Artykuł 19

1. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu ustanowienia terminu przedawnienia umożliwiającego prowadzenie postępowań przygotowawczych, wniesienie i popieranie oskarżeń, przeprowadzanie rozpraw sądowych i wydawanie orzeczeń w sprawie przestępstw, o których mowa w art. 3–6 i 8–11, przez wystarczająco długi okres po ich popełnieniu, w celu skutecznego ścigania takich przestępstw. Taki termin przedawnienia wynosi:

a) co najmniej osiem lat od popełnienia przestępstwa podlegającego maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej czterech lat;

b) co najmniej pięć lat od popełnienia przestępstwa podlegającego maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej trzech lat.

2. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu ustanowienia terminu przedawnienia umożliwiającego wykonanie kar nałożonych prawomocnym wyrokiem skazującym za przestępstwa, o których mowa w art. 3–6 i 8–11, przez wystarczająco długi okres po wydaniu tego wyroku. Taki termin przedawnienia wynosi:

a) co najmniej dziesięć lat od dnia prawomocnego wyroku skazującego, w następujących przypadkach:

(i) kara pozbawienia wolności w wymiarze większym niż rok; lub alternatywnie

(ii) kara pozbawienia wolności za przestępstwo podlegające maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej czterech lat;

b) co najmniej pięć lat od dnia prawomocnego wyroku skazującego, w następujących przypadkach:

(i) kara pozbawienia wolności w wymiarze maksymalnie jednego roku; lub alternatywnie

(ii) kara pozbawienia wolności za przestępstwo podlegające maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej trzech lat.

3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu państwa członkowskie mogą ustanowić krótszy termin przedawnienia, pod warunkiem że bieg takiego terminu przedawnienia może zostać przerwany lub zawieszony w przypadku określonych działań. Termin ten nie może być krótszy niż:

a) pięć lat w przypadku przestępstw podlegających maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej czterech lat;

b) trzy lata w przypadku przestępstw podlegających maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej trzech lat.

4. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 niniejszego artykułu państwa członkowskie mogą ustanowić krótszy termin przedawnienia, pod warunkiem że bieg takiego terminu przedawnienia może zostać przerwany lub zawieszony w przypadku określonych działań. Termin ten nie może być krótszy niż:

a) pięć lat od dnia prawomocnego wyroku skazującego, w następujących przypadkach:

(i) kara pozbawienia wolności w wymiarze większym niż rok; lub alternatywnie

(ii) kara pozbawienia wolności za przestępstwo podlegające maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej czterech lat;

b) trzy lata od dnia prawomocnego wyroku skazującego, w następujących przypadkach:

(i) kara pozbawienia wolności w wymiarze maksymalnie jednego roku; lub alternatywnie

(ii) kara pozbawienia wolności za przestępstwo podlegające maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej trzech lat.