Artykuł 18

1. Każde państwo członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu ustanowienia swojej jurysdykcji w przypadku przestępstw, o których mowa w niniejszej dyrektywie, w przypadku gdy:

a) przestępstwo zostało popełnione w całości lub w części na jego terytorium;

b) sprawca jest obywatelem tego państwa członkowskiego.

2. Państwo członkowskie informuje Komisję w przypadku, gdy podejmie decyzję o rozszerzeniu zakresu swojej jurysdykcji na co najmniej jedno spośród przestępstw, o których mowa w niniejszej dyrektywie, które popełniono poza jego terytorium, jeżeli:

a) sprawca ma miejsce zwykłego pobytu na jego terytorium;

b) przestępstwo popełniono przeciwko jego obywatelowi lub osobie mającej miejsce zwykłego pobytu na jego terytorium;

c) przestępstwo popełniono na korzyść osoby prawnej mającej swoją siedzibę na jego terytorium;

d) przestępstwo popełniono na korzyść osoby prawnej w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną w całości lub w części na jego terytorium.

3. W przypadku gdy przestępstwo, o którym mowa w niniejszej dyrektywie, podlega jurysdykcji więcej niż jednego państwa członkowskiego, państwa te współpracują w celu ustalenia, które państwo członkowskie ma prowadzić postępowanie karne. W stosownych przypadkach sprawę kieruje się do Eurojustu zgodnie z art. 12 ust. 2 decyzji ramowej Rady 2009/948/WSiSW (27).

4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lit. b), państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby wykonywanie ich jurysdykcji nie było uzależnione od spełnienia warunku, zgodnie z którym oskarżenie może zostać wniesione wyłącznie w następstwie zawiadomienia przez państwo, w którym popełniono przestępstwo, lub w następstwie zgłoszenia dokonanego w państwie popełnienia przestępstwa.