Artykuł 59

1. W przypadku gdy właściwy organ państwa członkowskiego dowie się o ryzyku poważnego zakłócenia w dostawach produktu istotnego w kontekście kryzysu lub gdy ma konkretne i wiarygodne informacje o innym istotnym czynniku ryzyka lub zdarzeniu wpływającym w poważnym stopniu na dostawy produktu istotnego w kontekście kryzysu, niezwłocznie ostrzega RBDSO.

2. W celu ustalenia, czy ryzyko poważnego zakłócenia w dostawach produktu istotnego w kontekście kryzysu powinno pociągać za sobą ostrzeżenie, o którym mowa w z ust. 1, państwa członkowskie biorą pod uwagę następujące elementy:

a) pozycję rynkową podmiotów gospodarczych, których może dotyczyć zakłócenie;

b) przewidywany czas trwania potencjalnego zakłócenia;

c) obszar geograficzny i część rynku wewnętrznego, których dotyczy potencjalne zakłócenie oraz jego ewentualne skutki transgraniczne, a także ewentualny wpływ tego zakłócenia na szczególnie podatne lub narażone obszary geograficzne; oraz

d) wpływ potencjalnego zakłócenia na dostawy produktów istotnych w kontekście kryzysu.

3. W przypadku gdy RBDSO lub Komisja dowiedzą się o ryzyku poważnego zakłócenia w dostawach produktu istotnego w kontekście kryzysu lub gdy mają konkretne i wiarygodne informacje o innym istotnym czynniku ryzyka lub zdarzeniu wpływającym w poważnym stopniu na dostawy produktu istotnego w kontekście kryzysu, w tym na podstawie wskaźników wczesnego ostrzegania, po otrzymaniu ostrzeżenia zgodnie z ust. 1 lub dzięki informacjom od partnerów międzynarodowych, Komisja niezwłocznie podejmuje następujące działania zapobiegawcze:

a) zwołuje nadzwyczajne posiedzenie RBDSO w celu skoordynowania następujących działań:

(i) omówienie powagi potencjalnych zakłóceń w dostępności i dostawach danych produktów istotnych w kontekście kryzysu;

(ii) zalecenie Komisji rozpoczęcia działań zgodnie z rozdziałami II i III;

(iii) omówienie podejść i wymiana najlepszych praktyk właściwych organów państw członkowskich, w tym w celu oceny stanu gotowości głównych dostawców produktów istotnych w kontekście kryzysu;

(iv) zwrócenie się do państw członkowskich o rozpoczęcie dialogu z zainteresowanymi stronami zajmującymi się zdolnościami produkcyjnymi Unii niezbędnymi do dostaw produktów istotnych w kontekście kryzysu w celu określenia, przygotowania i ewentualnej koordynacji środków zapobiegawczych;

(v) omówienie kwestii tego, czy wprowadzenie stanu kryzysu dostaw, o którym mowa w art. 60, jest konieczne i proporcjonalne;

b) po konsultacji z RBDSO przystępuje – w imieniu Unii – do konsultacji lub współpracy z odpowiednimi państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi z myślą o znalezieniu opartych na współpracy rozwiązań w celu uniknięcia zakłóceń w łańcuchach dostaw lub reagowania na takie zakłócenia, zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami, co może obejmować – w stosownych przypadkach – prowadzenie koordynacji działań na odpowiednich forach międzynarodowych;

c) zapewnia synergię z odpowiednimi programami i aktami prawnymi Unii.

4. Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla prawa każdego państwa członkowskiego do ochrony swoich podstawowych interesów bezpieczeństwa zgodnie z art. 346 ust. 1 lit. a) TFUE.