Artykuł 1

W dyrektywie 2014/49/UE wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Niniejsza dyrektywa określa przepisy i procedury dotyczące ustanawiania i funkcjonowania systemów gwarancji depozytów, gwarancji i wypłaty depozytów oraz zabezpieczeń dotyczących wykorzystania środków z systemów gwarancji depozytów na potrzeby działań innych niż wypłata depozytów w celu zapewnienia deponentom dostępu do ich depozytów.”

;

b) ust. 2 lit. d) otrzymuje brzmienie:

„d)

instytucji kredytowych i oddziałów instytucji kredytowych mających siedzibę poza Unią, należących do systemów, o których mowa w lit. a), b) lub c) niniejszego ustępu.”

;

2) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i) w pkt 3 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„3)

»depozyt« oznacza należność wynikającą ze środków pozostawionych na rachunku lub z sytuacji tymczasowych w ramach normalnych operacji bankowych zwyczajowo przeprowadzanych przez instytucje kredytowe w toku prowadzonej przez nie działalności, którą instytucja kredytowa jest zobowiązana wypłacić zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami i postanowieniami umownymi, w tym depozyt terminowy i depozyt oszczędnościowy, z wyłączeniem należności w przypadku gdy:”

;

(ii) w pkt 13 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„13)

»zobowiązanie do zapłaty« oznacza nieodwołalne, w pełni zabezpieczone zobowiązanie instytucji kredytowej do zapłaty kwoty pieniężnej na rzecz systemu gwarancji depozytów na żądanie tego systemu gwarancji depozytów, pod warunkiem że zabezpieczenie:”

;

(iii) dodaje się punkty w brzmieniu:

„19)

»organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji« oznacza organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zdefiniowany w art. 2 ust. 1 pkt 18 dyrektywy 2014/59/UE;

20) »depozyty ze środkami klientów« oznaczają środki, które posiadacze rachunku będący instytucjami finansowymi zdefiniowanymi w art. 4 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 deponują na rzecz swoich klientów w toku prowadzonej przez nie działalności w instytucji kredytowej;

21) »unijne ramy pomocy państwa« oznaczają ramy ustanowione w art. 107, 108 i 109 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz rozporządzenia i wszystkie akty Unii, w tym wytyczne, komunikaty i zawiadomienia, wydane lub przyjęte zgodnie z art. 108 ust. 4 lub art. 109 TFUE;

22) »pranie pieniędzy« oznacza pranie pieniędzy zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1624 (*1);

23) »finansowanie terroryzmu« oznacza finansowanie terroryzmu zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 2 dyrektywy (UE) 2024/1624.

(*1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1624 z dnia 31 maja 2024 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu (Dz.U. L, 2024/1624, 19.6.2024, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2024/1624/oj).”;"

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Udziały w irlandzkich kasach budowlano-mieszkaniowych, oprócz tych, które zgodnie z ich naturą są uważane za kapitał w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. b), uznaje się za depozyty.”

;

3) w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy instytucja kredytowa nie wywiązuje się ze swoich obowiązków członka systemu gwarancji depozytów, taki system gwarancji depozytów bezzwłocznie informował o tym wyznaczony organ i organ właściwy dla tej instytucji kredytowej. Państwa członkowskie zapewniają, aby ten właściwy organ, we współpracy z tym wyznaczonym organem, i – w stosownych przypadkach – z tym systemem gwarancji depozytów szybko podejmował wszelkie odpowiednie działania, w tym w razie potrzeby nakładał kary, aby zapewnić wywiązywanie się przez tę instytucję kredytową ze swoich obowiązków członka systemu gwarancji depozytów.

Do celów działań, o których mowa w akapicie pierwszym, państwa członkowskie, w stosownych przypadkach, zapewniają, aby właściwe organy mogły skorzystać z uprawnień nadzorczych określonych w tytule VII rozdział 1 sekcja IV dyrektywy 2013/36/UE.

Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia przez instytucje kredytowe obowiązków członka systemu gwarancji depozytów. Takie kary są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.”

;

b) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„4a. Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy instytucja kredytowa nie dokonuje wpłaty składek, o których mowa w art. 10 i art. 11 ust. 4, w ramach czasowych określonych przez system gwarancji depozytów, ten system gwarancji depozytów lub, w stosownych przypadkach, wyznaczony organ, którego to dotyczy pobierał odsetki ustawowe za okres zwłoki od zaległej kwoty.”

;

c) ust. 5 i 6 otrzymują brzmienie:

„5. Państwa członkowskie zapewniają, aby system gwarancji depozytów informował wyznaczony organ i właściwy organ, jeżeli działania, o których mowa w ust. 4 i 4a, nie skutkują wywiązaniem się przez instytucję kredytową z jej obowiązków członka systemu gwarancji depozytów. Państwa członkowskie zapewniają, aby system gwarancji depozytów lub, w stosownych przypadkach, wyznaczony organ oceniały, czy ta instytucja kredytowa nadal spełnia warunki dalszego członkostwa w tym systemie gwarancji depozytów, i informowały dany właściwy organ o wyniku tej oceny.

6. Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy właściwy organ postanawia cofnąć zezwolenie zgodnie z art. 18 dyrektywy 2013/36/UE, dana instytucja kredytowa przestała być członkiem swojego systemu gwarancji depozytów. Państwa członkowskie zapewniają, aby depozyty przechowywane w tej instytucji kredytowej w dniu, w którym przestaje ona być członkiem systemu gwarancji depozytów w związku z cofnięciem zezwolenia, nadal były gwarantowane przez ten system gwarancji depozytów.”

;

d) w ust. 7 dodaje się akapit w brzmieniu:

„W przypadku gdy funkcjonowaniem systemu gwarancji depozytów zarządza podmiot prywatny, wyznaczone organy dysponują niezbędnymi kompetencjami w zakresie egzekwowania prawa, aby usunąć skutki naruszeń niniejszej dyrektywy przez ten system gwarancji depozytów, w tym kompetencjami do nakładania kar lub innych środków administracyjnych.”

;

e) uchyla się ust. 8;

f) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„13. Do dnia 11 maja 2029 r. EUNB opracuje wytyczne dotyczące zakresu i treści testów warunków skrajnych, o których mowa w ust. 10, oraz związanych z nimi procedur.”

;

4) w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i) lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c)

depozyty wynikające z transakcji, w związku z którymi doszło do wydania wyroku skazującego z powodu prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu;”

;

(ii) lit. d) otrzymuje brzmienie:

„d)

depozyty dokonane przez instytucje finansowe zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w ich własnym imieniu i na ich własny rachunek;”

;

(iii) uchyla się lit. e);

(iv) lit. f) otrzymuje brzmienie:

„f)

depozyty, których posiadacz nie został nigdy zidentyfikowany na podstawie art. 20 rozporządzenia (UE) 2024/1624, kiedy te depozyty stały się niedostępne, z wyjątkiem sytuacji, w których posiadacz żąda wypłaty, a ani instytucja kredytowa, ani system gwarancji depozytów nie są w stanie udowodnić, że brak identyfikacji został spowodowany działaniami posiadacza rachunku lub niepodjęciem przez niego działań, oraz pod warunkiem że tożsamość deponenta została zweryfikowana przed wypłatą;”

;

(v) lit. j) otrzymuje brzmienie:

„j)

depozyty instytucji rządowych na poziomie centralnym lub instytucji rządowych oraz samorządowych na poziomie regionalnym zdefiniowanych w pkt 2.114 i 2.115 załącznika A do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 549/2013 (*2), z wyjątkiem depozytów instytucji niekomercyjnych kontrolowanych przez instytucje rządowe na poziomie centralnym oraz instytucje rządowe i samorządowe na poziomie regionalnym;

(*2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 549/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych w Unii Europejskiej (Dz.U. L 174 z 26.6.2013, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2013/549/oj).”;"

(vi) dodaje się literę w brzmieniu:

„l)

depozyty spełniające warunki, o których mowa w art. 45b ust. 1a lit. a)–d) dyrektywy 2014/59/UE, w tym depozyty, których rezydualny termin zapadalności wynosi mniej niż jeden rok;”

;

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. W drodze odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu państwa członkowskie mogą podjąć decyzję, że depozyty indywidualnych systemów emerytalnych i pracowniczych systemów emerytalnych małych lub średnich przedsiębiorstw są objęte gwarancją do poziomu gwarancji określonego w art. 6 ust. 1.”

;

5) w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„W uzupełnieniu ust. 1 państwa członkowskie zapewniają, aby następujące depozyty były chronione do kwoty nie mniejszej niż 500 000 EUR przez 6 miesięcy od momentu uznania danej kwoty lub od momentu, w którym zaistnieje prawna możliwość przeniesienia takich depozytów:”

;

(ii) lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

depozyty wynikające z transakcji dotyczących nieruchomości przeprowadzanych przez osobę fizyczną i związane z prywatnymi nieruchomościami mieszkalnymi oraz depozyty przeznaczone na takie transakcje, pod warunkiem że takie transakcje zostały zawarte lub mają zostać zawarte w krótkim terminie i pod warunkiem że ta osoba fizyczna może przedstawić dokumenty potwierdzające, że przed dniem, w którym właściwe organy administracyjne dokonały ustalenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. a), lub organ sądowy wydał orzeczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b), taka transakcja została przeprowadzona lub ma zostać przeprowadzona w krótkim terminie;”

;

(iii) dodaje się akapity w brzmieniu:

„Do celów lit. a) akapitu pierwszego państwa członkowskie zapewniają, aby depozyty były chronione do maksymalnej kwoty 2 500 000 EUR.

Do celów lit. a) akapitu pierwszego państwa członkowskie definiują »krótki termin« w prawie krajowym.”

;

b) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„2a. Państwa członkowskie zapewniają, aby poziom gwarancji określony w ust. 2 stanowił uzupełnienie poziomu gwarancji określonego w ust. 1.”

;

c) ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6. Komisja dokonuje okresowego, co najmniej raz na pięć lat, przeglądu kwot, o których mowa w ust. 1 i 2. W stosownym przypadku Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek dotyczący aktu ustawodawczego w celu dostosowania kwoty, o której mowa w ust. 1, w szczególności uwzględniając rozwój sytuacji w sektorze bankowym oraz sytuację gospodarczą i pieniężną w Unii, oraz w celu dostosowania kwot, o których mowa w ust. 2, uwzględniając ewolucję cen nieruchomości w poszczególnych państwach członkowskich oraz potrzebę zapewnienia proporcjonalności i równych warunków działania w całej Unii.”

;

6) w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Jeżeli posiadacz rachunku nie jest w sposób nieograniczony uprawniony do kwoty na rachunku, to osoba uprawniona w sposób nieograniczony objęta jest gwarancją, pod warunkiem że została ona zidentyfikowana lub można ją zidentyfikować przed dniem, w którym właściwy organ administracyjny dokonał ustalenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. a), lub organ sądowy wydał orzeczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b).

Bez uszczerbku dla art. 8c w przypadku środków przechowywanych przez posiadacza rachunku w imieniu osoby uprawnionej w sposób nieograniczony na odrębnym rachunku do celów zawodowych określonych przez prawo krajowe oraz w przypadku gdy te środki są chronione zgodnie z prawem krajowym w interesie tej osoby przed roszczeniami innych wierzycieli posiadacza rachunku, systemy gwarancji depozytów nie uwzględniają, podczas określania kwoty objętej gwarancją należnej osobie uprawnionej w sposób nieograniczony, innych depozytów złożonych przez tę osobę w tej samej instytucji kredytowej, jeżeli osoba ta została zidentyfikowana przez tę instytucję kredytową.

Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów mogły wypłacać depozyty gwarantowane posiadaczowi rachunku na rzecz każdej z osób uprawnionych w sposób nieograniczony albo bezpośrednio osobie uprawnionej w sposób nieograniczony.”

;

b) ust. 5 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„5. Państwa członkowskie mogą postanowić, że zobowiązania deponenta wobec instytucji kredytowej, które stały się wymagalne przed dniem, w którym właściwy organ administracyjny dokonał ustalenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. a), lub organ sądowy wydał orzeczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b), zostają odliczone od całkowitej kwoty kwalifikujących się depozytów deponenta w takim zakresie, w jakim takie potrącenie jest możliwe zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami ustawowymi i postanowieniami umownymi regulującymi umowę między instytucją kredytową a deponentem.”

;

c) ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7. Państwa członkowskie zapewniają, aby system gwarancji depozytów wypłacał kwotę główną w wartości nominalnej oraz odsetki od depozytów, które zostały naliczone do dnia, w którym właściwy organ administracyjny dokonał ustalenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. a), lub organ sądowy wydał orzeczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b). Poziom gwarancji określony w art. 6 ust. 1 lub, w okolicznościach, o których mowa w art. 6 ust. 2, nie może zostać przekroczony.”

;

d) w ust. 9 zdanie ostatnie otrzymuje brzmienie:

„Informacje te zawarte są w informacjach dla deponentów, o których mowa w art. 16 niniejszej dyrektywy.”

;

7) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 7a

Ciężar dowodu wskazującego na kwalifikowalność depozytu i uprawnienie do depozytu

Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 3, deponent lub, w stosownym przypadku, posiadacz rachunku udowodnił, że dane depozyty spełniają warunki art. 6 ust. 2 lub, ewentualnie, udowodnił, że jest uprawniony do depozytów w okolicznościach, o których mowa w art. 7 ust. 3.”

;

8) w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Systemy gwarancji depozytów zapewniają, aby kwota podlegająca wypłacie była dostępna jak najszybciej i w każdym wypadku w ciągu siedmiu dni roboczych, licząc od dnia, w którym właściwy organ administracyjny dokonał ustalenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. a), lub organ sądowy wydał orzeczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b).”

;

b) uchyla się ust. 2;

c) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. W drodze odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie zezwalają systemom gwarancji depozytów na stosowanie dłuższego terminu wypłaty:

a) depozytów, o których mowa w art. 6 ust. 2, o wartości przekraczającej kwotę określoną w art. 6 ust. 1; oraz

b) depozytów, o których mowa w art. 7 ust. 3 i w art. 8b, w przypadku gdy osoba, która jest uprawniona w sposób nieograniczony do tych depozytów, nie została zidentyfikowana, kiedy depozyty te stały się nieodstępne.

Ten dłuższy termin nie może przekraczać 20 dni roboczych, licząc od dnia otrzymania przez te systemy gwarancji depozytów kompletnych informacji lub kompletnej dokumentacji, których systemy te zażądały w celu zbadania roszczeń i weryfikacji spełnienia warunków wypłaty.”

;

d) uchyla się ust. 4;

e) w ust. 5 wprowadza się następujące zmiany:

(i) uchyla się lit. b);

(ii) lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c)

w drodze odstępstwa od ust. 9, w ciągu ostatnich 24 miesięcy nie zawarto żadnej transakcji związanej z depozytem i w związku z tym rachunek jest nieaktywny, z wyjątkiem sytuacji, w której deponent posiada również depozyty na innym rachunku, który nie jest nieaktywny, w tej samej instytucji kredytowej; lub”

;

(iii) uchyla się lit. d);

f) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„5a. Bez uszczerbku dla art. 9 ust. 3 w przypadku gdy depozyt podlega środkom ograniczającym przyjętym przez Unię na podstawie art. 29 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) lub art. 215 TFUE (zwanymi dalej »unijnymi środkami ograniczającymi«), państwa członkowskie zapewniają, aby te systemy gwarancji depozytów zawiesiły wypłaty kwoty podlegającej wypłacie na okres obowiązywania takich środków.

Państwa członkowskie zapewniają, aby instytucje kredytowe wskazywały depozyty podlegające unijnym środkom ograniczającym w sposób umożliwiający natychmiastową identyfikację do celów akapitu pierwszego niniejszego ustępu.”

;

g) uchyla się ust. 8;

h) ust. 9 otrzymuje brzmienie:

„9. Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy w ciągu ostatnich 24 miesięcy nie zawarto żadnej transakcji związanej z depozytem, system gwarancji depozytów mógł ustalić próg dotyczący kosztów administracyjnych, jakie poniósłby ten system gwarancji depozytów, dokonując takiej wypłaty. System gwarancji depozytów nie jest zobowiązany do podejmowania aktywnych działań w celu dokonania wypłaty na rzecz deponentów poniżej tego progu. Jednak państwa członkowskie zapewniają, aby system gwarancji depozytów dokonywał wypłat na rzecz deponentów poniżej tego progu na wniosek tych deponentów.”

;

9) dodaje się artykuły w brzmieniu:

„Artykuł 8a

Wypłata depozytów o wartości przekraczającej 10 000 EUR

Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy kwoty podlegające wypłacie przekraczają 10 000 EUR, systemy gwarancji depozytów dokonywały, w miarę możliwości, wypłat na rzecz deponentów w drodze poleceń przelewu zdefiniowanych w art. 4 pkt 24 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 (*3) lub, w przypadku gdy takie polecenia przelewu nie są możliwe, z wykorzystaniem sposobów płatności innych niż płatność gotówkowa, które zapewniają możliwość śledzenia środków.