Artykuł 14

1. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby osoba prawna pociągnięta do odpowiedzialności na podstawie art. 13 ust. 1 lub 2 podlegała skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom lub środkom karnym lub sankcjom lub środkom niemającym charakteru karnego.

2. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby sankcje lub środki wobec osób prawnych pociągniętych do odpowiedzialności na podstawie art. 13 ust. 1 lub 2 za przestępstwa, o których mowa w art. 3–6 i 8–11, obejmowały grzywny karne lub grzywny niemające charakteru karnego, których wysokość musi być proporcjonalna do wagi danego czynu oraz do indywidualnych, finansowych i innych okoliczności danej osoby prawnej i które mogą obejmować inne sankcje lub środki karne lub sankcje lub środki niemające charakteru karnego, które muszą być proporcjonalne do wagi danego czynu, takie jak:

a) pozbawienie prawa do korzystania ze świadczeń publicznych lub pomocy publicznej;

b) pozbawienie dostępu do finansowania publicznego, w tym do postępowań o udzielenie zamówienia, dotacji, koncesji i licencji;

c) czasowy lub stały zakaz prowadzenia działalności gospodarczej;

d) cofnięcie zezwoleń i upoważnień do prowadzenia działalności, która doprowadziła do popełnienia danego przestępstwa lub je umożliwiła;

e) możliwość unieważnienia lub odstąpienia przez organy publiczne od umowy, w związku z którą popełniono przestępstwo;

f) objęcie nadzorem sądowym;

g) likwidacja sądowa;

h) zamknięcie zakładów wykorzystanych do popełniania przestępstwa; oraz

i) w przypadku gdy przemawia za tym interes publiczny – publikacja w całości lub części orzeczenia sądowego dotyczącego popełnionego przestępstwa oraz nałożonych sankcji lub środków, bez uszczerbku dla przepisów dotyczących prywatności i ochrony danych osobowych.

3. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby osoba prawna pociągnięta do odpowiedzialności na podstawie art. 13 ust. 1 za przestępstwa, o których mowa w art. 3–6 i 9, podlegała przynajmniej karze grzywny lub karze grzywny niemającej charakteru karnego, których wysokość musi być proporcjonalna do wagi danego czynu oraz do indywidualnych, finansowych i innych okoliczności danej osoby prawnej. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby maksymalny poziom takich grzywien nie był niższy niż:

a) w przypadku przestępstw, o których mowa w art. 3–5:

(i) 5 % całkowitego światowego obrotu osoby prawnej w roku obrotowym poprzedzającym rok obrotowy, w którym popełniono przestępstwo, albo w roku obrotowym poprzedzającym rok wydania decyzji o nałożeniu grzywny; lub alternatywnie

(ii) kwota odpowiadająca 40 000 000 EUR;

b) w przypadku przestępstw, o których mowa w art. 6, 8 i 9:

(i) 3 % całkowitego światowego obrotu osoby prawnej w roku obrotowym poprzedzającym rok obrotowy, w którym popełniono przestępstwo, albo w roku obrotowym poprzedzającym rok wydania decyzji o nałożeniu grzywny; lub alternatywnie

(ii) kwota odpowiadająca 24 000 000 EUR.

Państwa członkowskie mogą ustanowić przepisy regulujące przypadki, w których nie jest możliwe określenie wysokości grzywny na podstawie całkowitego światowego obrotu osoby prawnej w roku obrotowym poprzedzającym rok obrotowy, w którym popełniono przestępstwo, ani w roku obrotowym poprzedzającym rok wydania decyzji o nałożeniu grzywny.