez okres obowiązywania niniejszego rozporządzenia.

2. We wszelkich postępowaniach zmierzających do zaspokojenia roszczenia ciężar dowodu, że zaspokojenie roszczenia nie jest zakazane na mocy ust. 1, spoczywa na osobie dochodzącej zaspokojenia tego roszczenia.

3. Ust. 1 pozostaje bez uszczerbku dla prawa osób prawnych, podmiotów i organów, o których mowa w tym ustępie, do wystąpienia o sądową kontrolę zgodności z prawem niewykonania zobowiązań umownych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.