Artykuł 8c

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby wyznaczony organ poinformował system gwarancji depozytów w ciągu 24 godzin od momentu otrzymania przez ten organ od podmiotu sprawującego nadzór finansowy, zdefiniowanego w art. 2 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1640 (*4), informacji, o których mowa w art. 64 ust. 4 tej dyrektywy. Państwa członkowskie zapewniają, aby informacje, którymi wymieniają się wyznaczony organ i system gwarancji depozytów, ograniczały się do informacji bezwzględnie koniecznych do realizacji zadań i obowiązków systemu gwarancji depozytów wynikających z niniejszej dyrektywy i aby taka wymiana informacji była prowadzona zgodnie z wymogami określonymi w dyrektywie 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (*5).

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby system gwarancji depozytów zawieszał wypłatę kwoty podlegającej wypłacie, jeżeli deponenta lub jakąkolwiek inną osobę, która ma prawo do kwot przechowywanych na swoim rachunku, oskarżono o przestępstwo, które wynika z prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu lub ma związek z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu, do czasu wydania wyroku przez sąd. Państwa członkowskie ustanawiają procedurę, która zapewnia terminowe przekazywanie tych informacji systemowi gwarancji depozytów.

3. Państwa członkowskie zapewniają, aby system gwarancji depozytów zawieszał wypłatę kwoty podlegającej wypłacie na ten sam okres co okres ustanowiony w art. 24 dyrektywy (UE) 2024/1640, w przypadku gdy otrzyma od instytucji kredytowej lub wyznaczonego organu informację, że jednostka analityki finansowej, o której mowa w tym artykule, zawiesiła transakcję, rachunek lub stosunki gospodarcze dotyczące danego deponenta.

4. Państwa członkowskie zapewniają, aby system gwarancji depozytów nie ponosił odpowiedzialności za zawieszenie dokonane zgodnie z ust. 2 i 3.

(*3) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylająca dyrektywę 2007/64/WE (Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 35, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2015/2366/oj)."

(*4) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1640 z dnia 31 maja 2024 r. w sprawie mechanizmów, które państwa członkowskie powinny wprowadzić, mających na celu zapobieganie wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca dyrektywę (UE) 2019/1937 oraz zmieniająca i uchylająca dyrektywę (UE) 2015/849 (Dz.U. L, 2024/1640, 19.6.2024, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2024/1640/oj)."

(*5) Dyrektywa 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych (Dz.U. L 77 z 27.3.1996, s. 20, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/1996/9/oj).”;"

10) art. 9 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2. Bez uszczerbku dla praw, które mogą przysługiwać systemom gwarancji depozytów na mocy prawa krajowego, system gwarancji depozytów dokonujący płatności gwarantowanych w ramach systemów krajowych jest upoważniony w ramach postępowania likwidacyjnego lub reorganizacyjnego, do wstąpienia w prawa deponentów na kwotę równą płatnościom dokonanym przez ten system gwarancji depozytów na rzecz tych deponentów. Systemom gwarancji depozytów, które wnoszą wkład w kontekście instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 37 ust. 3 lit. a) lub b) dyrektywy 2014/59/UE, lub w kontekście środków wprowadzonych zgodnie z art. 11 ust. 5 niniejszej dyrektywy, przysługują roszczenia w postępowaniu likwidacyjnym wobec pozostałej części instytucji kredytowej na kwotę równą ich wkładowi. Roszczenie to ma taki sam stopień uprzywilejowania, jaki przysługuje gwarantowanym depozytom na mocy przepisów prawa krajowego regulujących standardowe postępowanie upadłościowe zgodnie z art. 108 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE.

3. Państwa członkowskie zapewniają, aby deponenci, których depozyty nie zostały wypłacone ani uznane przez system gwarancji depozytów w terminach określonych w art. 8 ust. 1 i 3, mogli dochodzić roszczenia wobec systemu gwarancji depozytu o wypłatę ich depozytów przez okres pięciu lat, licząc od dnia, w którym właściwy organ administracyjny dokona ustalenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. a), lub organ sądowy wyda orzeczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b).”

;

11) w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Państwa członkowskie zapewniają, aby do dnia 3 lipca 2024 r. dostępne środki finansowe systemu gwarancji depozytów odpowiadały co najmniej poziomowi docelowemu wynoszącemu 0,8 % kwoty gwarantowanych depozytów członków tego systemu.

Do celów obliczania poziomu docelowego, o którym mowa w akapicie pierwszym, okresem odniesienia jest okres między dniem 31 grudnia poprzedzającym dzień, do którego poziom docelowy ma zostać osiągnięty, a tym dniem.

Przy ustalaniu, czy system gwarancji depozytów osiągnął poziom docelowy, o którym mowa w akapicie pierwszym, państwa członkowskie uwzględniają wyłącznie dostępne środki finansowe bezpośrednio wniesione przez członków danego systemu gwarancji depozytów lub od nich odzyskane, po odliczeniu opłat i należności administracyjnych. Takie dostępne środki finansowe obejmują przychody inwestycyjne, których źródłem są środki wniesione przez członków systemu gwarancji depozytów oraz środki odzyskane przez system gwarancji depozytów z tytułu roszczeń wynikających z jego interwencji, ale nie obejmują wypłat, wobec których kwalifikujący się deponenci nie zgłosili roszczeń w toku procedur wypłaty, ani żadnych zobowiązań z tytułu zadłużenia należnych od systemu gwarancji depozytów. Niespłacone roszczenie z tytułu pożyczki udzielonej innemu systemowi gwarancji depozytów na mocy art. 12 lub niespłacone roszczenie z tytułu pożyczki lub środków udostępnionych w inny sposób na mocy art. 12a zostają uwzględnione i są wliczane wyłącznie na poczet osiągnięcia tego poziomu docelowego.

W przypadku gdy możliwości w zakresie finansowania są mniejsze niż poziom docelowy, płatności składek są wznawiane co najmniej do czasu ponownego osiągnięcia poziomu docelowego.

W przypadku gdy poziom docelowy, o którym mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zostaje osiągnięty po raz pierwszy, a poziom dostępnych środków finansowych – w następstwie wzrostu kwoty gwarantowanych depozytów albo po wypłacie środków z systemu gwarancji depozytów zgodnie z art. 8 lub art. 11 ust. 2, 3 lub 5 – spadnie poniżej dwóch trzecich poziomu docelowego, system gwarancji depozytów ustala stałą składkę na poziomie umożliwiającym osiągnięcie poziomu docelowego w okresie nieprzekraczającym sześciu lat.

W przypadku gdy poziom docelowy, o którym mowa w akapicie pierwszym, zostaje osiągnięty po raz pierwszy, a poziom dostępnych środków finansowych spadnie o mniej niż jedną trzecią poziomu docelowego, system gwarancji depozytów ustala stałą składkę na poziomie umożliwiającym osiągnięcie poziomu docelowego w ciągu dwóch lat. System gwarancji depozytów może przedłużyć ten okres o jeden dodatkowy rok w celu zapewnienia, aby kwota, która ma zostać pobrana, osiągnęła wysokość, która jest proporcjonalna do kosztów poboru składek.

Stała składka uwzględnia w należyty sposób fazę cyklu koniunkturalnego oraz potencjalne skutki składek procyklicznych przy ustalaniu składek rocznych w kontekście niniejszego artykułu.

Państwa członkowskie mogą przedłużyć początkowy okres, o którym mowa w akapicie pierwszym, o maksymalnie cztery lata, jeżeli system gwarancji depozytów dokonał łącznych wypłat przekraczających 0,8 % kwoty gwarantowanych depozytów.”

;

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Dostępne środki finansowe, które system gwarancji depozytów uwzględnia do celów osiągnięcia poziomu docelowego, o którym mowa w ust. 2, mogą obejmować zobowiązania do zapłaty płatne w ciągu dwóch dni roboczych na wniosek systemu gwarancji depozytów. Całkowity udział takich zobowiązań do zapłaty nie może przekraczać 30 % całkowitej kwoty dostępnych środków finansowych pozyskanych zgodnie z ust. 2.

EUNB wydaje wytyczne dotyczące zobowiązań do zapłaty, w których określa kryteria dopuszczalności tych zobowiązań.”

;

c) uchyla się ust. 4;

d) ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7. Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów, wyznaczone organy lub właściwe organy określiły strategię inwestycyjną dla dostępnych środków finansowych systemów gwarancji depozytów oraz aby ta strategia inwestycyjna była zgodna z zasadami dywersyfikacji i inwestycji w aktywa o niskim ryzyku. Systemy gwarancji depozytów stosują instrumenty pochodne wyłącznie do celów zarządzania ryzykiem, w tym zarządzania ryzykiem rynkowym i ryzykiem płynności.”

;

e) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„7a. W przypadku gdy systemy gwarancji depozytów mają zezwolenie na lokowanie całości lub części swoich dostępnych środków finansowych w krajowym banku centralnym lub w skarbie państwa, państwa członkowskie zapewniają, aby takie dostępne środki finansowe były oddzielone od innych środków do celów rachunkowości i były łatwo dostępne do wykorzystania przez te systemy gwarancji depozytów zgodnie z art. 11 i 12 oraz art. 14 ust. 3.”

;

f) ust. 9 otrzymuje brzmienie:

„9. Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów dysponowały odpowiednimi alternatywnymi mechanizmami finansowania, umożliwiającymi im pozyskanie krótkoterminowego finansowania w celu zaspokojenia dochodzonych przeciwko nim roszczeń. Alternatywne mechanizmy finansowania finansowane ze środków publicznych są wykorzystywane w ostateczności i wyłącznie do celów wypłaty na mocy art. 8 ust. 1 oraz do celów działań, o których mowa w art. 11 ust. 2, i są zapewniane w formie pożyczek lub gwarancji. Alternatywne mechanizmy finansowania ze źródeł publicznych są zapewniane wyłącznie pod warunkiem, że system gwarancji depozytów podejmie prawnie wiążące zobowiązanie do spłaty alternatywnych mechanizmów finansowania finansowanych lub gwarantowanych ze środków publicznych oraz do spłaty uzgodnionych odsetek i opłat w ciągu sześciu lat.

W nadzwyczajnych okolicznościach, w przypadku gdy – w świetle wypłat i kwot odzyskanych w okresie spłaty – właściwy organ oceni, że spłata może nadmiernie obciążyć zdolności do finansowania, którymi dysponują pozostałe instytucje będące członkami systemu, okres spłaty może zostać jednokrotnie przedłużony o maksymalnie trzy lata.”

;

g) uchyla się ust. 10;

h) dodaje się ustępy w brzmieniu:

„11. W kontekście działań, o których mowa w art. 11 ust. 1, 2, 3 i 5, państwa członkowskie mogą zezwolić systemom gwarancji depozytów na wykorzystywanie środków pochodzących z alternatywnych mechanizmów finansowania, o których mowa w art. 10 ust. 9, innych niż mechanizmy finansowane lub gwarantowane ze środków publicznych, zanim wykorzystają dostępne środki finansowe i zanim dokonają poboru składek nadzwyczajnych, o których mowa w art. 10 ust. 8.

12. EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia:

a) metodyki obliczania dostępnych środków finansowych kwalifikujących się na poczet osiągnięcia poziomu docelowego, o którym mowa w ust. 2, z uwzględnieniem rozgraniczenia dostępnych środków finansowych systemów gwarancji depozytów i kategorii dostępnych środków finansowych pochodzących z wniesionych środków;

b) szczegółów procedury stosowanej w celu osiągnięcia poziomu docelowego, o którym mowa w ust. 2, po wykorzystaniu przez system gwarancji depozytów dostępnych środków finansowych zgodnie z art. 11 lub w przypadku wzrostu kwoty gwarantowanych depozytów.

EUNB przedłoży Komisji projekty regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, do dnia 11 maja 2028 r.

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszej dyrektywy poprzez przyjęcie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

13. Do dnia 11 maja 2028 r. EUNB opracuje wytyczne mające pomóc systemom gwarancji depozytów w dywersyfikacji dostępnych środków finansowych oraz wskazujące możliwości dokonywania przez systemy gwarancji depozytów inwestycji w aktywa o niskim ryzyku z wykorzystaniem dostępnych środków finansowych tych systemów.”

;

12) art. 11 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 11

Wykorzystanie środków

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów wykorzystywały dostępne środki finansowe, o których mowa w art. 10, przede wszystkim do zabezpieczania wypłat na rzecz deponentów zgodnie z art. 8.

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów wykorzystywały dostępne środki finansowe do finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych zgodnie z art. 109 dyrektywy 2014/59/UE.

3. Państwa członkowskie mogą zezwolić systemom gwarancji depozytów na wykorzystanie dostępnych środków finansowych na potrzeby środków zapobiegawczych, jeżeli spełnione są wszystkie poniższe warunki:

a) organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie podjął decyzji, o której mowa w art. 82 ust. 2 dyrektywy 2014/59/UE;

b) wszystkie warunki określone w art. 11a i 11b są spełnione.

4. W przypadku gdy dostępne środki finansowe są wykorzystywane na potrzeby środków zapobiegawczych, o których mowa w art. 11a, instytucje kredytowe należące do systemu gwarancji depozytów natychmiast zapewniają temu systemowi środki wykorzystywane na potrzeby takich środków zapobiegawczych, w razie potrzeby w formie składek nadzwyczajnych, jeżeli spełniony jest jeden z następujących warunków:

a) pojawia się konieczność dokonania wypłat na rzecz deponentów lub dokonania interwencji w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a dostępne środki finansowe systemu gwarancji depozytów wynoszą mniej niż dwie trzecie poziomu docelowego;

b) dostępne środki finansowe systemu gwarancji depozytów spadły poniżej 25 % poziomu docelowego.

5. W przypadku gdy instytucja kredytowa zostaje zlikwidowana zgodnie z art. 32b dyrektywy 2014/59/UE w celu opuszczenia rynku lub zakończenia prowadzonej działalności bankowej, państwa członkowskie mogą zezwolić systemom gwarancji depozytów na wykorzystanie dostępnych środków finansowych na środki alternatywne, aby zachować dostęp deponentów do ich depozytów, w tym przeniesienie aktywów i zobowiązań oraz przeniesienie portfela depozytów, pod warunkiem że spełnione są wszystkie warunki określone w art. 11d niniejszej dyrektywy.

6. Do dnia 11 maja 2030 r. Komisja, po konsultacji z EUNB, przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające wdrażanie i skutki przepisów dotyczących środków, o których mowa w ust. 3 i 5, w tym:

a) ocenę stanu transpozycji i wdrażania tych środków oraz wszelkich przeszkód prawnych lub praktycznych, które sprawiły, że państwa członkowskie nie mogły umożliwić swoim systemom gwarancji depozytów finansowanie tych środków;

b) ocenę skuteczności tych środków i zakres, w jakim przyczyniły się one do osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy;

c) analizę celowości udostępnienia tych środków systemom gwarancji depozytów we wszystkich państwach członkowskich.

W stosownym przypadku do sprawozdania zostanie dołączony wniosek ustawodawczy.”

;

13) dodaje się artykuły w brzmieniu:

„Artykuł 11a

Środki zapobiegawcze

1. Jeżeli państwa członkowskie zezwalają na wykorzystanie środków z systemu gwarancji depozytów na potrzeby środków zapobiegawczych, o których mowa w art. 11 ust. 3, państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów wykorzystywały dostępne środki finansowe na potrzeby takich środków zapobiegawczych, pod warunkiem że wszystkie następujące warunki są spełnione:

a) do wniosku instytucji kredytowej o finansowanie takich środków zapobiegawczych załączono oświadczenie określające środki, o których mowa w art. 11b ust. 1;

b) instytucja kredytowa skonsultowała się z właściwym organem w sprawie środków przewidzianych w oświadczeniu, o których mowa w art. 11b ust. 1, i uwzględniła uwagi właściwego organu dotyczące tych środków;

c) stosowanie przez system gwarancji depozytów środków zapobiegawczych wiąże się z nałożeniem na instytucję kredytową objętą wsparciem warunków, które przewidują co najmniej ściślejsze monitorowanie ryzyka związanego z daną instytucją kredytową w połączeniu z rozwiązaniami w zakresie zarządzania ułatwiającymi takie monitorowanie, większe prawa w zakresie weryfikacji przysługujące systemowi gwarancji depozytów i częstsze sprawozdania dla właściwych organów;

d) stosowanie przez system gwarancji depozytów środków zapobiegawczych jest uzależnione od zobowiązania instytucji kredytowej do zapewnienia dostępu do gwarantowanych depozytów;

e) instytucje kredytowe należące do systemu gwarancji depozytów są w stanie wnieść składki nadzwyczajne zgodnie z art. 11 ust. 4;

f) instytucja kredytowa wywiązuje się z obowiązków nałożonych na nią niniejszą dyrektywą oraz zapewniono zgodność z harmonogramem wypłaty i ze strategią odejścia, o których mowa w art. 11b ust. 6 niniejszej dyrektywy lub w art. 32c ust. 2 lit. b) dyrektywy 2014/59/UE w odniesieniu do wszelkich wcześniejszych środków zapobiegawczych lub nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego.

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów wprowadziły systemy monitorowania i procedury decyzyjne, które są odpowiednie do tego, aby umożliwić wybór i wdrażanie środków zapobiegawczych oraz monitorowanie związanego z tym ryzyka.

3. Państwa członkowskie zapewniają, aby systemy gwarancji depozytów mogły wdrożyć środki zapobiegawcze jedynie wówczas, gdy wyznaczony organ potwierdzi, że wszystkie warunki określone w ust. 1 zostały spełnione. Wyznaczony organ powiadamia o tym właściwy organ i organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

4. EUNB opracowuje wytyczne w celu określenia:

a) warunków, o których mowa w ust. 1 lit. c);

b) systemów monitorowania i procedur decyzyjnych, które systemy gwarancji depozytów muszą wprowadzić zgodnie z ust. 2, z uwzględnieniem praktyk instytucjonalnych systemów ochrony, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. c);

c) szczegółowych sposobów współpracy między organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, wyznaczonymi organami i właściwymi organami na mocy ust. 1 i 3 niniejszego artykułu, z uwzględnieniem wymogów określonych w art. 11b.